Τις Δευτέρες το πρωί με πιάνουν τα υπαρξιακο-φιλοσοφικά μου. Έχει αρχίσει να μ’ εκνευρίζει το effect που έχει αυτή η μέρα πάνω μου, τόσα χρόνια η ίδια μιζέρια, το ίδιο μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι μου, σε λίγο θα φτάσω σε σημείο να θαυμάζω όλους αυτούς τους υπερ-αισιόδοξους ανθρώπους που θεωρούν πως το καλύτερο όπλο ενάντια στην  καταθλιπτική ιδέα της αρχής μια καινούριας αβάσταχτης εβδομάδας είναι ένα φωτεινό χαμόγελο. Fuck, δεν τους αντέχω αυτούς, πέρα από το ότι πιστεύω πως βαθιά μέσα τους υποφέρουν και κλαίνε σαν πεντάχρονα, το μόνο που καταφέρνουν με την θετική τους στάση απέναντι σε κάτι τόσο ψυχοφθόρο είναι να με σπρώχνουν βαθύτερα στον βάλτο της μουρτζουφλιάς και της κακεντρέχειας, μέχρι την Παρασκευή οπότε και αναδύομαι σαν θαλάσσιο κτήνος, τινάζοντας τις λάσπες πάνω στις χαρούμενες μάσκες τους. Ok enough με την καταραμένη ποίηση ας περάσουμε σε κάτι πραγματικά σημαντικό…

Η νέα σεζόν του CannibaLive Blogging ξεκινάει από σήμερα, αφού σύμφωνα με το poll οι περισσότεροι από σας θέλατε να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο διεξάγονταν μέχρι τώρα. Γύρω στις 21.00 με 21.15 λοιπόν, στη θέση ενός συνηθισμένου  post θα υπάρχει μια πλατφόρμα τύπου chat-room στην οποία θα μπαίνετε βάζοντας το όνομα σας και αφού σας κάνουμε το απαραίτητο approve θα είστε ελεύθεροι να γράφετε ότι σας κατέβει, με ευκολία και ταχύτητα, χωρίς την καθυστέρηση των απανωτών refresh. Ελπίζουμε να πάνε όλα καλά.

Σύμφωνα με εγκυρότατες πληροφορίες, η υποψία που είχα σχετικά με την σεξουαλική ταυτότητα της Ζέτας Δούκα  στο «Τέσσερις» θα επαληθευτεί και άρα λίαν συντόμως θα την απολαύσουμε στο ρόλο του τράβελου που καψουρεύει τον Κουρή! Θα γίνει σφαγή…

Αύριο προβάλλεται το τρίτο επεισόδιο του Lost, μην ξεχάσετε να το κατεβάσετε την Τετάρτη, να το δείτε την Πέμπτη και να το αναλύσουμε όλοι παρέα την Παρασκευή. 

Προτού προχωρήσω σε αυτό που θα ήθελε να ονομάζεται “review του Lost“, να ξεκαθαρίσω κάποια πραγματάκια. Αρχικά λατρεύω το LOST. Και ναι, αυτή η λατρεία πολλές φορές μπορεί να εκφράζεται με γαμοσταυρίδια ή με μια έντονη επιθυμία να σπάσω την τηλεόρασή  μου ή με την αίσθηση πως είμαι πανίβλακας και γι’ αυτό το λόγο δε μπορώ να καταλάβω τα όσα συμβαίνουν σε αυτό το κωλόνησο. Το λατρεύω ακόμα και όταν βιάζει τον εγκέφαλό μου και τον κάνει να κλαίει κουλουριασμένος στην μπανιέρα κάτω από το καυτό ντους μετά το τέλος κάθε επεισοδίου. Γιατί για μένα αυτό είναι το Lost. H πιο brilliantly και annoyingly cool σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης. Ένα δεύτερο πράγμα που θα ήθελα να ξεκαθαρίσω είναι ότι μέσα από αυτό το site δεν υπάρχει περίπτωση να βρείτε απαντήσεις στα εκατοντάδες ερωτήματα που θα σας απασχολούν με κάθε νέο επεισόδιο, αν επιθυμείτε κάτι τέτοιο υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που έχουν ανάγει τα reviews του Lost σε επιστημονική διάλεξη, μπορείτε να απευθυνθείτε σε αυτούς. Έαν πάλι θέλετε να επενδύσετε στον παράγοντα ψυχαγωγία, ο οποίος θεωρούμε πως είναι και το ζητούμενο των δημιουργών του Lost (τηλεόραση κάνουν, όχι λειτούργημα) τότε ναι, είστε στο σωστό url.

