Το “Στο παρά 5″ κρατούσε αμείωτο το ενδιαφέρον όλων μας κάθε Δευτέρα βράδυ γιατί:

1. Ήταν μία σειρά γραμμένη για όλες τις ηλικίες και για όλα τα μορφωτικά στρώματα.

2. Κάθε επεισόδιο ήταν αλληλένδετο με το άλλο. Αν έχανες ένα τότε έχανες – σχεδόν – τα πάντα. Ήταν μία αστυνομική σειρά με αρκετό χιούμορ.

3. Ήταν κάτι σαν τον “Τιτανικό” σε τηλεοπτική σειρά. Γιατί; Γιατί τα είχε όλα: γέλιο. θλίψη, αγανάκτηση, αγωνία, έρωτα, κάποιες φορές και επιστημονική φαντασία, καταπληκτικοί διάλογοι… Και όπως ο “Τιτανικός” έμεινε στην ιστορία, έτσι θα μείνει και αυτή η σειρά.

4. Επίσης δε χρησιμοποίησε γυμνό ή sex για να αυξήσει τη θεαματικότητά του. Οι χαρακτήρες ήταν απλοί, λιτοί, αγνοί. Ακόμη και η Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου (μια από τις πλουσιότερες του κόσμου) λόγω του ότι ήταν αφελής έδειχνε μια (χωρίς παρεξήγηση) λαϊκή γυναίκα. Δηλαδή απλή!!!

Δεν πιστεύω να γίνει κάτι τέτοιο ξανά. Δεν λέω ότι δε θα υπάρξει κάτι παρόμοιο. Αλίμονο! Καθότι άτομο της Πληροφορικής, προωθώ το νέο, το καινούριο. Είμαι σύφωνος με τα λόγια του Μιχάλη Κατσαρού: “Αντισταθείτε σ’ αυτόν που μένει σ’ ένα σπιτάκι και λέει: “Καλά είμαι κι εδώ”". Ο άνθρωπος πρέπει να εξελίσσεται και να βλέπει μπροστά, αλλά καλά θα κάνει πρώτα να ρίξει και ένα βλέφαρο στο παρελθόν για να μαθαίνει από τα λάθη του παρελθόντος. Εξάλλου τί τη διδασκόμαστε την Ιστορία; ΕΦΙΣΤΩ την προσοχή στους συγγραφείς να μελετήσουν πρώτα το “Στο παρά 5″ και μετά να γράψουν κάτι καινούριο. Για φέτος κάτι θα βλέπουμε, αλλά δεν νομίζω να δω κάτι τόσο καλό όσο το “Στο παρά 5″.

Η άποψή μου αυτή είναι, και παρακαλώ να τη σεβαστείτε. Δε θα ήθελα μετά να έρθουν οι βωμόλοχοι και να μου ανταπαντήσουν.

Υ.Γ.: Μπορεί το “Στο παρά 5″ να τελείωσε, αλλά – πιστεύω – ότι είναι όπως τον άνεμο… Δεν τον βλέπουμε, αλλά τον αισθανόμαστε. Έτσι είναι και με την αγαπημένη μας σειρά. Την έχουμε χαραγμένη στο μυαλό και την καρδιά μας!!!

Δεν έχω ως σκοπό μου να κατηγορήσω τον οποιοδήποτε συντάκτη αυτής εδώ τής ιστοσελίδας. Άλλωστε μια τέτοια προσπάθεια θα κατέληγε σε φιάσκο, θα ήταν χάσιμο χρόνου και προσωπική κατάπτωση σε ηθικά και πνευματικά επίπεδα πολύ χαμηλότερα των ανεκτών για άνθρωπο.

Είναι, ξέρετε, πολύ ευκολότερο να καταφεύγει κανείς στη βωμολοχία και την ασύστολη καθίβρυση, για να αποσπάσει την προσοχή και την επιδοκιμασία τού κοινού, από το να παράγει ποιότητα και να καταπονεί τον εαυτό και το μυαλό του, για να δημιουργεί έργα αγαθά – με όσες αδυναμίες, παραλείψεις και σφάλματα και αν τα διέπουν. Δεν παύουν να είναι έργα ευγενικά και ανθρώπινα. Είναι ξέρετε μεγάλη αρετή να αναζητούμε τη σύγκριση και την καταπολέμηση των ανασφαλειών μας μέσω τής άμιλλας και τού χρηστού συναγωνισμού. Είναι, όμως, και μια δυσεύρετη αρετή. Η εύκολη λύση κερδίζει πάντοτε γρηγορότερα και φαινομενικά αποτελεσματικότερα. Εντούτοις, οι εύκολες λύσεις έχουν διάρκεια ισχύος το ίδιο βραχύβια, ακριβώς γιατί δεν έχουν βάθος και ουσία.

