Αναρωτιόμαστε γιατί ο τηλεοπτικός σκουπιδότος αντιμετώπισε με τέτοιο πανικό τις πυρκαγιές του Αυγούστου (οι οποίες παρεμπιπτόντως ήταν: α> η μεγαλύτερη καταστροφή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο; β> μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές από την γέννηση του Ιησού; γ> ιδανικό οπτικό υλικό για την προεκλογική εκστρατεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ;)… Η τηλεοπτική ιστορία έχει να επιδείξει υποδειγματικές συμπεριφορές ψυχραιμίας κάτω από αντίστοιχες συνθήκες, με κόστος πολύ μεγαλύτερο απο μερικά εκατομμύρια καμένα στρέματα και μερικές δεκάδες νεκρών. Παρ’τε για παράδειγμα την Κελ. Βimbo, ψιλοslut, με δόντια λαγού, προσφάτως αποτοξινωμένη από κόκα, χωρίς καθόλου προσωπική ζωή, με σοβαρά προβλήματα αυτοεκτίμησης και προβληματικό ερωτικό παρελθόν (πρεζάκηδες, βιαστές, σέρφερς). Αποφασίζει πως το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει είναι το μόντελιν. Και λέει “δεν γαμιέται, θα πάω στο πάρτι του Στιβ, που έχει φαγωθεί όλη την εβδομάδα, να ξεσκάσω και λίγο γιατί στο beach house η κατάσταση είναι αφόρητη”. Πάει στην έπαυλη, χαμός εκεί, πίνει καμιά ντουζίνα μπύρες με κάτι ανεγκέφαλους απο την Alpha Delta Gama, την πιάνει συχνοουρία. Βραχυκυκλώνουν οι διακόπτες με τις μαλακίες του Στιβ, πιάνει φωτιά η έπαυλη, στον κόσμο της η Κελ, κατουράει σαν να μην υπάρχει αύριο. Εν τω μεταξύ, η Τάρα, η μελλοντική της stalker, είναι η μόνη που είναι τόσο ηλίθια ώστε να μην  αντιληφθεί την φωτιά στον πάνω όροφο, με αποτέλεσμα οι 2 καθυστερημένες ξανθιές να εγκλωβιστούν στο W.C. ενός φλεγόμενου κτίριου… Η επόμενη μέρα θα βρει την Κελ με μια φάτσα σαν καψαλισμένο ψωμάκι του τοστ και τα όνειρα της για μοντελινγκ χαμένα κάπου ανάμεσα στις στάχτες…

Αυτά είναι τραγωδίες…