Καταρχάς συγχωρέστε μου την απουσία, ήμουνα σε επαγγελματικό ταξίδι στην Άπω Ανατολή γιατί οι Newman Enterprises(που κανείς δεν ξέρει με τι ασχολούνται, χάλυβα, πετρέλαια, chatroulette marketing, καλαμάκια για φραπέδες, τι διάολο) ανοίγουν παράρτημα στην Οζάκα(που θα το τρέχει μια τυφλή γκέισα που τραβιέμαι τελευταία και έμεινε τυφλή μετά από πτώση με ανεμόπτερο) , χωρίζω και με αυτή την ξάφω τη Nicky που μου ρούφηξε τη ζωή σαν πεινασμένος βρυκόλακας στο Fangtasia, η προκομμένη η κόρη μου θέλει να γίνει μοντέλο(μετά το catwalk το pigwalk) και να της αγοράσω τα Victoria’s Secret για να τα κάνει θρασύτατα και αυθάδικα, αφήστε τα…  Αnyway, to the point. Η τηλεοπτική χρονιά εκτός από την εποποιία του Κριστόφ, την εποποιία του Κριστόφ και, well, την εποποιία του Κριστόφ(σύντομα περιμένουμε στο θέατρο την τραγική ιστορία των Παπακαλιατρειδών: μια ιστορία γεμάτη πόνο, ίντριγκα και φιλέτο ψαριού με θυμάρι) είχε και άλλα πρόσωπα που προσπάθησαν να επιπλεύσουν στον τηλεοπτικό βούρκο( και φυσικά βούλιαξαν χωρίς να χρειαστεί να τους βοηθήσει το Swamp Thing του Κρέιβεν, έκαναν πολύ καλή δουλειά και από μόνοι τους). Ακολουθεί ένα όχ–και-τόσο χαιφιντελικό top 4:

1. Χρήστος Τσακίρης, Greek Idol: Κεφτές, αγκρίκολας, με αυτή την πηχτή κουπονηριά στο μάτι, έγινε φυσικά αμέσως συναισθηματικό φαβορί. Γιατί στην ελληνική talent showville ένας αμόρφωτος παντόφλας με φιζίκ εκκενωτή βόθρου που πουλάει βυζοθήκες στη λαική, η μόνη νότα που ξέρει είναι η πιτσαρία La Notta και όταν πρέπει να πει ξένο τραγούδι μας πετάει ό,τι στίχο έγραψαν ποτέ οι Kaizer Chiefs είναι money in the bank. Εύχομαι να βρεθεί ένας Κέβιν Σπέισι για αυτό τον υπερτροφικό μπεμπέκο διασταύρωση Αρναούτογλου με Περικλή Στεργιανούδη και να τον πνίξει στα κατσατόρε με σάλτσα βενετσιάνα. Επισκίασε ακόμα και τον πιο μαύρο από τη μοίρα μας Πέτρο ‘Solari-homme’ Κωστόπουλο, στον οποίο απονέμεται ο τίτλος ‘Χάρης Κινατζής του 2010′

2. Ευγενία Μανωλίδου: Αυτή κάποια στιγμή μέσα στη χρονιά πήγα να τη συμπαθήσω. Τόσες μαζικές επιθέσεις από παντού, give her a break στιλ. Φυσικά αυτοχαστουκίστηκα σαν άλλος Γιάννης Μπέζος στους Απαράδεκτους και ήρθα στα συγκαλά μου. Αυτή γεννήθηκε για να παίξει το ρόλο ραδιούργας κουνιάδας σε κακή σαπουνόπερα. Πιο φιλόδοξη από aspiring χρηματιστή με μπριλ κριμ στη Wall Street του 1987, με επιτηδευμένα σιροπιαστή πρόζα που νομίζεις ότι κρύβεται ένα πρόσωπο λύκαινας από μέσα, σαν τον Theo Penglish από το A- Team.Και ήρθε για να μείνει, θα παίξει στο μέλλον παντού, από αντι-Γκερέκου της πολιτικής, πρωινατζού που θα φέρνει αντί για Πάνο Κιάμο τη χορωδία Τυπάλδου(έχει και κλασική παιδεία στη μπαγκέτα-του Βενέτη) μέχρι παρουσιάστρια real lowlife προγράμματος στον Alpha για αυτιστικούς hipsters σε αδιέξοδο. Get used to it.

