Το  Εφιάλτης στη Κουζίνα είναι από τα ριάλιτι που έχω δει περισσότερο φέτος, όχι επειδή το ήθελα, σπάνια συμβαίνει να παρακολουθώ κάτι στην ελληνική  tv επειδή το θέλω, αλλά γιατί το Alpha μου το πέταει στη μάπα κατά ανά χρονικά διαστήματα  εδώ και μήνες, με τον ίδιο τρόπο που ο Μποτρίνι πέταει μακαρόνια και κεφτέδες σε ανυποψίαστους εστιάτορες που τον καλούν για βοήθεια. Σε μια περίοδο που το sleepy timezone ( 23.00-00.00) δεν περιλαμβάνει ούτε καν Ράδιο Αρβύλα και οι απαιτήσεις μου σαν τηλεθεατής θα μπορούσαν να καλυφθούν με σκηνές από την πισίνα του μολδαβιανού Βig Brother, η 14^η επαληψη κάποιου επεισοδίου του Εφιάλτης στην Κουζίνα είναι πραγματικός θησαυρός. Αυτό όμως που με δυσκολεύει με το συγκεκριμένο pseudo-reality είναι να διακρίνω αν το επεισοδιο που βλέπω προβάλλεται όντως σε επανάληψη ή αν απλά πρόκειται για καινούριο, αφού το μόνο πράγμα που αλλάζει κάθε φορά πέρα από την επιχείρηση,  είναι οι φάτσες των μελών του προσωπικού  της. Όλα τα υπόλοιπα είναι ίδια. Ολόδια όμως. Καρμπόν (-άρα…?). (συγχωρέστε με, έπρεπε να το κάνω αυτό το λογοπαίγνιο).  Γι’ αυτό το λόγο αποφάσισα να συγκεντρώσω σε ένα post όλες  αυτές τις άνοστες και άψητες μποτρινικές κλισαδούρες που εδώ και ένα χρόνο καταπίνω  αμάσητες τα βράδια, προκαλώντας στο εαυτό μου στομαχικές διαταραχές.

Aρχικά έχουμε μια γενική περιγραφή των εστιατορίων, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων θα αποτελούσε τα τέλειο άλλοθι για επιχείρηση ξεπλύματος χρήματος και θα έκανε τύπους σαν τον Τόνι Σοπράνο πανευτυχείς. Υπάρχει παράδειγμα η ψησταριά «Τα Βλάχικα», χτισμένη  στην παραλία, που δεν σερβίρει ψάρι γιατί συμφωνα με τον ιδιοκτήτη ο συνδυασμός χταποδάκι/καλαμάρι – ούζο είναι πολύ φορεμένος, γι’ αυτό και μια γροθιά στο ελληνικό γαστρονομικό κατεστημένο ανοίγοντας ένα κρεατο-μεγαθήριο δίπλα στο κύμα θα ήταν win-win situation. NOT. H’ το εστιατόριο-παλάτι που θα έκανε μέχρι και την Σταματέρη να ντρέπεται να πατήσει, με την τιμή των μαχαιροπίρουνων να ξεπερνάει τον βασικό μισθό ενός ημερομίσθιου, χτισμένο πού αλλού? στο ντάουντάουν του κοσμοπολίτικου Αη Γιώργη! Η’ την σούπερ τρέντι ποπ ταβέρνα στο Γκάζι, που θα έβγαζε λεφτά μόνο αν τηλεμεταφέρονταν στα late 90s και άνοιγε πριν από το Mamacas. Η’ το σουβλατζίδικο / πιτσαρία / τρατορία / σούσι μπαρ / μπιστρό / ανατολίτικο / whateva που θα είχε τύχη μόνο αν άνοιγε κάτω από τον Πύργο της Βαβέλ και άλλα παρόμοια παραδείγματα με κύριο χαρακτησττικό την neon πινακίδα FAIL στην είσοδο τους, ορατή σε όλους εκτός από τους ίδιους τους μαγαζάτορες.

