Αυτό που θυμάμαι από αυτό το coming of age teen drama είναι οι εκρήξεις. Δηλαδή ούτε σε ταινία του Τζον Μακ Τίρναν τόσες. Οι πρωταγωνιστές είχαν γεννηθεί με το ταμπεραμέντο του Mark E. Smith μετά από τριήμερη κραιπάλη και μπορούσαν να ξεκινήσουν καυγά με το νεροχύτη του σπιτιού.  Μπορεί να υπήρχε ένας διάλογος του στιλ ‘χθες πήγα για καφέ με τη Λίζα’ και να κατέληγε σε ένα βίαιο σύστριγγλο για την καταπίεση των οργισμένων νέων, την πάλη των τάξεων και τη γενοκτονία της Ρουάντα. Βέβαια πολλές φορές τα ξεσπάσματα ήταν απόλυτα δικαιολογημένα. Για παράδειγμα η σκηνή όπου ο βασικός πρωταγωνιστής Σάκης ανακαλύπτει μετά από δύο χρόνια ότι αυτός που γουστάρει είναι στρέιτ τελικά και μάλιστα βγαίνει με τη συγκάτοικό του τη Φανή. Σε μια σκηνή βγαλμένη από Γουιντερμπότομ σε δημιουργικό peak ο Σάκης στολίζει τη Φανή σα χριστουγεννιάτικο δέντρο( ούτε στο σπίτι τους δεν την άφησε να μπει, tough son of a bitch) και μετά πάει στην παραλία της Θεσσαλονίκης και σπάει ρετσινομπούκαλα ουρλιάζοντας σπαρακτικά για τη ζωή( και το γκόμενο) που του έκλεψαν.

To 504 χλμ… ήταν ό,τι ακριβώς περιμέναμε από ένα λαζοπουλικό πορτρέτο που παρουσίαζε τον έλληνα φοιτητή που πάει να σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη σαν εργάτη ορυχείων στα Ουράλια με διαλόγους ‘Ελένη Ζιώγα σε writer’s block’ από το υπερπέραν . Οι ερμηνείες είχαν τη φυσικότητα που θα είχε ο ‘Αδωνις Γεωργιάδης σε λάιβ των Atari Teenage Riot. Οι γυναίκες έμοιαζαν να έχουν καταπιεί από δυο τρία κοχύλια η καθεμία για να πετύχουν το δεν-ξερω-γιατί-ακριβώς-αλλά-πρέπει-να-βγαίνει-τσαμπουκαλεμένο ύφος, τα δε αγόρια είχαν το βλέμμα σε δορυφορική σύνδεση με το άπειρο και οι μαζεμένες λέξεις που μπορούσαν να πουν ήταν στην καλύτερη το 1/3 ενός haiku. Η σειρά ανέδειξε σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα( τα μισά γυρίσματα έγιναν σε κιτρινισμένους τοίχους παλιού βυρσοδεψείου ή κάτι τέτοιο που το χρησιμοποιούσε ως εστία η σχολή γιατί οι άκαρδοι γέροι δεν τα έσκαγαν για δυάρι στο Πανόραμα), ενώ αξέχαστη παραμένει η σκηνή όπου ένας Αλβανός φοιτητής(τον οποίον σημειωτέον είχε χαστουκίσει μια συμφοιτήτριά του που τα ψιλοείχανε και τον καταράστηκε μέχρι τα τρισέγγονά του επειδή δεν της είπε ότι είναι Αλβανός) εισβάλλει στο γραφείο του καθηγητή του επειδή τον έκοψε,τραβάει από το μανίκι ένα race card,τον λέει Μιχαλολιάκο του Βορρά, ουρλιάζει( nothing new here) και τον μαζεύουν υπάλληλοι της Καρακίτσος Security. Στα αξιοσημείωτα το ασύλληπτα εκνευριστικό τραγούδι των τίτλων που μας έκανε σχεδόν να λατρέψουμε τους Ντομένικα.