3. Αλ Τσαντίρης: Προσπερνάω το γεγονός ότι ως ιεροκύρηκας-λευκός Τζέσι Τζάκσον το παίζει Ρομπέν των φτωχών και προστάτης της γριούλας που δεν έχει για ραπανάκια, ενώ με τα λεφτά που έχει αγοράζει τις μισές βραχονησίδες της Ελλάδας( δεν είναι ντροπή να έχεις λεφτά όταν δεν τα έχεις κλέψει). Προσπερνάω το εμετικό παρωχημένο πορδοχιούμορ( για να πετύχεις στην τηλεόραση πρέπει να είσαι άθλιος και φτηνός, βλ. λ. Ζωή Της Άλλης), την ‘κυρία του’ που μονίμως επικαλείται, τους Πετρίδηδες και τις Έφες Σαρρές τις οποίες ‘σατιρίζει’ με αναφορές στον Αριστοφάνη( αν και δε θυμάμαι τον Αριστοφάνη να σατιρίζει κουδουνίστρες και βίζιτες των Αθηνών, σάτιρα είναι ότι κάτι σοβαρό το μετατρέπεις σε αστείο). Ο τύπος αυτός είναι επικίνδυνος. Χρειάζεται απίστευτο θράσος για να δικαιολογείς την τυφλή βία όταν ξέρεις ότι σε ακούν εκατομμύρια άνθρωποι. Δολοφονίες, τρομοκρατικές επιθέσεις, φιλιπποπλιάτσικα,τραμπουκισμοί, όλα εξηγούνται με το ‘η βία γεννάει βία’ και ‘οι νέοι θα τα σπάσουν, να το δείτε’ και ‘ο πελάτης και οι νέοι έχουν πάντα δίκιο’. Λαικιστής, παντελώς ατάλαντος από τους Μήτσους ακόμα και βολεμένο έντεχνο αριστεριλίκι στον κύβο. Τον μισώ όσο τίποτα.

4.Ματίλντα: Δηλώνει ΄καλλιτέχνις’( αν καλλιτέχνης σημαίνει να τραγουδάς στην άπόλυτη’ πιτσαρία στο Κολωνάκι την ώρα που ο άλλος από κάτω τρώει πιροσκί ή να παρουσιάζεις τη Γιουροβίζιον με αστεία πιο κρύα από του Μπομπ Σάγκετ fine). Με όχημα τη συμμετοχή ως ημικομπάρσα στους Μικρομεσαίους και στο Ελλάδα έχεις ταλέντο όπου έκανε με τα τσίτια της τη Ντόλι Πάρτον να μοιάζει μέλος βασιλικής οικογένειας σε φιλανθρωπικό γκαλά έφτασε στον τελικό του DWTS. Και έχασε. Και κλάφτηκε. Πολύ όμως. Υπερβολικά. Μόνο τους καταληψίες to let του ΠΑΜΕ δε φώναξε να αποκλείσουν την είσοδο στο πρώην χρυσολογότυπο. Ζήτησε αναβαθμολόγηση στα αποτελέσματα, σα θείτσα που η κόρη της που είχε την Ιατρική στο τσεπάκι πέρασε ΤΕΙ Ιχθυοκαλλιέργειας στα Φάρσαλα. You lost, bitch. Γύρνα τώρα πίσω στα βαριετέ μπουλουκιού και τα γκεστ σε ρόλο παλαβιάρικου τσόκαρου στη Μαρία την Άσχημη απ΄όπου ήρθες.