Κάποιοι, βέβαια, ίσως να ενοχλούνται όταν αντικρίζουν μια διαφορετική όψη τής ελληνικής ανθρώπινης καθημερινότητας, ενώ προσπαθούν να προσποιηθούν ότι ζουν σε έναν πλαστό κόσμο, όπου δεν υπάρχουν άλλα προβλήματα πέρα από αυτά τής πόσης, τής βρώσης, τής διασκέδασης και τού ύπνου. Βλέπετε, η ταπεινή μου γνώμη και οι γνώσεις, που απέκτησα τόσα χρόνια παρατηρώντας από την έδρα γύρω μου τη ζωή να αναπτύσσεται στα μάτια των φοιτητών μου, μου επιτρέπουν να μιλήσω για ένα νέο είδος φιλοσοφικής προβληματικής, το οποίο είδα να απασχολεί τους ήρωες τής σειράς “Στο Παρά Πέντε” μέσα στην κωμικοτραγική καθημερινότητά τους.

Αν κάποιοι κλίνουν το βλέμμα μπρος σε προβληματισμούς για τη φιλία, τη ζωή, τον θάνατο, τη μοναξιά, τον πλούτο, την ευτυχία και το θάρρος και τους θεωρούν τόσο αναχρονιστικούς, τότε λυπάμαι να επισημάνω πως οι ανασφάλειές τους τους κάνουν δυστυχισμένους και απόμακρους από την ουσία τής ζωής. Το “Στο Παρά Πέντε” αποτελεί, θα τολμούσα να πω, μια σύγχρονη μορφή ελληνικής διανοίας, εφάμιλλη τής αρχαίας ελληνικής, προσαρμοσμένη στη σύγχρονη και πολλάκις σκληρή ελληνική πραγματικότητα, αντλούμενη άμεσα από αυτή και δοσμένη πηγαία μέσα από σκηνές καθημερινότητας επί τη βάσει μιας άριστα οργανωμένης εγκληματικής ιστορίας.

Ή μήπως σάς ξενίζει η ίδια η εγκληματική ιστορία και το οικονομικό σκάνδαλο, που αποτελούν τον σκελετό τής πλοκής; Όσο, βέβαια, για το υπερφυσικό στοιχείο, που παρεμβάλλεται και υποβοηθά στην εξέλιξη τής πλοκής, θα σας παρέπεμπα σε άλλους επιστημονικούς κλάδους τής υπερφυσικής, τής θεολογίας και τής παραψυχολογίας. Καθώς κι ας μην ξεχνάμε σε καμία περίπτωση πως “αψιμαχούμε” για μια τηλεοπτική σειρά, όπου η φαντασία τού σεναριογράφου είναι καλοδεχούμενη και επιβεβλημένη ως επί το πλείστον.

Τέλος, ακόμα ένα σημείο που με λυπεί είναι μια υπολανθάνουσα σύγκριση τής σειράς “Στο Παρά Πέντε” με τα προϊόντα ξένων τηλεοπτικών παραγωγών, κυρίως αγγλόφωνων, με υπερατλαντική προέλευση. Φτάνουμε σε επίπεδα νοημοσύνης πολύ χαμηλά, όταν καταντούμε να συγκρίνουμε τα ελληνικά δημιουργήματα και τα καρπίσματα τού ελληνικού πνευματικού μόχθου ενός σεναριογράφου και αρκετών ηθοποιών, οι οποίοι δε φέρουν και τα πλέον τυχαία βιογραφικά στον χώρο τους με τα “αναλώσιμα κακότεχνα προϊόντα βιαστικής και πρόχειρης δουλειάς”, που έχει να επιδείξει ο αμερικανικός χώρος. Είναι θλιβερό να θεωρούμε πρότυπα δημιουργίας αυτούς, που εφηύραν το φαινόμενο των “μακ-ντόναλντς” και εν ονόματι τής τρομοκρατίας και των χημικών-βιολογικών όπλων σπέρνουν τον θάνατο, την ώρα που εμείς κουβαλούμε μια αξιοθαύμαστη και ζηλευτή από όλους, όσοι στοχάζονται υπομονετικά τη ζωή, φιλοσοφική κληρονομιά, η οποία ενέπνευσε ενστικτωδώς, μα και με μετροέπεια, τον συγγραφικό οίστρο τού κ. Καπουτζίδη.

