(Οχι και τόσο)…λίγα λόγια για το φινάλε μιας σειράς που χωρίς εσάς δεν θα άξιζε ούτε 4 λεπτά από τον χρόνο μας.
Οι λόγοι που «γουστάρουμε» τον Παπακαλιάτη (και που αφιερώσαμε 25 Δευτέρες για την πάρτη του), είναι στην ουσία ίδιοι με τους λόγους που μας εκνευρίζει. Είναι μια σχέση αυτοκαταστροφική, βασισμένη στην διάσημη τηλεοπτική κουλτούρα του «Love to Hate», με την οποία εμείς τουλάχιστον, έχουμε γαλουχηθεί (πρώτη φορά που χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη, είμαι εξίσου εντυπωσιασμένος με σας) από τότε που ήμασταν ακόμα, αμούστακα αγόρια. Μέσω του hype που εμείς ξεκινήσαμε για το τηλεοπτικό αυτό έκτρωμα (όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένα hate comment που λάβαμε πριν καμιά βδομάδα) αντιληφθήκαμε πως η συντριπτική πλειοψηφία παρακολουθούσε φανατικά το «4» με την ίδια ακριβώς κανιβαλική λογική, γεγονός που μας έκανε να νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου, ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτό τον κόσμο, ότι τελικά, για τον καθένα υπάρχει το ιδανικό ταίρι, ένας εξίσου loser και no lifer, που προτιμά να πετάει διαδικτυακή χολή στημένος μπροστά από το λαπτοπ του παρά να ασκεί οποιουδήποτε είδους κοινωνικής δραστηριότητας. Τι ήταν όμως αυτό που έκανε το «Τέσσερις» μια τόσο τρομακτικά αδιάφορη και βαρετή σειρά (πλην ελάχιστων εξαιρέσεων)?
Από σκηνοθετικής σκοπιάς, ο Παπακ έχοντας πάντα πίσω του μια πλουσιοπάροχη παραγωγή, ομολογουμένως έκανε καλή δουλειά, αν όχι εμπνευσμένη, σίγουρα πάντως με μεράκι. Αυτό όμως που έχει σημασία στις ελληνικά σήριαλ δεν είναι τα τράβελιν και τα κλόουζ αψ, αλλά το σενάριο, το στοριτέλιν, ο παπάς ρε αδερφάκιμ. Έχει ακουστεί πολλές φορές από υποστηριχτές του Κριστοφ, πως αν μήτι άλλο είναι ταλαντούχος σε αυτό που κάνει. Συμφωνώ. Αλλά μην ακούω μαλακίες ότι έχει ταλέντο στο να φτιάχνει «παραμύθια», παραμυθάς είναι ο Μπαρτον και ο Ντελ Τόρο, ο Παπακ είναι καλός στο να γράφει ανυπόστατες και τραγελαφικές ιστορίες κοπιάροντας ξένες σειρές, χωρίς καμία συνοχή και βάση, γεμάτες σαπουνοπερικές υπερβολές και γραφικούς χαρακτήρες των οποίων η συμπεριφορά είναι τόσο απρόβλεπτη (γιατί πολύ απλά δεν ακολουθεί καμία λογική) που τελικά καταλήγει να είναι fun και εθιστική. Ναι, σε αυτό το είδος της τηλεόρασης (που προσωπικά θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό) ο Παπακ είναι μετρ. Το πρόβλημα είναι πως ο ίδιος δεν θέλει αυτό τον τίτλο. Η’ ακόμα χειρότερα, αδυνατεί να καταλάβει την αξία του.