Στο πρώτο 5 λεπτό και αφού έχει αναφερθεί το «ο βραβευμένος μας σεφ, Έκτορας Μποτρίνι» τουλάχιστον 30 φορές, έχουμε Μποτρινική είσοδο στο μαγαζί, με την μόνιμη έκφραση μουντρουχιάς στη φάτσα και τα πρωινά καντήλια στο στόμα έτοιμα να εκσφενδονιστούν για το τίποτα. Παράλληλα, η στυλιστική του προσέγγιση τζόκει – τισέρτ – μπλουτζίν – τατού στο μπράτσο φανερώνει τις λαϊκες του ρίζες, καθιστώντας σαφές πως ό,τι έχει να πει θα στο πει έξω από τα δόντια, νετα-σκέτα, ο Έκτορας Μποτρίνι δεν  μασάει τα λόγια του, ούτε χαϊδεύει αυτία. (Αμα λάχει -και αν είναι σωστά μαγειρεμένα- τα τρώει).

Στα 15 πρώτα λεπτά της εκπομπής και αφού συνολικά  το «ο βραβευμένος μας σεφ, Έκτορας Μποτρίνι» έχει ακουστεί περίπου 114 φορές, ο Ε.  γνωρίζει τα άτομα που σε λίγες ώρες θα μπινελικώνει σαν να μην υπάρχει αύριο, κάθεται στο τραπέζι και περιμένει το γκαρσόν να του πάρει παραγγελία. Μέχρι να έρθει ο «πιο αντιπαθητικός σερβιτότος μετά την Χαρούλα στο Μπαρ του Ρετιρέ», έχει ήδη ξυνίσει τα μούτρα του αμέτρητες φορές, είτε για το περιβάλλον του εστιατορίου που μοιάζει με 80s πατσατσίδικο meets late 90s φαστφουντάδικο, είτε με τον κατάλογο που πιθανότατα  χρησιμοποιείται και ως χαρτοπετσέτα, είτε με την μύγα που κάθεται πάνω στο τζόκεϊ και του χαλάει τη φτιάξη. Ο σερβιτόρος έρχεται, ο Εκτορ τον αντιμετωπίζει σαν σιχαμερή βδέλα, το γκαρσόν τον γράφει στο πέος του και γενικά το interaction μεταξύ τους δεν το λες επικοδομητικό. Στη συνέχεια ο βραβευμένος μας σεφ δοκιμάζει τα πιάτα, κάνει γκριμάτσες αηδίας σαν υπερτροφικός μπέμπης, ανακατεύει τα φαγητά με το πιρούνι (κοινώς τα κάνει νια-νια) και πετάει βιτριολικές παρομοιώσεις για την γεύση και την εμφάνισή τους («με αυτό τον πουρέ θα έκαναν χρυσές δουλειές οι οικοδόμοι» / «λίγο ακόμα να μασήσω αυτό το κρέας και θα κάνω τσιχλόφουσκες» / «αυτό εδώ μοιάζει με κουράδα»). Καλα το τελευταίο δεν το χει πει, αλλά θα χε πολύ πλάκα.