SPOILER ALERT! Πατήστε more MONO αν είδατε τα 2 πρώτα επεισόδια!

Read More

Και μόνο την official περίληψη της σειράς να γράφαμε ή το δελτίο τύπου του ΑΝΤ1 να ποστάραμε, θα έφτανε για να συμφωνήσουμε στο λόγο αυτής της επιλογής. Παρόλ’ αυτά αξίζει, πιστέψτε με, να εντρυφήσουμε σ’αυτή την ποδοσφαιρική τραγωδία. Read More

(Το μικροσκοπικό ανθρωπάκι που διακρίνεται στη φωτό είναι ο Χριστόφορος, σε άλλο ένα συμβολικό πλάνο του «Τέσσερις», για το πόσο ασήμαντοι φαινόμαστε μέσα σε ένα απέραντο σύμπαν άπειρων πιθανοτήτων)

Αν και το χθεσινό «4» θα μπορούσε να περιγραφεί βάζοντας απλά μια φωτό με την πλαδαρή κοιλιά της χοντρής του πρεζόνα, εγώ  για κάποιο λόγο πέρασα καλά. Η θετική μου διάθεση μάλλον οφείλεται στην ελπίδα που εξακολουθώ να έχω για την νεκρανάσταση του παλιού σαπουνοπερικού Παπακαλιάτη, ελπίδα που χτες το βράδυ αναζωπυρώθηκε. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στα 20 από τα 45 λεπτά του επεισοδίου η δράση εξελισσόταν στα σκαλιά του Σισμανόγλειου, όπου η μουστακαλού έπιανε το μπίρι μπίρι με όποιον τύχαινε να βρίσκεται εκεί και όταν λέω με όποιον τύχαινε σαφώς και εννοώ με τα τρία της αδέρφια (ο πρέζακας ενδεχομένως είχε σημαντικότερα πράγματα να κάνει, όπως για παράδειγμα να επενδύει μουσικά  βιντεοκλιπίστικες σκηνές με τα απαίσια τραγούδια του), τα οποία έσπευσαν να συμπαρασταθούν στην γκόμενα του νεκρού τους πατέρα, όπως όφειλαν άλλωστε (sooo NOT). Έτσι λοιπόν είχαμε 3 βαρετές συζητήσεις, η μία με τον Κριστόφ, του οποίου η φράντζα έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας, θα έπρεπε να υπάρχει ξεχωριστή αναφορά στα credits γι’ αυτήν, έχω αρχίσει να πιστεύω πως μέχρι και οι τρίχες του αισθάνονται, δεν ξέρω πως τα καταφέρνει αλλά όταν είναι μελαγχολικός το χτένισμά του αναζωογονείται, αλλάζει μορφή, είναι σχεδόν μεταφυσικό. Anyway μετά τον Κριστόφ ακολούθησε ο Κουρής και ο αυνάνας με τον οποίο –μάλλον κατά λάθος- αναπτύχθηκε ένα σεξουαλικό tension που θα μπορούσες να το κόψεις με μαχαίρι και λέω κατά λάθος όχι γιατί δεν θα μπορούσε να προκύψει ένα ερωτικό τρίγωνο αφού αποκαλυφθεί πως  ο Κριστόφ και η αδερφή του δεν είναι  αδέρφια (?), αλλά γιατί αν ο auteur έκανε κάτι τέτοιο δεν θα έβαζε για ανταγωνιστή τον αυνάνα που τον κοροϊδεύει όλη η Ελλάδα, αλλά τον Κουρή που είναι pantie dropper material. Anyway, η μίλφα ξύπνησε – μαύρη ώρα – καλύτερα να ψοφολόγαγε από το να φάει στη μάπα τόση χολή από το μπαστάρδι της, που αποφάσισε να της ανακοινώσει πως θα πάρει πούλο, πίσω στο Big Apple, πήρε λέει τον Τζόναθαν (καλός μαλάκας και αυτός) και της είπε θα την φιλοξενήσει μέχρι να ξαναβρεί σπίτι. Στο γεροντοφιλικό σύμπαν τώρα, η Μεντή βγήκε βόλτα με το Γαλανό και κατέληξε να γλωσσοκοπανιέται στο αυτοκίνητο σαν τη Μπρέντα με το Ντύλαν, μόνο το Losing my Religion δεν έπαιξε για να δέσει η σκηνή. Ο εμετός επανήλθε πιο πλούσιος μερικά λεπτά αργότερα, όταν η άστεγη (η οποία κάτι πρέπει να κάνει με την λίγδα στο μαλλί και με το make-up, κάθε φορά που την βλέπω είναι λες και μόλις την διέκοψαν από το βραδινό της δείπνο –μέσα σε κάδο σκουπιδιών) είπε το μεγάλο ναι στην πρόταση γάμου του αυνάνα –like anybody gives a shit- και άρχισαν την ανταλλαγή υγρών. Προς το τέλος του επεισοδίου ο Κριστόφ είχε μάλλον συνειδησιακή κρίση αφού αγνόησε επιδεικτικά τον ιερό σαπουνοπερικό νόμο του DNA για τρία ολόκληρα επεισόδια και αποφάσισε να πάρει τον κώλο του και να πάει να κάνει το ρημαδοτεστ, να τελειώνει αυτό το βάσανο. Μάλιστα για να καλοπιάσει την αδερφή του της πρότεινε ευγενικά να πάει και αυτή μέσω κάρτας που άφησε κρυφά κάτω από την πόρτα του σπιτιού της, αντί να την πάρει τηλέφωνο και να της πει «ξεκόλλα μωρή ψαρομούνα με τη μίρλα και τη μαγκουφιά, εγώ φταίω που ο πατέρας μου ήταν πορνόγερος και η μάνα σου πουτάνα, άντε τσακίσου κάντο γαμοτεστ να τελειώνουμε καμιά ώρα». Αυτή πήγε μάλλον σε 24ωρη κλινική DNA και τον πήρε τηλέφωνο μες τ’ άγρια μεσάνυχτα και αυτός πετάχτηκε σαν το κατσίκι και έτρεξε να πάει να τη δει και εκεί τελείωσε. Τέλος αρχίζω να πιστεύω πως μέχρι και ο Παπακ  μισεί την χοντρή (όπως οι σεναριογράφοι του Family Guy μισούν την Meg), δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι είναι ΚΑΙ  έγκυος με το παιδί του πρεζόνα, πόση ξεφτίλα  και κοροϊδία μπορεί να αντέξει ένας χοντρός άνθρωπος.

