Το Σ’ Αγαπώ Μ’ Αγαπάς είχε το target group που έχουν τα επιτραπέζια. Το έβλεπαν ηλικίες από 8 έως 88 ετών( note to self: κακό παράδειγμα, από 8 έως 88 είναι το fanbase των Ημισκουμπρίων, το έχουν πει οι ίδιοι). Το έβλεπε με την ίδια άνεση το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής, ο καραφλοχαίτουλας μπασκετόβλακας με την άσπρη κάλτσα, ο home video artist με τη γαμψή μύτη και το κασκέτο που ακούει Wet Hair και πίνει μπέρμπον στο Booze. Και μπορεί η μεταφορά ενός ξένου κόνσεπτ συνήθως να φέρνει στο νου τη Νταντά ή στην καλύτερη περίπτωση Μάρκο Σεφερλή περιόδου Μουρλέν Ρουζ, αλλά όχι εδώ. Η Δημητρούλα ήταν σε καλή φόρμα, πολύ πριν το γυρίσει σε τηλεπαιχνίδια που έκαναν το ‘πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί’ να μοιάζει feel good επιτομή, ο Αθερίδης( τον οποίω μισώ σε επίπεδα Ιωάννη Παπαζήση) βλεπόταν σε ρόλο utter personal biatch συζύγου- κυματοθραύστη γκρίνιας της Δήμητρας. Τηλεοπτικός μινιμαλισμός, νορμάλ χαρακτήρες και καταστάσεις που δεν ήταν ανάγκη να έχεις τους δύο κύκλους του Κάτω Από Την Ακρόπολη σε blu ray ή να μετράς ξενύχτια με τα Σφηνάκια που έγιναν Σκερτσάκια( ή το αντίθετο; I’m confused here, σχεδόν τόσο όσο με τον Captain Jack που έγινε Hijack και μετά…oh, shut up) για να τις πεις καθημερινές και που για να γελάσεις δεν ήταν ανάγκη να μπεις σε simulator λοβοτομής. Μια κανονική σειρά με κανονικούς ηθοποιούς και κανονικούς διαλόγους. Για τα ελληνικά τηλεοπτικά δεδομένα ήταν σα να ανακαλύφθηκε ο τροχός.