Λίγο πριν ξεράσει πάνω στο τραπέζι, ο Εκτορας σηκώνεται,  κάνει μια αναγνωριστική στο μαγαζί και ρωτάει τους 2-3 ξεχασμένους από τον Θεό πελάτες, την γνώμη τους για το φαί. Αυτοί, με άνεση που θυμίζει διαφημιστικό γιαουρτιού για δυσκοίλιες, εκφράζουν τα παραπονά τους για το σέρβις και την σχέση ποιότητας-τιμής, ο Έκτορ τους χτυπάει με κατανόηση την πλάτη και σαν άλλος σουπερ-ήρωας, μπαίνει φορτωμένος στο μαγαζί έτοιμος να πάρει εκδίκηση από τους κακούς εστιάτορες. Από το σημείο που πέφτουν τα καντήλια και μετά, υπάρχουν δύο εκδοχές: η «όχι για μένα, για την φουκαριάρα η μάνα μου», κατά την οποία το προσωπικό ακούει ταπεινωμένο τα σιχτίρια του Έκτορα, χαμηλώνει το βλέμμα και ζητα συγχώρεση υπό τους ήχους των βιολιών και η «βαφανκούλο ρε Μποτρίνι» όπου το προσωπικό αποκρούει και αντεπιτίθεται στις εκτορικές χριστοπαναγίες, αμφισβητεί το ταλέντα και τα βραβεία του «βραβευμένου σεφ» (ωωω χοντρόοοο), αναρωτιέται ποιος φώναξε αυτό τον μαλάκα στο μαγαζί και αν το θέμα χοντρύνει περισσότερο, η κατάσταση παρεκτρέπεται με τον φαγητοπόλεμο και τα μπουκέτα να παίζουν τον πρώτο ρόλο.

Την επόμενη μέρα (524^η αναφορά του «ο βραβευμένος μας σεφ, Έκτορας Μποτρίνι») τα πράγματα ως δια μαγείας έχουν καλμάρει, το μέλη του εξαγριωμένου προσωπικού έχουν κάνει την αυτοκριτική τους και  ζητούν συγνώμη από τον Έκτορα αν είπαν δυο κουβέντες παραπάνω, αυτός τους προτρέπει να αφήσουν  τα πουστρηλίκια και να το ρίξουν στη δουλειά και γενικά όλα δείχνουν να βαίνουν καλώς. Ό,τι ξεκατινιασμα ακολουθήσει από εδώ και στο εξής θα είναι εσωτερικό. Τα προβλήματα φαίνονται ξεκάθαρα την πρώτη βραδιά που το μαγαζί δουλεύει υπό την εποπτεια του διάσημου σεφ, ο οποίος  ρίχνει λάδι στη φωτιά όντας σπασαρχίδας, είτε μπλέκομενος στο πόδια του κατά-ιδρωμένου σκουρόχρωμου σεφ στην κουζίνα, είτε κοροϊδεύοντας το ημίτρελο σερβιτόρο, είτε ειρωνευόμενος την χοντρή, άσχημη, με ενοχλητική φωνή γυναίκα του εστιάτορα που τις περισσότερες φορές είναι τεμπέλα και χαραμοφάισα.

Και πάλι όμως την επόμενη μέρα τα πάντα ανήκουν στο παρελθόν, ό,τι έγινε έγινε και μαλακίες τέτοιες, όλοι νιώθουν πιο ώριμοι και πιο δυνατοί (ακόμα και ο πριν δύο μέρες καρατσόχλανος σερβιτόρος έχει γίνει γιάπις) και γενικά το μοναδικό άγχος της ομάδας είναι αν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του re-opening, καθώς όλοι ξέρουμε πόσο αυστηροί και ανικανοποίητοι γευσιγνώστες είναι οι αλλοδαποί κομπάρσοι του Alpha που θα κατακλύσουν τον χώρο πεινασμένοι.

Τελικά τα πράγματα πάνε μια χαρά και η βραδιά χάρη στην βοήθεια του βραβευμένου σεφ στέφεται με απόλυτη επιτυχία. Βέβαια σε αυτό έπαιξε ρόλο και η διακοσμητική πινελιά του Έκτορα με φτέρες, κηροπήγια και αφίσες από το πράκτικερ συν δώρα κάτι κατσαρολικά για την γριά μαγείρισσα που μπορεί χτες να ήταν έτοιμος να βουτήξει το κεφάλι της σε καυτό λάδι αλλά σήμερα της έχει αδυναμία. Καταλυτικό ρόλο στο grand σουξέ έπαιξαν και οι σύγχρονες τακτικές εστιατορικού μαρκετινγκ που χρησιμοποίησε ο βραβευμένος σεφ, με άξια αναφοράς την μέθοδο ποντιακό πανοϋρ, σύμφωνα με την οποία μέλη του προσωπικού ξεχύνονται στους δρόμους και διαφημίζουν  το μαγαζί είτε φωνάζοντας σαν κράχτες, είτε μοιράζοντας κρύα μεζελίκια σε άστεγους και πρεζόνια της γειτονιάς.