Κλείνω το review με την σκηνή που με κάνει να αισιοδοξώ για το μέλλον του 4…

Read More

*G – R – O – W – S – E*

Mε φρικάρει το γεγονός ότι το θέμα «Μενεγάκη» είναι so hot right now, μετά την φετινή της πτώση από τον  θρόνο του βασιλείου της πρωινής ζώνης είχα αρχίσει να πιστεύω στην ύπαρξη ενός ανώτερου όντος που καθορίζει τις τηλεοπτικές τύχες και επιβάλλει το δίκαιο. Όταν πληροφορήθηκα  για τον «χωρισμό της δεκαετίας» μεσώ του δελτίου τύπου που διέρρευσε από τον Λάτσιο στα media (δελτίο τύπου?! I mean for fuck’s sake?!), αρχικά σκέφτηκα «wow, that Dude (το ανώτερο ον) is on fire, θα καταστρέψει και την προσωπική της ζωή, it’s like the best Christmas present eva!».  Λίγο αργότερα συνειδητοποίησα πως το ανώτερο ον και εγώ πιαστήκαμε μαλάκες, καθώς το συγκεκριμένο γεγονός όχι απλά δεν θα βλάψει την εικόνα της αλλά θα δημιουργήσει μια καινούρια ανανεωμένη Μενεγάκη V.2010 που θα συνδυάζει όλα αυτά που την καθιέρωσαν βασίλισσα των πρωινάδικων στο παρελθόν (βυζιά, μπούτια, χαζομάρα και μικροαστικό chic) με την προσθήκη μιας σαπουνοπερικής διάστασης στο μέχρι προσφάτως βαρετό και miss perfect image της, συνδυασμός που μέχρι τώρα αποδεικνύεται 100 % επιτυχημένος . Αυτή την στιγμή που μιλάμε η εκπομπή της χτυπάει ρεκόρ θεαματικότητας, οι κάμερες του star εξακολουθούν να αποθανατίζουν τα όσα συναρπαστικά συμβαίνουν έξω από το σπίτι της, οι εκδότες κουτσομπολίστικων τρίβουν τα χέρια τους μετά τις sold out εκδόσεις των έκτακτων κωλοφυλλάδων μέσα στο σαββατοκύριακο ενώ όλος ο κόσμος μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από τις βαμμένες της μπούκλες. Kαι αυτό φίλοι μου, είναι μόνο η αρχή.

…

Αύριο  βράδυ αρχίζει το Final Season του Lost, ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι! Και επειδή οι περισσότεροι από εμάς έχουμε σπαταλήσει αμέτρητες ώρες βλέποντας πράγματα που αδυνατούμε να καταλάβουμε –όχι γιατί είμαστε ηλίθιοι αλλά γιατί αυτό είναι το Lost- αποφασίσαμε να εξωτερικεύσουμε τις απορίες και τον ενθουσιασμό μας, σε ειδικά reviews που θα δημοσιεύονται κάθε Παρασκευή. Συντονιστείτε μαζί μας, την Τρίτη παίζεται στην τηλεόραση, Τετάρτη βγαίνει σε torrent, την Πέμπτη το βλέπετε (και στο Nova τις Πέμπτες θα προβάλλεται), Παρασκευή προσπαθούμε παρέα να καταλάβουμε τι στο διάολο συμβαίνει σε αυτό το κωλόνησο! Βe there or get… lost!

…

Σύμφωνα με το trailer του «Τέσσερις», η πιο συναρπαστική εξέλιξη στο νέο επεισόδιο θα είναι το γερο-μπαλαμούτιασμα της Μεντή με τον Γαλανό. Πάλι εμείς θα βγάλουμε το φίδι από την τρύπα. Σήμερα, στο Cannibalive, στις 22.00