Αντί λοιπόν να πάρει τα 5-6 καλά στοιχεία που είχε το «4» (τραβεlove story, αιμομιξία, αυνανισμός, σεξουαλική παρενόχληση κ.α.) και να τα τραβήξει από τα μαλλιά οδηγώντας την σειρά σε ακρότητες που θα έκαναν το internet να παραληρεί, προτίμησε να ασχοληθεί επιφανειακά μαζί τους και είτε να τα περάσει στο ντούκου κάνοντας τον κινέζο, είτε να παρουσιάσει την τρυφερή και συναισθηματική τους πλευρά, προσφέροντας θέαμα για όλη την οικογένεια. Έτσι ένας παρολίγον φόνος τραβελιού καταλήγει σε φιλικό τσιτ τσατ, μια αδίστακτη αφέντρα πολυεθνικής σε μέλλουσα σύζυγο, μια σατανική milf χήρα σε ξανθοπουλική μάνα, ένας σχιζοφρενής αυνάνας σε ευαίσθητη ψυχή κ.ο.κ. Σαν να ήθελε να αποποιηθεί την εικόνα του πιτσιρικά που μεγάλωσε με αμερικανικά sitcoms ή σαπουνόπερες και να επιδείξει μια καινούρια, πιο σοβαρή και συνειδητοποιημένη περσόνα, ενός ανθρώπου φιλοσοφημένου που ζει την εποχή του, δεν τρέφει ψευδαισθήσεις και δεν διστάζει ακόμα και να ασκήσει καυστική κοινωνικο-πολιτική κριτική στο κατεστημένο, γράφοντας γυμνασιακού επιπέδου διαλόγους που χτυπάγανε το δείκτη της αμηχανίας του κοινού στο “are you nuts?” Αξίζει να αναφέρουμε πως μέρος αυτής της προσπάθειας ήταν και η μέθοδος «κλείσιμο του ματιού» που δοκίμασε για πρώτη φορά στην καριέρα του, χρησιμοποιώντας διάφορα σεναριακά και σκηνοθετικά τεχνάσματα (βλ. The Ksenopouliuans) για να αυτοσαρκαστεί και να δείξει πόσο ακομπλεξάριστος είναι, απατώντας με αυτό τον τρόπο στους επικριτές του στα media, γεγονός που την πρώτη φορά το βρήκα σπιρτόζικο, αλλά από κάποια φάση και μετά κατάντησε γελοίο και κάπως αξιολύπητο. Πραγματικά κρίμα, γιατί αν υπήρχε περίπτωση να γυριστεί ποτέ στην Ελλάδα μια καλοφτιαγμένη extreme νεανική σαπουνόπερα με camp παρεκτροπές, ο μόνος που έχει τις γνώσεις να το κάνει, καλώς ή κακώς είναι ο Παπακ. Τι να πεις, άλλη μια χαμένη ευκαιρία…
Πέρα από όλα αυτά όμως, οφείλουμε ως site να πoύμε δημόσια στον Κριστόφ, ένα μεγάλο ευχαριστώ για το «4», καθώς μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε μέσω Cannibalive, όλους αυτούς τους πραγματικά αστείους ανθρώπους (η ηλικία των οποίων είναι γύρω στα 30 –phewww, that was a relief) και να γελάσουμε σαν δεκατριάχρονα που βλέπουν για πρώτη φορά Σεφερλή. Thnx for the laughs you guys! Maybe the most important thing in my life right now.
Ps. Με αυτά και με αυτά δεν αναφέρθηκα στο φινάλε του 4. Για όσους δεν το είδανε, here it goes: ιντρο με παπακαλιατική μπάρλα σε voice over, Κριστοφ μετακομίζει σε λοφτ με αφύσικα πελώρια σελήνη. Ψάρι επιστρέφει από Αμερική μετανιωμένο και φανερά ανανεωμένο με make up στα λέπια. Μπάρλα. Μεντή συνέρχεται από την απόπειρα αυτοκτονίας και συνεχίζει ακάθεκτη τις υστερίες. Πρέζακας βγάζει δίσκο. Μπάρλα. Κουρής για άλλη μια φορά δεν γαμάει .Μπάρλα. Άστεγη ξαναγυρίζει από Πάτρα. Μαζί με την έρπη. Μπάρλα. Παπακ τα φτιάχνει με ψάρι. Παπακ με πρόβλημα στύσης. Μπάρλα. Παπακ πηδάει. Mπάρλα. Παπακ υιοθετεί όμορφο μπασταρδί. Μπάρλα. Παπακ προτείνει σε ψάρι να μεγαλώσουν μαζί τον ξανθό μούλο, ψάρι γουρλώνει τα μάτια – βγάζει φυσαλίδες – φεύγει, παπακ τρέχει να την πιάσει. Παπακ στάζει μέλια και άλλες κολλώδεις ουσίες. fade out. «λίγο καιρο μετά». Τραπέζι γενεθλίων με Μεντή και όλη την οικογένεια. Μαζί και τα φαντάσματα. Παπακαλουάζ λέει φιλοσοφίες περί αιωνιότητας και έρωτα σε voice over. Ζουμ άουτ. Τίτλοι τέλους.
