Την προηγούμενη βδομάδα όπως πολύ καλά καταλάβατε (…), δεν είχε Cinemotherfucker και αυτό δεν οφείλονταν μόνο στο γεγονός ότι πέρναγα φάση denial με τα πάντα και η πιο δημιουργική δουλειά που έκανα ήταν το check mail, αλλά και στην παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος για όλες τις ταινίες που προβάλλονταν στις αίθουσες. Πέρα από το Chloe, το άνευρο αλα Fatal Attraction ερωτικό θρίλερ του Εgoyan (που ξεχώρισε περισσότερο για το λεσβιακό fist fucking μεταξύ της Moore και της πιτσιρίκας από το Mama Mia, η οποία παρεμπιπτόντως εξελίσσεται σε μεγάλο τσουλί) και το bad-ass violent flick με τον Michael Caine (Harry Brown) που πλημμύρισε στο κουτί από τους Έλληνες κριτικούς εξαιτίας των  φασιστικών μηνυμάτων που κατά την γνώμη τους πρόβαλε, όλες οι υπόλοιπες ταινίες δεν βλέπονταν ούτε από κινητό στη σκοπιά. Το κακό είναι ότι η βαρεμάρα συνεχίζεται και αυτή την εβδομάδα. Yπομονή μέχρι την άλλη βδομάδα που έρχονται οι “Κοψοκώλιδες” (aka KICK ASS)

Την υψηλότερη θέση στο top της γαματοσύνης  σίγουρα κατέχει το Crazies (Παράνοια), ένα ανεξάρτητο θριλεράκι -  ριμέικ μιας ταινίας του Romero από τα 70s που  έχει προκαλέσει σχετικά καλό buzz παγκοσμίως και αφηγείται τα όσα «ανατριχιαστικά» συμβαίνουν σε μια ήσυχη πόλη της οποίας οι κάτοικοι σταδιακά φρικάρουν και αρχίζουν να σφάζονται μεταξύ τους. Καλά, δεν παίρνει και βραβείο σεναριακής πρωτοτυπίας, ειδικά στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε το βίαιο ξέσπασμα φιλήσυχων πολιτών έχει αρχίσει να θεωρείται υγιής αντίδραση στα όσα παράλογα συμβαίνουν, αλλά τέλος πάντων το ταινιάκι προσφέρει αρκετές δόσεις pop-corn friendly τρόμου, αν είσαι φίλος του είδους δεν νομίζω πως θα  απογοητευτείς.

Μετά βγαίνει το Greenberg του Noah Baumbach, που είναι ένα μέτριο middle-life crisis Wes Anderson lookalike – dramedy με πρωταγωνιστή τον Stiller στον ρόλο που θα ήθελε να είναι στην καριέρα του, ότι και ο Truman για τον Carrey. Δεν είναι κακό, απλά δεν ξέρω κατά πόσο με συγκινούν πλέον τέτοιου τύπου ταινίες, με τον αντι-ήρωα σαρκαστικό και κυνικό πρωταγωνιστή που βρίσκεται σε μια συνεχή αναζήτηση της αλήθειας πίσω από την 4^η δεκαετία της ζωής και γνωρίζει μια αντίστοιχη γκόμενα με την οποία για 90 λεπτά αμπελοφιλοσοφούνε σε  μια βροχή cool κατάθλιψης από πνευματώδη τσιτάτα , υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες indie αισθητικής, χωρίς στην ουσία να συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Τέλος βγαίνει και το Oceans, το ωκεανο-ντοκιμαντέρ από τους δημιουργούς του Μικρόκοσμου και των Ταξιδιάρικων Πουλιών που φαντάζομαι πως θα παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον (εικαστικό σίγουρα), αλλά από την άλλη πόση φάλαινα να αντέξει κανείς μέσα σε 90 λεπτά? Ειδικά όταν δεν σκοτώνουν, αλλά σκοτώνονται.