Το συντριπτικό ποσοστό των ελληνικών σήριαλ, όπως πολλές φορές έχουμε αναφέρει είναι χάλια. Όταν δε συμβαίνει αυτό δυστυχώς και πάλι δεν έχουμε μια αντικειμεινικά καλή τηλεοπτική δουλειά. Σε μια τηλεόραση που βασιλεύει το σκουπίδι, η μετριότητα αποκτά διαστάσεις αριστουργήματος. Μια φανταχτερή σκηνοθεσία μπορεί να επισκιάσει την ύπαρξη σεναριακών τεράτων, μια καλή παραγωγή μπορεί να κλείσει σκηνοθετικές τρύπες, ένα εμπορικό καστ σε μια σειρά που δεν έχει να προσφέρει τίποτα παραπάνω μπορεί να προσελκύσει μια μεγάλη μερίδα τηλεθεατών. Στην δεκαετία που μας πέρασε, δύο σειρές κατά την γνώμη μας, κατόρθωσαν να παρουσιάσουν ένα άρτιο και ισορροπημένο αποτέλεσμα, χωρίς να υστερούν ούτε σε αισθητικό,  ούτε σε  σεναριακό, ούτε σε τεχνικό τομέα. Η μία από αυτές ήταν η Επιφάνεια, η οποία πάτωσε. Γιατί? Γιατί είμαστε ζώα. Μπορεί όχι εγώ και εσείς, εμείς ίσως είμαστε μειονότητα (υπογραμμίζω το «ίσως»), αλλά όλοι οι άλλοι είναι. Και δεν το λέω σε σχέση με την Επιφάνεια, βασικά χέστηκα για την Επιφάνεια (η οποία ήταν  όντως εξαιρετική δουλειά, από έναν αρκετά ταλαντούχο σκηνοθέτη, με καλοδουλεμένο σενάριο, σκοτεινή και νουάρ ατμόσφαιρα, καλογυρισμένες ερωτικές σκηνές και την Πέμη Ζούνη στην μοναδική σέξι ερμηνεία στην καριέρα της), αφορμή είναι η Επιφάνεια και η κάθε καλή δουλειά που είναι αποτέλεσμα ψυχοφθόρας και χρονοβόρας προσπάθειας πολλών και ταλαντούχων ανθρώπων,  για να αξιολογηθεί τελικά ως μη εμπορική και να καταλήξει στα αζήτητα. Γιατί? Γιατί είμαστε ζώα. Είμαστε τα μικροαστικά ευφυολογήματα, η υποκρισία, ο ψευτοτσαμπουκάς και τα πρόστυχα αστεία του Λαζόπουλου, τα ψεύτικα δάκρυα και ο σαδισμός της Βίκυς Χατζηβασιλείου, τα βυζιά, τα μπούτια και η αγραμματοσύνη της Μενεγάκη, οι φαρμακερές γλώσσες των ομοφυλοφίλων στα πάνελ των μεσημεριανών, η αλογοουρά του Κοτέντου και τα μπότοξ της Μπαλατσινού, τα μακαρόνια που εκσφενδονίζει ο Μποτρίνι, οι τρώγλες και οι γαμιστρώνες του Alpha, ο μισθός της Μπήλιως και του κάθε λαμόγιου της Ερτ, η Ευγενία Μανωλίδου και όλες οι μηδαμινές υπάρξεις που τρώμε στη μάπα χωρίς ποτέ να καταλαβαίνουμε το γιατί, το κιτσαριό και η σπατάλη της Γιουροβίζιον, η φτηνή  σαπουνόπερα, τα ανέγκεφαλα ξέτσουλα και τα καγκούρια του Love Bites, ο κιτρινισμός, η τρομολαγνεία και του κουτσομπολιό των δελτίων ειδήσεων, αυτά είμαστε.

Ποιος είπε λοιπόν ότι αξίζουμε καλύτερη τηλεόραση;

