Ξεκινάει το countdown των δέκα καλύτερων και τα πράγματα δυσκολεύουν. Δε μπορεί , κάτι θα βρωμάει. Λοιπόν, το Μπαμπά μην Τρέχεις ήταν αρκετά καλή σειρά.  Κατάφερε κάτι πάρα πολύ δύσκολο για τα Ελληνικά δεδομένα. Να αποδώσει ρεαλισμό. Όσο εύκολο και αν ακούγεται, η εξωμοίωση της πραγματικότητας είναι τρομερά σπάνιο πράγμα. Το ερώτημα είναι…δεν την αποδίδουν σκόπιμα, νομίζοντας οτι ο κόσμος γουστάρει υπερβολές και παραμύθια ή απλά δε μπορούν; Δε θέλω να πιστέψω το δεύτερο. Αν και τίποτα δεν αποκλείεται στο βασίλειο της ηλιθιότητας που ζούμε.

Στη σειρά μας, ο ρεαλισμός αυτός είχε συνοδεία και αξιοπρεπείς ερμηνείες απο ηθοποιούς με κακό παρελθον. Στην Παπαχαραλάμπους προφανώς δεν είπαν πως γυρίζουν σήριαλ και αυτή νομίζοντας πως ζει την καθημερινότητα της δε χρειαζόταν να αγχωθεί με ερμηνείες και λοιπά δύσκολα tasks. Της φάνηκε περίεργο που γνωστοί συνάδελφοι της εισέβαλαν ξαφνικά στη ζωή της αλλά αυτή ερωτεύτηκε το Μουρατίδη και δεν ασχολήθηκε περαιτέρω. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν σοβαροί και μετρημένοι, εκτός της Φωτεινής Τσακίρη που ήταν και πιο σέξυ απο ποτέ. Προσθέτουμε και το έξυπνο, αστείο (και ξανά, ρεαλιστικό) σενάριο και όλα καλά.  

Και φτάνουμε στο σημείο της μπόχας. Ώρες ώρες σκέφτομαι πως υπάρχουν και πιο λαίμαργα πράγματα απο το Μαμαλάκη. Η  λαιμαργία που έχουν στο να ξεσκίζουν τόσο πολύ κάτι ώστε εκεί που το βρίσκεις συμπαθητικό να σε κάνουν να το μισείς. Αναφέρομαι στη γιαγιά της σειράς και το βρωμόστομά της. Όταν φτάσαμε να την ακούμε σε ringtone και να τη βλέπουμε στο Μες στην Καλή Χαρά  ήταν πια αργά. Δε ξέρω αν το αρχικό σενάριο είχε τόσα πολλά  βρισίδια ή τα πρόσθεσαν μετά βλέποντας το γκελ στο κόσμο. Όπως και να έχει, απο αυτό και μόνο η σειρά  έχασε τουλάχιστον δύο θέσεις.