3 από τις 9 συνολικά ταινίες που βγαίνουν σήμερα στις αίθουσες αξίζουν την προσοχή μας, το ποιες αξίζουν τα λεφτά μας είναι θέμα καθαρά υποκειμενικό. Αυτό που έχει ενδιαφέρον στην συγκεκριμένη τριάδα είναι ότι παρουσιάζει μια ισορροπία, με την έννοια ότι η πρώτη είναι εξαιρετική, η δεύτερη μέτρια και η τρίτη παίζει απλά ρόλο του αντίβαρου της πρώτης, καθώς πρόκειται για άλλο ένα ελληνικό σκουπίδι που σέρνεται στο πάτο της υποκουλτούρας και της αρπαχτής, εκλιπαρώντας χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας για μερικές χιλιάδες εισιτήρια.

Συγκεκριμένα από σήμερα προβάλλεται το Ghost Writer (Αόρατος Συγγραφέας) του Roman Polanski, ένα αριστοτεχνικά γραμμένο πολιτικό θρίλερ για έναν συγγραφέα που, γράφοντας την αυτοβιογραφία  ενός Βρετανού πρώην πρωθυπουργού έρχεται αντιμέτωπος με σκοτεινές και βρώμικες αλήθειες από το παρελθόν του. Η ταινία τσίμπησε την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας στο Βερολίνο, μάζεψε όλα τα αστέρια των κριτικών και γενικά θεωρείται από τις καλύτερες της χρονιάς. Αν δεν ήταν και πολιτικό θρίλερ θα μπορούσε να γίνει το νέο Shutter Island σε εισιτήρια, εκτός και αν είμαι ο μόνος που θεωρεί το συγκεκριμένο genre την λέξη-κλειδί για τριψήφια νούμερα στο box-office.

H δεύτερη είναι το Time Crimes (Los Cronocrimens) του Nacho Vigalondo ενός πρωτοεμφανιζόμενου Ισπανού σκηνοθέτη, μια ταινία του 2007 που προκάλεσε αίσθηση στο nerd web community όταν είχε πρωτοβγεί (you know like… THREE years ago?!), ένα γνήσιο sci-fi time-loop mind fuck που θα προκαλούσε αϋπνία στον JJ Abrams και στους όμοιούς του. (Παρεμπιπτόντως LOST SPOILER ALERT:… ο Sawyer μπάτσος?! I mean what the fuck?)

H τρίτη και η χειρότερη είναι το 180 Μοίρες του Νικόλα Δημητρόπουλου, άλλη μια απόπειρα εκμετάλλευσης του hype που θέλει την σύγχρονη  εμπορική ελληνική κωμωδία να είναι κατώτερη των βιντεοταινιών των 80s. Φήμες λένε πως μιλάμε για την χειρότερη ταινία της χρονιάς (σύμφωνα με tweets ξεπέρασε το I Love Karditsa & την Κληρονόμο!), μπορεί και της δεκαετίας, για αυτό τον λόγο και μόνο, αξίζει μια θέση στην τριάδα της εβδομάδας.

Πάμε τις υπόλοιπες έξι στα γρήγορα. Ελάχιστο ενδιαφέρον παρουσιάζει το Everybody’s Fine (Είναι Όλοι τους Καλά) με το Robert De Niro,  ένα τύπου, γλυκόπικρο οικογενειακό κοινωνικό δράμα (booooooring) με έναν πατέρα που διασχίζει την Αμερική για να επισκεφτεί τα μούλικα του ώστε να αναθερμάνει τις σχέσεις του μαζί τους (Όσκαρ Πρωτότυπης Σεναριακής Ιδέας). Mηδαμινό ενδιαφέρον παρουσιάζει το Holly Water μια ιρλανδέζικη (…) αγροτική (…) κωμωδία (…) που αφηγείται την ξεκαρδιστική (…) ιστορία τεσσάρων μπράδας που αποφασίζουν να ληστέψουν ένα φορτηγό με Viagra. Τέλος, βγαίνουν και τρία ντοκιμαντέρ, τα οπ