Ψάχνοντας υλικό στο διαδίκτυον για αυτή την τηλεοπτική χλέπα, απέσπασα κάποιες σημαντικές πληροφορίες, η μία εκ των οποίων είναι από τα πιο χαρμόσυνα νέα της εβδομάδας. Το Litsa.com τελείωσε! Finito la musica-pasato la fiesta,  do bulo γουρουνοκέφαλη κομμώτρια, c u in fuckin  hell fat biatch, you and your disturbingly ugly low life entourage!  Ζητώ συγνώμη για τον οχετό αλλά καταλαβαίνετε την χαρά μου, νόμιζα πως είχε σταματήσει προσωρινά (ή πως παιζόταν ακόμα, δεν έχει σημασία, για σήριαλ του ΑΝΤ1 μιλάμε, το κανάλι φάντασμα, nobody gives a fuck) και ξαφνικά μαθαίνω πως αυτό το τηλεοπτικό μπάσταρδο που προέκυψε από την έκφυλη σεξουαλική επαφή του Καλημέρα Ζωή με το Sex and The City αποτελεί πλέον παρελθόν. Άλλο ένα πράγμα που έμαθα είναι πως δεν υπάρχει site με όνομα Litsa.com (ναι, πληκτρολόγησα την διεύθυνση, έχω πέσει τόσο χαμηλά), γεγονός που με απογοήτευσε, είχα σκοπό να αφήσω άπειρα hate comments (aka κουράδια) ή έστω έναν ιό για την πάρτη του. Βλέποντας επίσης τα 2 πρώτα λεπτά του pilot (τόσο άντεξα), παρατήρησα πως στο blog που υποτίθεται πως έχει στο σήριαλ χρησιμοποιεί σαν header image μια φωτογραφία με 5 χαμογελαστά και σκελετωμένα μαυράκια. Δεν έχω δει τη σειρά, αλλά νόμιζα πως η θεματική της Λίτσα σαν blogger  ήταν τα «γκομενικά», μια φωτογραφία ενός βαρβάτου πέους θα ταίριαζε πολύ καλύτερα στο background του blog της, από πού προέκυψαν οι ανθρωπιστικές ανησυχίες για τα παιδιά του 3ου κόσμου? Fuck, μισούσα αυτή τη σειρά με πάθος ανεξέλεγκτο. Βασικά μισώ όλες τις σειρές που χρησιμοποιούν σαν πρωταγωνίστρια το «κορίτσι της διπλανής πόρτας» που είναι όντως το κορίτσι της διπλανής πόρτας, δεν είναι σχήμα λόγου. Η Λίτσα μου θυμίζει κάτι μακρινές ξαδέρφες που πετυχαίνω σε κηδείες και γάμους, νταρντάνες, χοντρομούρες, λαϊκές και βαμμένες για ιταλικό μεταμεσονύχτιο σόου, πάντα χαμογελαστές και κοινωνικές, που με την πρώτη ευκαιρία αρχίζουν να μιλάνε για τα γκομενικά τους (το μοναδικό θέμα που έχουν στο μυαλό τους 24-7) σε όποιον τυχαίνει να τις πλησιάζει, τύπου «και που λες μου λέει αυτός χρειάζομαι χρόνο και μένω άφωνη ρε συ, ακούς εκεί ο Μπάμπης χρειάζεται χρόνο, τώρα τον πιάσανε τα υπαρξιακά του, τώρα που τον έχω ανάγκη? Μετά φταίω εγώ που πήρα τον Μήτσο, μετά είμαι εγώ ή τσούλα, ε όχι, κύριε, δεν θα με τρελάνεις εσύ, θα σε τρελάνω εγώ *χτυπάει το κινητό* «Χα! Μάντεψε!» (στην άλλη που μιλάει τόση ώρα). «Ο Μπάμπης?» (η άλλη), «Όχι!», «ο Μήτσος?», «Ούτε», «Ε, ποιος?»… «Ο Παναής, θα σου εξηγήσω μετά…» και πάει λέγοντας. Αυτό δε που πάντα με νικούσε, ήταν οι ερωτικές σκηνές της Λίτσας με τον Αθανασίου. Πέρα από το γεγονός ότι δεν μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο πάνω του (η έλλειψη χρώματος? Η ξηροστομία? Η άρθρωση? Το τεράστιο στόμα του?), η ερωτική χημεία που πετύχαινε με την βοϊδοκέφαλη, έκανε το ζευγάρι Ρώμα-Λουιζίδου να στάζει υγρή σεξουαλικότητα. Ακόμα πιο τραγικό είναι ότι στο youtube υπάρχουν αρκετά αρρωστάκια που έχουν ανεβάσει video-mashups με τις ερωτικές σκηνές της Λίτσας, for fuck’s sake σε τι κόσμο ζούμε, πρέπει κάποιος να σταματήσει αυτή την αρρώστια!…  Το θέμα με αυτή τη σειρά είναι ότι η φρίκη δεν σταματούσε στη Λίτσα και στον Αθανασίου αλλά επεκτείνονταν σε όλο το καστ, ο καθένας είχε προσθέσει το δικό του κομμάτι στο παζλ της κακογουστιάς και της ασχήμιας. Ποιον να πρωταναφέρω? Την ντροπιαστικά χοντρή κοκκινομάλλα φίλη της Λίτσας που έμοιαζε με την Σάλι Σπέκτρα στα νιάτα της? Η’ τα υπόλοιπα ανώνυμα ξέκωλα του κομμωτήριου  που θύμιζαν cougars σε πορνό του Salieri? Για να μην πω για όλους αυτούς του κάγκουρες που εμφανίστηκαν κατά καιρούς υποδυόμενοι πάντα τους εκάστοτε γκόμενους της κάθε λαϊκάντζας, με αποκορύφωμα το Θήφη Πολυζωίδη στο ρόλο του γκαραζόβλακα? Η τελευταία σταγόνα εμετού έπεσε με το trailer της 2^ης σεζόν του Litsa.com, όχι μόνο γιατί μας ενημέρωσε πως αυτό το όργιο θα συνεχιστεί και δεύτερη χρονιά αλλά γιατί είχε αυτή την μοντερνιά, τύπου Gossip Girl κετς, ότι πήγε η Λίτσα στο London να μάθει να φτιάχνει εναλλακτικές κουπ και κάτι τρέχει στα γύφτικα!… Wow, μόλις είδα πόσο έχω γράψει, νομίζω πως είναι η ώρα να σταματήσω.

