Πραγματικά δεν ξέρω τι έφταιγε. Το ότι το opening sequence μαύρη καταχνιά – ήχος τακουνιού στην αποθήκη – ζουμ σε γκόμενα με smokey eyes σε επίπεδα Μπίλι Tζο ‘Αρμστρονγκ το θυμάμαι από τότε που νοίκιασα το Κρίτερς 3 από το βίντεο κλαμπ; Οι τίτλοι αρχής που θύμιζαν κάτι που θα έφτιαχνε Αζέρος geek φαν του Saw VI με γυναίκα της ζωής του την Ανάνοβα; Οι διάλογοι που είχαν τη φυσικότητα που θα είχε ο Στίβι Γουόντερ σε προβολή του Avatar σε Imax αίθουσα; Το ότι οι ghost σκηνές ( ούτε στον Αόρατο Εραστή δεν είχε τόσες ) έκαναν το βίντεο κλιπ του τραγουδιού Φαντασματάκι της Καίτης Γαρμπή να μοιάζει σκηνοθετημένο από το Spike Jonze; Μήπως έφταιγε το ότι τις ιστορίες αυτές τις είχαν αφηγηθεί κάποιοι στην Ελληνίδα Μάτζικα Ντε Σπελ( και αυτοαποκαλούμενη πιο σεξι γυναίκα στο γαλαξία) Μάρα Μείμαρίδη, η οποία όμως αντί να γίνει αφηγήτρια- θηλυκός Γρηγόρης Βαλτινός πήρε τα τρία μαντζούνια του Καράμπελα και αποκήρυξε τη σειρά όπως η καθολική Εκκλησία τη Σινέντ Ο’ Κόνορ; Μήπως το ότι περισσότερη αγωνία έχει ένα window shopping σε μαγαζί με καραβόσκοινα στην Αθηνάς;

Φαίνεται ότι κανείς δεν είπε στους ιθύνοντες του πρώην χρυσολογότυπου ότι αν θέλαμε να δούμε ανεξήγητες ιστορίες τραβηγμένες από τα ποστίς με άθλιες ερμηνείες, σάουντρακ που θα έκανε το Σίβερτ των Madrugada να το γυρίσει στο λάτιν και σκηνές τρόμου που χρειαζόσουνα ένα λίτρο ιρλανδικού καφέ  για να μην αποκοιμηθείς έχουμε πάντα τις επαναλήψεις του Κόκκινου Κύκλου. Αλλά όχι, αυτοί εκεί, ήθελαν spookfest τύπου Paranormal Activity στα Αναφιώτικα.

Η ελληνική εκδοχή του Πόλτεργκαιστ, λοιπόν, ήταν σαν το χειρότερο πρώτο ραντεβού που έχεις πάει ποτέ: χαρακτήρες από χαρτί μιλιμετρέ, νεύρο Δανού υποδιευθυντή τράπεζας και με κορύφωση που πιο εύκολα θα βρεις σε Amish συγκέντρωση αυτογνωσίας. Μόνο που στο πιο- αμήχανο – πεθαίνεις ραντεβού πληρώνεις και το ξεχνάς, αυτή η σειρά όμως άφησε 9 επεισόδια που θα κατοικούν στις πιο σκοτεινές γωνίες της ύπαρξής μας. Για πάντα.