Στην 789^η αναφορά του «ο βραβευμένος μας σεφ, Έκτορας Μποτρίνι», τα 3 εικοσιτετράωρα έχουν περάσει και το μέχρι προσφάτως χαμαιτυπείο έχει μεταμορφωθεί στο next big thing / talk of the town / so hot right now / everybody who is anybody is gonna be there μαγαζί της πόλης. Στα τελευταία συγκινητικά λεπτά της εκπομπής, έχουμε future flash 1 μήνα μετά, όπου ο Έκτορας καθιστός σε ένα παγκάκι με θέα τη θάλασσα επικοινωνεί με τους εστιάτορες μέσω λαπτοπ (στην πιο γελοιωδώς ψεύτικη on line video conference που έχουμε δει ποτέ στην τηλεόραση), για να πάρει για τελευταία φορά τα συχαρίκια από τους ιδιοκτήτες και να διαπιστώσει εξ ιδίων όμμασι πόσο συγκλονιστική υπήρξε η επιρροή του στην ανιαρή και ζημιογόνα επιχείρησή τους.

Update: Μετά την παράκληση πολλών τηλεθεατών προσθέτουμε άλλη μια κλισαδούρα, την λεγόμενη «jaw dropper μυστική συνταγή», που προτείνει ο  βραβευμένος σεφ στον μαγεμένο σκουρόχρωμμο μάγειρα, βγάζοντας το εστιατόριο από το οικονομικό και δημιουργικό αδιέξοδο. Thnx Haris_Ch

Συνήθως κάνει κάτι πολύ απλό και λογικό, το οποίο οι άλλοι το αντιμετωπίζουν σαν ιθαγενείς που έχουν να φάνε 2 βδομάδες αλλά το πιο γαμάτο είναι όταν προτείνει κάτι ψιλοεξωφρενικά μαξαρισμένα πιάτα και τον κοιτάνε οι μετανάστες στην κουζίνα να τα προετοιμάζει σαν να είναι εξωγήινος, σιγομουρμουρμουρίζοντας πολύ καλό και κατάρες στην μητρική τους γλώσσα. Καπάκι πέφτει δήλωση του μάγειρα/μαγείρισας “το κύριο έκτορα έντειξε μια πολύ ωραία συνταγκί”. Μετά την κοπανάει με ένα απλο λοιπον παιδιά αυτή είναι η συνταγή, ετοιμαστείτε όλοι για αύριο, πάμε δυνατά, τα λέμε το πρωί, ciao!, το αφεντικό μαζί με τον μουντρούχο σερβιτόρο/ψήστη δοκιμάζουν έκθαμβοι το φαγητό λες και είναι η αμβροσία, ενώ ξέρω γω είναι γεμιστό καλαμάρι με φέτα, ή ρόκα παρμεζάνα με ΜΠΑΛΣΑΜΙΚΟ!!!! (ουάου) και ανακαλύπτουν πώς “μια απλή συνταγή με αγνά υλικά από τον βραβευμένο σεφ” μπορεί να σώσει το εστιατόριο τους. (Και μετά μόλις φύγει αρχίζουν παλι να σερβίρουν ελαστικά κεφτεδάκια, μελιτζανοσαλάτα από 30κιλα πλαστικά κουτιά που θυμίζουν φαγητό αμερικάνικου στρατού σε ταινία για το βιετναμ και σαγανάκια με υφή γλώσσας από Reebok Pump τίγκα βουτηγμένη στο λάδι.)