Ps2. To επόμενο Cannibalive δεν θα αργήσει να χτυπήσει! Stay in touch…
TweetTags: Παπακαλιάτης, Τέσσεριςρον-μος
quiz για δυνατους λυτες:
υπαρχει εστω και μια σειρα του Παπακαλιατη που τελειωνει χωρις flash forward?
Έχω συγκινηθεί που τελείωσε το κανιμπαλάιβ σε παπακ, αυτός και η μπούκλα του θα στοιχειώνουν τα δευτεριάτικα βράδια μου. Αυτός και το πουλί του Ζέτα, και ο αυνάνας, the Ksenopoulians, η καράφλα του πρεζακιού, το ραμολιμέντο ο Γαλανός, η άστεγη και ο έρπης της. Περιμένω νέξτ κανιμπαλάιβ!
Αν θυμάμαι καλά το “Κλείσε τα Μάτια” δεν τελείωσε με flash forward…
Πήρατε τόσο ωραίο hate mail? Ζηλεύω.
@a,mpa
Σκάσε από τη ζήλεια σου:
“Είστε απλά pathetic.. 1 Ποστ ανα εβδομάδα πλέον, και αυτό κάτω του μετρίου (και προσανατολισμένα σε posts αλλων – πχ βλέπε reviews του Tyler, στο LOST). Όσο ήσασταν blog, μια χαρά.. Αλλά το να γίνετε και .com, δηλαδή πραγματικά είναι κάπως αστείο. Το SITE σας πλέον λοιπον, μοιάζει με δημόσια υπηρεσία που εσείς πίνετε φραπεδούμπες σαν άλλοι Ελληνάρες, και οοοταν το θυμηθείτε, βάζετε και (ενα προοδευτικά και λιγότερο αστείο) άρθρο για το έκτρωμα του Παπακαλιάτη, που το βλέπουμε λογω του Hype που εσείς κάνατε…
Πραγματικά, no offense, αλλα έχω κάθε δικαίωμα μετά απο τοσα χρόνια αναγνώστης σας (απο τον πρώτο χρόνο του μπλογκ), να σας πω, you kinda suck at this..
P.S : Βάλτε και κανένα dislike thumbs-down κάτω απο τα ποστς, για πραγματική σφυγμομέτρηση του αναγνωστικού σας κοινού..
Καλημέρα”
Αυτό με Μαρκουλάκη-Χριστοδουλίδου τελείωσε με αυτή να εγκαταλείπει τον Παπακ για τον Κωνσταντίνο (έφυγε μαζί του στο εξωτερικό νομίζω) και τον Παπακ συντετριμμένο να μουντζουρώνει με μανία ένα τεράστιο καμβά στον τοίχο του σπιτιού του. Και όλα αυτά σε άκτουαλ χρόνο.
Ευχαριστώ για το “πρωινό γέλιο της Τρίτης” όλους αυτούς τους μήνες. Ειδικά τα Νάσο-Πράσσο-Κράσσο-Θράσο-αγόρι χωρίς όνομα-αγόρι με βαρύγδουπο όνομα (Προμηθέας;)-αγόρι με το τεράστιο φρύδι, κλπ. ήταν τα αγαπημένα μου!
πι-ες: Χθες, κόψατε το γκετ του νόου ιτσάδερ πάνω που άρχισε να αποκτά ενδιαφέρον (τι φοράς τώρα;)…
LOLZ
από αγάπη τα λέει ο άνθρωπος.