Νιώθω 10 κιλά ελαφρύτερος, θα μπορούσα να  τρέξω σαν ελάφι στο δάσος.

-Που πας?

-Εγώ Κολωνάκι μένω

-μουαχαχα! Εγω πάω Λαχαναγορά!

Γι’ αυτό ακριβώς θεωρώ πως η Ζιώγα είναι σπουδαία σεναριογράφος. Σε ένα απλό διάλογο, μέσα σε 3 ατάκες καταφέρει να συνοψίσει το μεγαλείο μια συγκλονιστικής ιδέας: φορτηγατζής καψουρεύεται χρηματίστρια και τούμπαλιν. Τέρμα, μετά δεν θες τίποτ’ άλλο, ούτε αιμομιξίες, ούτε αυνανισμούς, ούτε σκηνοθετικές βιρτουοζιτέ. Έχεις την νευρωτική  και disturbing ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, την tigaλαϊκή -με ξανθοπουλικές πινελιές- περσόνα του Τσαρούχα, μια νταλίκα που τη λένε «Μαραντόνα» και έναν από τους πιο ανεκδιήγητους τηλεοπτικούς έρωτες στην ιστορία. Βάζεις και σαν sidestories μια καραμίζερη γριά για μάνα του Τσαρούχα και μια ανέραστη κακομοίρα για αγαπητικιά του με φόντο το εξωτικό Λαύριο, το Μάινα για αδίστακτο αφεντικό και εραστή της Ζιώγα που την παρασέρνει σε βρώμικα κυκλώματα μέσα στα οποία πραγματοποιούνται VIP parties όπου ο σερβιτόρες προσφέρουν στους καλεσμένους κοκαϊνη πάνω σε ασημένιους δίσκους (fact), κανα δυο βόλτες με το Μαραντόνα στο κέντρο της Αθήνας Σάββατο βράδυ, εντεχνορόκ jingle για main theme (πάμε όλοι μαζί «Φυγαμεεεε-εεεε-εεεε-ε»), αρκετή δόση alma libre (σημαίνει ελεύθερη ψυχή, duh?) και τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους!  Α ρε Ζιώγα πού είσαι, που ασχολούμαστε με τα τσουτσέκια, γύρνα πίσω να δείξεις στον κόσμο πως φτιάχνεται το δράμα, bannerακι θα σε ‘κανα ρε πούστημ…

(Δείτε εδώ το επικό trailer)