Κάνετε μια ύστατη προσπάθεια να αναθεωρήσετε τις ακραίες απόψεις σας και δείτε στη σειρά “Στο Παρά Πέντε” μια αντανάκλαση των όσων δε δύνασθε να αντιμετωπίσετε στην πραγματικότητα, ένα αντικατόπτρισμα των όσων ζητά η αληθινή ζωή και προβληματιστείτε περισσότερο, παρά να επικρίνετε επιδερμικά όσα αρνείστε επιπόλαια. Και πάντοτε να θυμάστε πως ο διάλογος, που στηρίζει τη δυναμική του στη λεκτική βία, είναι ίδιον άλλων λαών και ηθών, πολύ μακριά από την ελληνική πραγματικότητα. Αν, τώρα, τον αντιγράφουν πολλοί, τότε ξεμακραίνουν από τα ελληνικά ήθη. Για τούτο τον λόγο, πιστεύω, ότι και ο κ. Καπουτζίδης στηρίχθηκε στον ευγενή, παρ’ όλ’ αυτά αμείωτα κωμικό, διάλογο.

Υ.Γ. Δεν αποσκοπώ στην επίδειξη δυνάμεως. Χρησιμοποιώ ως ταυτότητα το ψευδό προσωνύμιο “ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΣ”, καθότι η πραγματική μου ταυτότητα θα σας έφερνε σε δύσκολη θέση.

1. Η λεπτότητα στο χιούμορ του Καπουτζίδη. Είδαμε τις πιο λίγες υπερβολές σε ελληνική κωμωδία. Ελάχιστα τσιριχτα, καθόλου μπινελίκι, σχεδόν καθόλου αστεία τύπου “Κουφώματα”…
Ο Καπουτζίδης χρησιμοποίησε κατά κανόνα έναν καλό δρόμο για να κάνει τον τηλεθεατή να γελάσει. Απο κεί και πέρα, είναι θέμα του καθενός αν θα γελάσει ή όχι. Υπάρχουν άτομα που γελάνε πιο πολύ με τον Ντούζο και τον Ψάλτη, παρά με τον Αυλωνίτη και τον Κωνσταντάρα. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι ο Ντούζος και ο Ψάλτης προσφέρανε τέχνη, ενώ οι άλλοι 2 όχι…Το αντίθετο συνέβαινε, απλά είναι θέμα με τι θα γελάσει ο καθένας.

2. Εκτός απο το κωμικό στοιχείο, ο Καπουτζίδης προσέγγισε επίσης με σοβαρότητα και το αστυνομικό στοιχείο της σειράς. Για παράδειγμα, ο τρόπος που τιμωρήθηκαν οι κακοί, ήταν ο πιο εφικτά σοβαρός. Σε άλλες χοντροκομμένες κωμωδίες επιπέδου 50-50, μπορεί να βλέπαμε τον Χαικάλη και τον Μπουλά, να κάνανε ντού στο γραφείο του πρωθυπουργού, ή να τον κυνηγάγανε με τα σώβρακα… Το Παρά 5, κράτησε ένα επίπεδο. Δεν υπερέβαλλε σεναριακά (στο μέτρο του εφικτού).

3. Η σειρά πολλές φορές είχε και έντονο το κοινωνικό στοιχείο,περνώντας μηνύματα και σπάνια γινότανε μελό. Το επίπεδο κρατιότανε σε ένα αξιοπρεπές όριο, παρά τα κάτά καιρούς μεμονωμένα ολισθήματα…

4. Υπήρχαν στο σήριαλ, 2 χαρισματικές ηθοποιοί. Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου (Ζουμπουλία), που θύμιζε έντονα παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο και η Έφη Παπαθεοδώρου (Θεοπούλα).

5.Η σειρά ήταν γραμμένη για να αρέσει σε όλους:
- Σε τρέντουλες
- Σε γκέι
- Σε “κουλτουριάρηδες”
- Σε νοσταλγούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που “βρίσκουν το επίπεδο των σημερινών σειρών χαμηλό” κτλ κτλ

- Σε παππούδες και γιαγιάδες.

Το ΠΑΡΑ 5, θα μας λείψει. Είναι η καλύτερη ελληνική σειρά και κατάφερε σε ποιότητα να ξεπεράσει ακόμα και τους θρυλικούς Απαράδεκτους.

Υ.Γ. Αυτός ο οχετός ύβρεων από αγανακτισμένους «teens», καλό θα ήταν να σταματήσει και να σβήνονται τέτοια μηνύματα.
Το θέμα όμως είναι να μην καλλιεργεί και το ίδιο το blog τον φανατισμό, με εκφράσεις τύπου «Παπάρα 5» και τα συναφή…..

Παλικάρι της φακής, αντράκι της πορδής, κατα φαντασίαν κριτικέ, άνανδρε κομπλεξικέ, αντιπαθητικέ χοντρέ, αυνανάκο τροφαντέ