Ψάχνοντας υλικό στο διαδίκτυον για αυτή την τηλεοπτική χλέπα, απέσπασα κάποιες σημαντικές πληροφορίες, η μία εκ των οποίων είναι από τα πιο χαρμόσυνα νέα της εβδομάδας. Το Litsa.com τελείωσε! Finito la musica-pasato la fiesta,  do bulo γουρουνοκέφαλη κομμώτρια, c u in fuckin  hell fat biatch, you and your disturbingly ugly low life entourage!  Ζητώ συγνώμη για τον οχετό αλλά καταλαβαίνετε την χαρά μου, νόμιζα πως είχε σταματήσει προσωρινά (ή πως παιζόταν ακόμα, δεν έχει σημασία, για σήριαλ του ΑΝΤ1 μιλάμε, το κανάλι φάντασμα, nobody gives a fuck) και ξαφνικά μαθαίνω πως αυτό το τηλεοπτικό μπάσταρδο που προέκυψε από την έκφυλη σεξουαλική επαφή του Καλημέρα Ζωή με το Sex and The City αποτελεί πλέον παρελθόν. Άλλο ένα πράγμα που έμαθα είναι πως δεν υπάρχει site με όνομα Litsa.com (ναι, πληκτρολόγησα την διεύθυνση, έχω πέσει τόσο χαμηλά), γεγονός που με απογοήτευσε, είχα σκοπό να αφήσω άπειρα hate comments (aka κουράδια) ή έστω έναν ιό για την πάρτη του. Βλέποντας επίσης τα 2 πρώτα λεπτά του pilot (τόσο άντεξα), παρατήρησα πως στο blog που υποτίθεται πως έχει στο σήριαλ χρησιμοποιεί σαν header image μια φωτογραφία με 5 χαμογελαστά και σκελετωμένα μαυράκια. Δεν έχω δει τη σειρά, αλλά νόμιζα πως η θεματική της Λίτσα σαν blogger  ήταν τα «γκομενικά», μια φωτογραφία ενός βαρβάτου πέους θα ταίριαζε πολύ καλύτερα στο background του blog της, από πού προέκυψαν οι ανθρωπιστικές ανησυχίες για τα παιδιά του 3ου κόσμου? Fuck, μισούσα αυτή τη σειρά με πάθος ανεξέλεγκτο. Βασικά μισώ όλες τις σειρές που χρησιμοποιούν σαν πρωταγωνίστρια το «κορίτσι της διπλανής πόρτας» που είναι όντως το κορίτσι της διπλανής πόρτας, δεν είναι σχήμα λόγου. Η Λίτσα μου θυμίζει κάτι μακρινές ξαδέρφες που πετυχαίνω σε κηδείες και γάμους, νταρντάνες, χοντρομούρες, λαϊκές και βαμμένες για ιταλικό μεταμεσονύχτιο σόου, πάντα χαμογελαστές και κοινωνικές, που με την πρώτη ευκαιρία αρχίζουν να μιλάνε για τα γκομενικά τους (το μοναδικό θέμα που έχουν στο μυαλό τους 24-7) σε όποιον τυχαίνει να τις πλησιάζει, τύπου «και που λες μου λέει αυτός χρειάζομαι χρόνο και μένω άφωνη ρε συ, ακούς εκεί ο Μπάμπης χρειάζεται χρόνο, τώρα τον πιάσανε τα υπαρξιακά του, τώρα που τον έχω ανάγκη? Μετά φταίω εγώ που πήρα τον Μήτσο, μετά είμαι εγώ ή τσούλα, ε όχι, κύριε, δεν θα με τρελάνεις εσύ, θα σε τρελάνω εγώ *χτυπάει το κινητό* «Χα! Μάντεψε!» (στην άλλη που μιλάει τόση ώρα). «Ο Μπάμπης?» (η άλλη), «Όχι!», «ο Μήτσος?», «Ούτε», «Ε, ποιος?»… «Ο Παναής, θα σου εξηγήσω μετά…» και πάει λέγοντας. Αυτό δε που πάντα με νικούσε, ήταν οι ερωτικές σκηνές της Λίτσας με τον Αθανασίου. Πέρα από το γεγονός ότι δεν μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο πάνω του (η έλλειψη χρώματος? Η ξηροστομία? Η άρθρωση? Το τεράστιο στόμα του?), η ερωτική χημεία που πετύχαινε με την βοϊδοκέφαλη, έκανε το ζευγάρι Ρώμα-Λουιζίδου να στάζει υγρή σεξουαλικότητα. Ακόμα πιο τραγικό είναι ότι στο youtube υπάρχουν αρκετά αρρωστάκια που έχουν ανεβάσει video-mashups με τις ερωτικές σκηνές της Λίτσας, for fuck’s sake σε τι κόσμο ζούμε, πρέπει κάποιος να σταματήσει αυτή την αρρώστια!…  Το θέμα με αυτή τη σειρά είναι ότι η φρίκη δεν σταματούσε στη Λίτσα και στον Αθανασίου αλλά επεκτείνονταν σε όλο το καστ, ο καθένας είχε προσθέσει το δικό του κομμάτι στο παζλ της κακογουστιάς και της ασχήμιας. Ποιον να πρωταναφέρω? Την ντροπιαστικά χοντρή κοκκινομάλλα φίλη της Λίτσας που έμοιαζε με την Σάλι Σπέκτρα στα νιάτα της? Η’ τα υπόλοιπα ανώνυμα ξέκωλα του κομμωτήριου  που θύμιζαν cougars σε πορνό του Salieri? Για να μην πω για όλους αυτούς του κάγκουρες που εμφανίστηκαν κατά καιρούς υποδυόμενοι πάντα τους εκάστοτε γκόμενους της κάθε λαϊκάντζας, με αποκορύφωμα το Θήφη Πολυζωίδη στο ρόλο του γκαραζόβλακα? Η τελευταία σταγόνα εμετού έπεσε με το trailer της 2^ης σεζόν του Litsa.com, όχι μόνο γιατί μας ενημέρωσε πως αυτό το όργιο θα συνεχιστεί και δεύτερη χρονιά αλλά γιατί είχε αυτή την μοντερνιά, τύπου Gossip Girl κετς, ότι πήγε η Λίτσα στο London να μάθει να φτιάχνει εναλλακτικές κουπ και κάτι τρέχει στα γύφτικα!… Wow, μόλις είδα πόσο έχω γράψει, νομίζω πως είναι η ώρα να σταματήσω.

Νιώθω 10 κιλά ελαφρύτερος, θα μπορούσα να  τρέξω σαν ελάφι στο δάσος.