Τα ‘Αγρια Παιδιά μπαίνουν στη λίστα καθαρά για βιωματικούς λόγους. Μου θυμίζουν τη ζωή μου. Γιατί και εγώ απ’όσο θυμάμαι γυρίζω με τους φίλους μου από ανοιχτό γηπεδάκι σε αυτοσχέδιο skatepark και κάνoυμε backflips. Στην πορεία έχουμε περισυλλέξει ανήλικα βαποράκια από το Τατζικιστάν( τους βρήκαμε και foster family παρακάμπτοντας τη γραφειοκρατία), τα έχουμε βάλει με συμμορίες του Κολωνού, του Μπρονξ και του Μεντεγίν( χρειάστηκαν χειρουργική επέμβαση για να βγάλουν το πόδι μας από τον κώλο τους),στις πορείες φωνάζαμε στους μπάτσους ‘ΔΕ ΣΕΕ ΦΟΒΑΜΑΙΙΙΙΙ’ κατά το ‘ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΑΑΑΚΑΣ’ των Απαράδεκτων, βάλαμε τους συγγενείς μας μέχρι τρίτου βαθμού να στείλουν στην αποτοξίνωση μια μπέκρω που βρήκαμε να κυλιέται στα πεζοδρόμια και την αναζητούσαμε σε όλα τα μπαρ Αθήνας, Πειραιά και περιχώρων και ένα πρωί βρήκαμε τη Μάρα Δαρμουσλή στο κρεβάτι μας και της δώσαμε τα κλειδιά, ημιδιατροφή στο κρεβάτι και ψυχολογική υποστήριξη σε στάσεις λεωφορείου στην Πειραιώς ξημερώματα γιατί μετά τη διαφήμιση αρώματος είχε πέσει σε career loophole και στις βίζιτες. Οι γκόμενές μας ήταν άντεργκραουντ και με ονόματα Φλάι, Νταίζη και γενικά ο,τιδήποτε θυμίζει tattoo-artist στην Αδριανού( το δρόμο, όχι την ‘Αννα): γκραφιτούδες, γκόθια από τη Rebound, πανκ τυχοδιώκτριες από τα Σούρμενα. Λεφτά είχαμε από μικροί, όπως και δικό μας σπίτι και για δουλειά ας είναι καλά τα καταπιστεύματα που είχαμε στις μισές ελβετικές τράπεζες. Όπως και οι ήρωες έτσι και εμείς στο τέλος κάθε περιπέτειας μαζευόμασταν στο μπασκετάκι της γειτονιάς, κάναμε ένα μπιλιγρυπάρειο goofy-foot και βγάζαμε πιατσάρικα μαθήματα για τη ρουφιάνα τη ζωή τύπου ‘σημασία δεν έχει να πέφτεις, αλλά να σηκώνεσαι’. Τα ‘Αγρια Παιδιά δεν ήταν κακή σειρά. Και καλογυρισμένο ήταν και ωραία μουσική είχε και οι πρωταγωνιστές δεν είχαν τελειώσει το ΤΕΙ Μιρέλα Παπαοικονόμου. Απλά δεν υπάρχει λόγος να γυρνάς νεανική σειρά κοινωνικού προβληματισμού και αυτοτελών επεισοδίων με motto ‘η Μητέρα Τερέζα συναντά την A-Team’.
TweetVictor Newman
ε όχι και από τα Σούρμενα!Άνω Ελληνικό.
βλάχα *coughing*
@marianne
Προαιώνιο ερώτημα αυτό και το Λιόσια-’Ιλιον
καμία σχέση με το ίλιον-λιόσια, τα σούρμενα είναι “γλυφάδα”.αχαχαχαχα
γιατί το μπραχάμι, που ξαφνικά μετατράπηκε σε Άγ.Δημήτριο που τα πάτε.
Όταν ήμουνα γυμνάσιο το “Μπραχάμι” ήταν βρισιά.
πχ. “Φύγε ρε Μπραχάμι από εδώ!”
και ναι, με έχουν αποκαλέσει έτσι.
fact, that was me.
another fact: agria paidia exoun kanei girisma gia ena apo ta episodia tous sti reception tis doulias mou. exo na diloso oti ena apo ta 3, to pio nostimo einai konto sa hobbit.
