Καθώς έχουμε μπει στην τελική ευθεία(κλισέ #1) με τρία επεισόδια να απομένουν (συν το Μπεν Χουρ series finale) απαιτώ κάθε επεισόδιο να είναι ένα collective heart attack με περισσότερες ανατροπές από αγώνα ράγκμπι Αυστραλία-Νέα Ζηλανδία. Πήρα αυτό που ήθελα; Θα απαντηθούν οι geeky απορίες πέντε χρόνων σε μεταμεσονύκτιες συζητήσεις-Λερναίες ‘Υδρες από ερωτήματα;Γιατί από τη γλυκιά προσμονή έχω φτάσει πιο πολύ στο ‘let’s get this thing over with, shall we?’.

 Συναισθηματικό το επεισόδιο. Πολύ. Αν στη σπαρακτική σκηνή του θανάτου της Σαν και του Τζιν( καταλαβαίνω ότι οι χαρακτήρες είναι σημαντικοί και δε γίνεται να ξεπετάξεις το kill off σα μεθυσμένη Ιταλίδα στην ‘Ιο, αλλά πάλι Τσάρλεστον πνιγμός ρε JJ;) δε σχηματίστηκαν υδρατμοί στα μάτια τότε μέσα σου έχεις κοπριά.Για το Σαίντ δε θα κρεμάσω πλερέζα ακόμα, αυτός επιστρέφει  from the dead όπως οι μπάτσοι κόβουν πρόστιμα στην Πλατεία Κλαυθμώνος Σάββατο βράδυ, αποκλείεται να τον σφουγγάρισαν έτσι λες και είναι κομπάρσος βρυκολακομεζές στο From Dusk Till Dawn. Βέβαια στο υποβρύχιο ξαναβρήκε το Μαγκάιβερ with a different accent εαυτό του που μπορεί να αφοπλίσει πυρηνική βόμβα με σπάγκο και σουγιά την ώρα που ο Τζακ και ο Σόγιερ( που έχουν γίνει modern day Τζόαν Κρόφορντ και Μπέτι Ντέιβις) είχαν άλλη μια ‘who’s in charge, bitch’ στιγμή. Δεν πιστεύω ότι το λέω αυτό αλλά σε στιγμές με φιτίλια, δυναμίτες και χρονόμετρα ο Τζακ έχει 2 στα 2 σε αυτό τον κύκλο.

Ο Τζακ έχει γίνει crusader, όχι με κάπα, αλλά με κοστούμι 1000 δολαρίων και ψάχνει το background του Λοκ( δεν περίμενα εμφάνιση Μπερνάρντ είναι η αλήθεια, αυτόν και τη Ρόουζ τους φαντάζομαι να καπνίζουν μαριχουάνα στο νησί και να ακούνε Creedence Clearwater Revival με χαιμαλί από τη Δονούσα), η εγχείριση ή όχι του γέρου είναι καθοριστική προφανώς. ‘Οσο για το twist με τον πατέρα του Λοκ δε θα επεκταθώ γιατί θα κάνω ερωτήσεις επιπέδου ‘πυροβολήθηκε η Φωτεινή’ από τη Λάμψη. Πάντως το σετάκι ‘με έριξε από τον όγδοο και έμεινα κουτσάλογο-τον πνίγει για πάρτη μου ο Σόγιερ στο νησί- φταίω που τον άφησα ραμόλι και μονοκοτυλήδονο στο Psofogeros Institution και με πνίγει η τύψη’ έχω την αίσθηση( που λέει και ο πολυβραβευμένος) ότι δεν κολλάει ούτε με βενζινόκολλα.

Σε άλλα νέα, ο Flocke ήταν όλο μηχανορραφία και πλεκτάνη( πάλι η Κλερ έμεινε απέξω, αυτή στο σχολείο θα ήταν η odd woman out στο σχοινάκι) και τους έβαλε στον Παπανικολή για να φάνε τα μουστάκια τους. Του Σόγιερ δεν του καλάρεσε που μπήκε σε κλουβί, η Κέιτ είχε λίγο ένα βλέμμα ‘ έλα να κάνουμε Τζιχάντ στο μουνί μου’, αλλά σαν άλλος Γιάννης Μηλιώκας ο Γουίτμορ( ο οποίος ήταν άφαντος όταν έφυγε το υποβρύχιο, έχει γούστο να είναι on the same page με το Flocke ή να είχε κερδίσει τα καλλιστεία ‘Μίστερ Υποψήφιος για νέος Jacob’ το 1977 και να θέλει την κορδελίτσα του) τους είπε ότι όλα γίνονται για το καλό τους. Ο Σαίντ λέει στον Τζακ ‘είσαι η ελπίδα μας, πήδα πήδα πήδα μας και βγάλε και το μπεκρο-Glasgewian από το πηγάδι’ και ο Flocke( που πάλι του πήραν το Coppa Rica) ετοιμάζεται για το path of rage #37, μέχρι να σηκώσει απαγορευτικό ένα μούλικο από prequel του Mad Max.

Το επόμενο επεισόδιο είναι Jacob/MIB: The true story. Μέχρι την Τετάρτη το πρωί δίνουμε μάχη με την ακράτεια.