Από τη δημιουργία της τηλεόρασης στα μέσα του προηγούμενου αιώνα (fuck I’m old), λίγες σειρές στην παγκόσμια τηλεοπτική πραγματικότητα έχουν αφήσει το στίγμα τους και έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τηλεόραση. Σε εποχές μάλιστα που λέξεις όπως ίντερνετ και παγκοσμιοποίηση δεν είχαν γεννηθεί καν στο μυαλό του Μπαμπινιώτη, υπήρχαν σειρές που απασχόλησαν τον κόσμο με τις συγκλονιστικές τους ιστορίες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει πόσο είχε ασχοληθεί όλος ο κόσμος με το ερώτημα “Ποιος σκότωσε τον Τζέι Αρ;”. Αντίστοιχα στην ελληνική πραγματικότητα αναρωτιόμασταν “Ποιος σκότωσε τον Τζον Αυλακιώτη”! Τα τελευταία χρόνια η συμβολή του “διαδικτύου” στην παγκοσμιοποίηση σειρών – φαινομένων ήταν τεράστια. Σκεφτείτε το Lost και την πρόσφατη παράνοια που δημιουργήθηκε σε blogs, forums, chats και άλλες τέτοιες ελληνικές λέξεις, και στην ουσία διαμόρφωνε την εξέλιξη της σειράς! Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου, η ανεπαρκής κατά πολλούς απάντηση των δημιουργών σε πολλά από τα ερωτήματα που είχε δημιουργήσει η σειρά, καθώς προσπαθούσαν να εμφανίσουν το unthinkable. Tέτοιο φαινόμενο σειρά ήταν και η τελευταία δουλειά του υπέρτατου δημιουργού, Christoforos Papakaliatis (not). Η απήχηση που είχε στο ελληνικό (κυρίως) ίντερνετ, διαμόρφωνε πολλές φορές τη συνέχεια της ιστορίας. Τι να πρωτοθυμηθώ, σε ποιο ψέμα να πιαστώ κάθε δάκρυ σου καυτό, ψεύτικο όπως τα σ’ αγαπώ…, στοιχεία σημαντικά στην εξέλιξη όπως το παπάρι που κρεμάστηκε ξαφνικά στα μάτια του Κουρή; Ή λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά όπως την εναλλαγή ζευγαριού γυαλιών του πρωταγωνιστή μετά από σχετικό σχόλιο; Ή μήπως τη δημιουργία μιας interactive επικοινωνίας ανάμεσα σε δημιουργό και fans μέσω του comic relief “οικογένεια-βλέπει-σε-dvd-αμερικάνικη-σειρά-που-κατά-τύχη-είναι-ίδια-το-4-αλλά-στο-κωμικό-της-παλιόπαιδα-που-με-κατηγορείτε-ότι-αντιγράφω”;;;;;

Φυσικά όλο αυτό το hipe είχε και τις αρνητικές συνέπειες. Το φινάλε της σειράς άφησε δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με σημεία κλειδιά της ιστορίας…

1. Ποιός σκότωσε τη ΜΙΛΦα;

2. Γιατί η Μεντή πυροβολήθηκε στην κοιλιά;

3. Πώς σώθηκε;

4. Ισχύει ότι φορούσε αλεξίσφαιρο κιμονό; (σ.σ. Δεν θα μπορούσε το Αλεξίσφαιρο Κιμονό να είναι η νέα ταινία με τον Κρις Τάκερ και τον Τσάκι Τσαν; )

5. Πώς είχε κρατήσει ο πατέρας τόσα χρόνια μυστική τη γκόμενα κι εμείς δεν μπορούμε;

6. Γιατί αυτοκτόνησε τελικά;

7. Μήπως επειδή ο μόνος πραγματικός του γιος του έδωσε να ακούσει το demo της πρώτης του δισκογραφικής δουλειάς;

8. Τι ρόλο έπαιζε ο Θράσσος-Κράσσος-Πράσσος-Βράσσος (άσχετο πώς το λέγανε τελικά; Τάσο;;;;)

9. Γιατί κόπηκε τόσο ξαφνικά από τη σειρά;

10. Ισχύει ότι τον φάγανε λάχανο οι Ισραηλινοί στο πλοίο της ανθρωπιστικής βοήθειας;

11. Τι έγινε το τραβέλι;

12. Πέτυχε η εγχείρηση;

13. Θα γυρίσει ποτέ στην Ελλάδα;

