Cinemathimatics: 8 ταινίες βγαίνουν στους σινεμάδες, 4 παρουσιάζουν (και) εμπορικό ενδιαφέρον, 3 είναι ντοκιμαντέρ (κλείστε από τώρα εισιτήρια!), 1 είναι σινεφιλ. Βy the way, έχω βάλει σκοπό της ζωής μου να βρω μια λέξη που θα αντικαταστήσει τον όρο «σινεφίλ», τον μισώ όσο τίποτα αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως μου είναι απίστευτα χρήσιμος. Anywayz…
To Υouth in Revolt με τον Michael Cera είναι άλλο ένα cera-movie με το εν λόγω geek-idol να υποδύεται πάλι τον παρθένο -αλλά κατά βάθος cool- nerdy έφηβο που ερωτεύεται μια γκομενα waaay out of his league, μόνο που τώρα δεν την ρίχνει με cheesy μαλακιούλες, smart χιούμορ και indie-rock mixtapes αλλά με το alter-ego του που είναι macho, wild και έχει τρελή πέραση στα κορίτσα. Η ταινία δεν είναι όσο χαζή ακούγεται, θα έλεγα πως μερικές φορές εκπλήσει με την πρωτοτυπία και την εξυπνάδα της αλλά και πάλι βρωμοκοπάει dvd και πίτσες. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό.
Το Man on Wire από την άλλη, αν και ντοκιμαντέρ, μου έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον όχι μόνο γιατί θεωρείται το πιο πολυβραβευμένο στην ιστορία του είδους (26 βραβεία μεταξύ των οποίων Οσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ το 2009) αλλά κυρίως εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του θέματός του (η ιστορία πίσω από τον Φιλίπ Πετίτ, ένα νεαρό Γάλλο ταχυδακτυλουργό και καλλιτέχνη του δρόμου, που το 1974 ισορρόπησε πάνω σε ένα σχοινί, το οποίο αιωρείτο ανάμεσα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης). Γιατί στο ντοκιμαντέρ, το θέμα είναι το Α και το Ω, αν δεν σε ιντριγκάρει πάει, το χάσε το παιχνίδι. Για παράδειγμα ποιος από εσας θα έδινε 9 ευρώ για να παρακολουθήσει επί μιαμιση ώρα μια παρέα μούλικων μικρών παιδιών από τη Πάτρα που αποφασίζει να ζητήσει από τον Δήμαρχο έναν ελεύθερο χώρο για παιχνίδι επειδή δεν έχει πού να παίξει. Ας τους πάρει κάποιος ένα playstation for fucks sake, είναι ανάγκη να κάνουν ταινία γι’ αυτό το λόγο? (για όποιον δεν κατάλαβε αυτό είναι το story του ντοκιμαντέρ Τα Παιδία δεν Παίζει που θα προβάλλεται από σήμερα στις αίθουσες).
Βγαίνει και η καινούρια ταινία του Χαραλαμπίδη, τα Τέσσερα Μαύρα Κοστούμια που αφηγείται την ιστορία 4 εργαζομένων σε γραφείο κηδειών, που πηγαίνουν οδοιπορικό αγκαλιά με ένα φέρετρο με σκοπό να μπουν στο βιβλίο Γκίνες για να να ορθοποδήσουν οικονομικά. Συμπαθώ τον Χαραλαμπίδη ρε γαμώτο αλλά εδώ και χρόνια έχω την εντύπωση ότι κουβαλάει την κατάρα της μετριότητας, δηλαδή ό,τι και αν κάνει ναι μεν δεν είναι κακό αλλά και πάλι στην καλύτερη περίπτωση, είναι απλά «συμπαθές». Δεν έχει αυτό το wow factor που θα τον κάνει να ξεχωρίσει, αν και η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα το wow factor υπάρχει μόνο στη κατηγορία μαλακίας, συνήθως λες «wow, τι μαλακιάρα ήταν αυτή που είδα» και όχι «wow, τι ωραία ταινία». Οποτε για Ελλάδα μια χαρά είναι ο Ρένος.
Πάμε τις υπολοιπες 4 σε fast forward. Αρκετό ενδιαφέρον έχει το Daybreakers (2019: Nέα Φυλη), αν και η ελληνική απόδοση του τίτλου μου θυμίζει βιβλίο του Λιακόπουλου, η ταινία είναι αξιοπρεπέστατη στο είδος της (futuristic sci-fi vampire movie) και έχει να κάνει με τα όσα συμβαίνουν σε μια φουτουριστική κοινωνία που, εξαιτίας ενός μυστηριώδους ιου, η πλειοψηφία των ανθρώπων έχει μετατραπεί σε βαμπίρ. Απλά ενδιαφέρον παρουσιάζει το Όταν Έρχονται τα Σύννεφα ένα βραζιλιανικό δράμα για μια οικογένεια που διαλύεται με φόντο τις παραλίες της Βραζιλίας (uouoou sssexy). Τέλος, αμφίβολου ενδιαφέροντος είναι τα άλλα δύο ελληνικά ντοκιμαντέρ (αυτή την φορά θα ολοκληρώσω, ήπια καφέ), το Νικαρία μου που πέρα από τους Ικαριώτες κινηματογραφόφιλους ενδεχομένως να αρέσει και σε όσους αγαπάνε το συγκεκριμένο νησι και T 4 Trouble and the Self Admiration Society που αν και έχει ενδιαφέρον θέμα (η αφήγηση της ζωής του Τέρρυ Παπαντίνα, ενός «παρʼολίγον» επιτυχημένου και άγνωστου ήρωα της ελληνικής ροκ), ξεχωρίζει περισσότερο εξαιτίας του μεγάλου, αγγλικού και δυσνόητου τίτλου της.
TweetTags: blockbastard
Henry Fool