Αν το νοσοκομείο σας φέρνει στο μυαλό μουχλιασμένους τοίχους, παρακμή και ένα αίσθημα ήττας αυτή η σειρά δεν έκανε τίποτα για να το ανατρέψει. Μα τίποτα. Και όταν σε ένα νοσοκομειακό ψάχνω-να-βρω-την-εσωτερική-μου-γαλήνη-την-ώρα- που-κάνω-σπινθηρογράφημα δράμα ο διευθυντής της χειρουργικής κλινικής λέγεται Ερρίκος Απέργης( how soap opera can you get?) καταλαβαίνεις ότι υπάρχει πρόβλημα. Στους 4 τοίχους της κλινικής είδαμε την Αλεξάνδρα Παλαιολογου, το Φίλιππο Σοφιανό και τα άλλα παιδιά σε κλασικές PMS λεναδιβανικές καταστάσεις με πόλεμο των φύλων στο μικροβιολογικό, σεξουαλική ένταση που διαρκούσε 12 επεισόδια για να καταλήξει σε αδιέξοδο( ‘νομίζω ότι ερωτεύτηκα τον έρωτα και όχι εσένα’), γιατρίνες που έχαναν τον κόσμο προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στην εφημερία, εκείνο την τουνίκ με τα μπαλούν μανίκια που είδαν στη βιτρίνα και το λάγνο βλέμμα του Σταύρου Ζαλμά, γεροντοέρωτες, κουγκαριές,’ τα θέλω μου δεν τα διαπραγματεύομαι’, όλα με φόντο το αντισηπτικό και τις παθήσεις του παχέος εντέρου. Κανονικά ήταν τόσο αδιάφορο, πιο βαρετό και από ντοκιμαντέρ για την αναπαραγωγή των γυρίνων και αντενικά μίζερο που η είδηση ότι η Lady Gaga έκανε εκκεντρική εμφάνιση θα προκαλούσε περισσότερη αίσθηση, αλλά μπαίνει στη λίστα γιατί το πρώην χρυσολογότυπο σε μια απόφαση-μυστήριο επιπέδου Χαμένης Ατλαντίδας το συνέχισε για δεύτερη σεζόν παρατείνοντας το μαρτύριό μας. Δηλαδή χίλιες φορές Χάρης Ρώμας στο Λίφτινγκ. ‘Η και όχι.