το ανάπηρο παιδί λες? Γιατί αυτό φαίνεται κοντό επειδή είναι καθισμένο σε καρέκλα
Ένας από αυτούς κυνηγάει τώρα σαν τον βλάκα την λίτσα.κομ. Είναι σαν να άλλαξε το σκειτ με αυτά τα παπούτσια με τα ροδάκια από κάτω.
nai nai autos mothra!
o allos einai o 4os ron mos! boreis na ton peis kai kobarseri ama thes
Ο ανάπηρος ήταν στο σχολείο μου στο άνω ελληνικό!
Ο χαρακτηρισμός «μπραχαμιώτης» ήταν, είναι και θα είναι από τους χειρότερους που μπορούν να σου προσάψουν where we come from
I like lists (τα 100 καλυτερα,τα 100 χειροτερα,1001 movies you have to see before you die), αλλα απογοητευτηκα..αφου μπορειτε να κραξετε στην λιστα των χειροτερων,τι την κανετε την ρημαδα την λιστα με τα “καλυτερα” ? Αφου δεν σας παει να ειστε καλοι..Σε λιγο θα δω στο #1 το 504 χιλιομετρα…
Και δεν ξερω τι σημαινει “μπιλιγρυπάρειο goofy-foot”
‘μπιλυγρυπάρειο’ : Μπίλυ Γρυπάρης,ο Φίλιππος Συρίγος του σκέιτ στην Ελλάδα.
‘goofy-foot’: φιγούρα του σκέιτ. Somebody needs to ride his scateboard….
@marianne
‘Οντως, από ‘Μπραχάμι’ χίλιες φορές να σε πουν κοπρολάγνο.
Τα Σούρμενα για το Ελληνικό είναι όπως το Μανχάταν για τη Νεα Υόρκη , απάιδευτοι…
Η μονη μου επαφη με το σπορ ειναι που διαβασα (και αυτο οχι ολο) το Πικρα (Slam) του Nick Hornby. I still didn’t get an answer : σας αρεσουν οι “καλυτερες” δεκαετιας ; Or everything is a big joke ?
Homer,
το τι μας αρέσει πραγματικά δε μπορεί να εξηγηθεί γραπτώς. Διαλέξαμε τις καλύτερες ΄κ τις χειρότερες με κρητήρια σαφώς υποκειμενικά. Κάποιες απο τις “καλύτερες” μας άρεσαν. Μας άρεσαν όμως ΄κ κάποιες απο τις “χειρότερες”. Πολλές απο τις “καλές” τις μισήσαμε θανάσιμα αλλά δε παύουν να είναι καλές. Για όλες εξηγούμε τους λόγους της επιλογής μας.
Όλα είναι ε μπιίγκ τζόουκ αν σε κάνουν να γελάς.
ιντζόι δε ράιντ
όβερ εντ άουτ
Ο “ανάπηρος” έπαιζε στο θεατρικό “Κατσαρίδα” και του απέδωσα τρελό respect…
ναι ε? wow. και να φανταστείς πως η “κατσαρίδα” ήταν μία από τις 5 (?) παραστάσεις που έχω δει τα τελευταία χρόνια.
και γαμώ ήταν πάντως.
Για μένα αυτή η σειρά έχει μπει στη λίστα με τις αγαπημένες μου. Μπορεί να μην γίνονται αυτά στην πραγματική σειρά αλλά ήταν μία φρέσκια ιδέα, καμία σχέση με αυτά που έχουμε συνηθίσει στην ελληνική τηλεόραση.
Ρε, ναρκωτικά παίρνετε…; Χαλαρά στις πιο άχρηστες σειρές τού πλανήτη Γη! Μόνο η Δαρμουσλή άξιζε σε μία εμφάνιση guest. Τώρα 4 ατάλαντοι μαντράχαλοι που γυρνάνε με… skates (έλεος, λες και είμαστε στο Baywatch τού ’80!!!) και προσπαθούν να σώσουν τον κόσμο με πανηλίθιους διαλόγους και ακόμη πιο πανηλίθιες “περιπέτειες”, μου προκαλούν έμετο και διάρροια…