Αυτή η σειρά ήταν ένα μεγάλο στοίχημα, γιατί έπρεπε να μεταφέρει στην οθόνη ένα από τα πέντε καλύτερα ελληνικά μυθιστορήματα ever. Μπορεί να είχε τα μείον της( μερικές φορές νόμιζες ότι βρισκόσουνα στη Wisteria Lane και όχι στον Περαία του 1957), μπορεί με αυτό το φοντί ανσενέ σε άσπρο-μαύρο η κατάσταση να θύμιζε ‘βρέχει στη φτωχογειτονιά’, αλλά κατάφερε να κρατήσει αυτή τη voyeur πνιγηρή και άκρως απαισιόδοξη ματιά του βιβλίου του Καραγάτση. Βιασμοί, εκβιασμοί, αυτοκτονίες, εξαθλίωση, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, τρουμποπουτάνες, πορνόγεροι, μουστάκια σε σωστές δόσεις( σε αντίθεση με το Γιούγκερμαν που θύμιζε πάρτι στη ρώσικη ντίσκο) σε ένα σάπιο μικροαστικό κόσμο που καταρρέει βουλιάζοντας στα σκατά και εσύ απολαμβάνεις το κάθε δευτερόλεπτο.

 ’Ετσι είναι. ‘Οταν μαζεύεις μερικούς από τους καλύτερους ‘Ελληνες ηθοποιούς( Πιττακή, Καταλειφός, Μαρία-μελλοντική μητέρα των παιδιών μου- Ναυπλιώτου, μέχρι και την Ελεωνόρα από τους Αυθαίρετους for fucksake), τη μουσική επένδυση την έχει η Καραϊνδρου( note to self: θυμίζεις πενηντάρη γκριζοκρόταφο φαν του ‘Ακη Καουρισμάκι που διαβάζει την Αυγή Κυριακή πρωί στην Αίγλη του Ζαππείου) και η κινηματογραφική σου ματιά δεν περιλαμβάνει σκηνές όπου η κουτσουλιά ενός περιστεριού στο παρμπρίζ γίνεται δραματική σεκάνς φτιάχνεις μια σειρά εποχής που σέβεται τον εαυτό της με δυνατούς χαρακτήρες και χωρίς να θυμίζει Λευτέρη Παπαδόπουλο. And that’s a compliment.