η χοντρή που αδυνάτισε κατά τη διάρκεια και μετά την εγκυμοσύνη, το μυστήριο του θανάτου της μίλφας, η μη επιστροφή της ζέτας από τη μακρινή καζαμπλάνκα, τι απεγινε ο θράσσος, απού που κόλλησε τον έρπη η άστεγη τόσα ερωτήματα που έμεναν αναπάντητα αλλά και τόσες αναμνήσεις…ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΕ ΣΑΓΑΠΩ
και παράλληλα βαριέμαι θανάσιμα
@marianne Σύντομα θα γίνει αναφορά και σε αυτά…ελπίζω! :-p
Παιδιαααααά, μου λείψατε όλοι ανυπόφορα. Ρημάδι ιντερνετ που θελεις δεκα χρόνια και 54 ημέρες για να συνδεθείς κι επίσης ρημάδα ξενιτια. Μηπως να κανουμε live blogging στο mundial ως ασχετοι. Δεν το δεχομαι πως έχασα την τελευταια μερα!!!!! ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΕ I LOVE TO HATE YOU!!
Ένα έχω να πω… ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΔΑ!
Τα βάρη της μητρότητας…
Η απουσία σου ήτο αισθητή…
Ρον και λοιποί, ό,τι και να πούμε για τα γέλια που προσφέρατε με το 4 είναι λίγο. Πάντα τέτοια.
Και μια απορία: εκτός από την κόρη “περισσότερες-σοφίες-σαυτή-την-ηλικία-έχει-πει-μόνο-η-Claudia-στο-Party-of-Five”, o Κουρής δεν ξεκίνησε τη σαιζόν και μ’ένα ακόμη μικρό;! Ακόμη αναζητείται…
Απο το μπλογκ της Α Μπα που παρεμπε στο twiiter του Παπακ (υποτιθεται), που εδινε ενα λινκ που το ειχε βρει καποιος :
http://en.tackfilm.se/?id=1268127150322RA92
Paidia mia aporia: poio einai to kommati pou paizei sto telos tou last episode?
xalia to episodeio…mataiose ka8e great expectation…to mono parigoro einai oti akoustikan ola ta tsitata pou agapisame se 1 episeodio: “den einai anorimo olo auto?” / “diladi eimai ksenerotos” / “exeis deuteres skepseis?” / “einai kako pou goustaro?”. Dystyxos to mega den edose arketo xrono oste na akoustoun kai oi oraioi anglicisms/bad translations “8a se paro piso” kai “8a grapso kato”, sta opoia mas eixe synithisei o Christopher. Episeis kataggelo to oti den akoustikan oute mia fora ta alismonita: “Giati eimaste mikroastoi kai complexikoi” kai to “DEN EINAI LIGO ANOMALO OLO AUTO?”
ρον μος- για τέτοια μέιλ είναι που αξίζει να έχεις μπλογκ. Koρύφωση το “no offence” που δίνει κι άλλες αποχρώσεις. Εμένα γιατί μου τυχαίνουν οι εντελώς τρελάρες?
tony από πάνω, είσαι φοβερός-μέσα σε λίγες σειρές όλες οι ατάκες που πρέπει να γίνουν κονκάρδες. Στην επόμενη σειρά περιμένω ν’ακούσω το “πάρε ένα διάλειμμα”.
Και τώρα σας έχω το νέο του μήνα: ο Χριστόφορος δήλωσε στο Love Radio ότι ξέρει για τα LiveBlogging. To φανταζόμουν, αλλά είχα ανάγκη να το ακούσω.
μη μας λες τέτοια α μπα μου και μας τρελαίνεις! χριστόφορε σε αγαπώ, γράψε κάτω το τηλέφωνο μου και πάρε με πίσω, μην έχεις δεύτερες σκέψεις όσο ανώμαλο και να σου ακούγεται όλο αυτό.
@Kat
http://www.youtube.com/watch?v=dU8NRyBHQXA&NR=1
χριστοφορος ή απλως ο ανθρωπος που με τοση μαεστρια εβαλε στον ιδιο διαλογο τις λεξεις “ρομαντισμος”, “ρε μαλακα”, “ερωτας”, “ρε πουστη μου”, “συναισθηματικα”, “του κωλου” και φυσικα “αμα σου γα–”
Oι Δευτερες μας δεν θα είναι ποτέ πια ίδιες (Θα έχουμε ζωή) Αντίο auteur!