14. Θα συναντήσει ποτέ τον Κουρή για ένα ευχαριστήριο (”στεγνό” μεν) non-ass fuck;;;

15. Τα μούλικα θα τα φτιάξουν δημιουργώντας το spin off series 4^2 (σ.σ. this stands for 4 εις το τετράγωνον) = 16, όπου τα 14 παιδιά του Μοϊκάνα και της πρώην Χοντρής- κουνέλας θα συζητάνε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (το μοναδικό κλειστό γήπεδο στην πόλη) τα κουτσομπολιά του υιοθετημένου γιού του Κριστόφ και της ανιψιάς του;

16. Η τζουφιοσύνη του Κριστόφ ήταν προσεκτικά σχεδιασμένη από την αρχή έτσι ώστε να αποφευχθεί το ερώτημα “τι παιδιά θα κάνει με την ψαρομούρα; Καλά αν είναι θηλυκό θα βγει γοργόνα, αν είναι αρσενικό όμως;”.

17. Ο αυνάνας κατέληξε να είναι τελικά με την άστεγη; Ναι;;; Τι εννοείται ναι; Είστε σίγουροι; Αλήθεια; Μήπως ο τύπος απλά έβαψε καλύτερα, έντυσε καλύτερα και έλουσε (σκέτο) την φανταστική του γκόμενα παραμυθιάζοντάς μας όλους; Εεεεε;;;; Δεν τον έχετε ικανό;

18. Τι στον πούτσο συμβολίζει η ομπρέλα του Όμηρου;;;;;;;;;

Δυσάρεστα ή ευχάριστα αυτά ήταν τα ερωτήματα που μας άφησε το “4″, αυτή την ώρα (…κοίταγμα πανάκριβου ρολογιού) 2 και 5 ακριβώς.

]]> http://theintvduals.com/2010/06/18-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%ac%cf%86%ce%b7%cf%83%ce%b5-%cf%84%ce%bf-4/feed/ 15 http://theintvduals.com/2010/05/101-%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ad%cf%87%cf%89-%cf%84%ce%bf-%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%bf-%ce%b1%cf%81%ce%b2%cf%8d%ce%bb%ce%b1/ http://theintvduals.com/2010/05/101-%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%bf%ce%b9-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%b5%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ad%cf%87%cf%89-%cf%84%ce%bf-%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%bf-%ce%b1%cf%81%ce%b2%cf%8d%ce%bb%ce%b1/#comments Wed, 05 May 2010 11:36:28 +0000 ρον-μος http://theintvduals.com/?p=6222

Θα ήταν ψέματα αν λέγαμε πως δε βλέπουμε Ράδιο Αρβύλα και πως δεν έχουμε γελάσει κατά καιρούς με κάποια από τα  βιντεάκια που έχουν προβάλλει (όπως το χθεσινό με το άρωμα «Μinto Fularis» , πραγματικά εμπνευσμένο). Όπως και το γεγονός πως δεν έχουμε κάνει προσπάθεια να επικοινωνήσουμε μαζί τους την περίοδο που είχαμε φτιάξει τα spoof trailer για το 4 του Παπακ. Επίσης μεγάλο ψέμα θα ήταν αν λέγαμε πως την ώρα που προβάλλεται η εκπομπή, έχουμε ιδιαίτερες απαιτήσεις σαν τηλεθεατές και χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω από ένα τηλεοπτικό background καγκουρο-χιούμορ meets αιχμηρή σάτιρα στα χασμουρητά και τις ντάγκλες μας.  Το μεγαλύτερο ψέμα όλων όμως, θα ήταν αν λέγαμε πως μας αρέσει το Ράδιο Αρβύλα και πως δεν έχουμε λόγους και παρατηρήσεις που πολλές φορές κάνουν  τη θέαση της τρελοπαρέας από τη Σαλόνικα αφόρητη.

 1. Ο φραπο-χαβαλές που αποτελεί το βασικό συστατικό της επιτυχίας τους δίνει την ψευδαίσθηση ποιοτικού entertainment αφού υφίσταται σε ένα τηλεοπτικό περιβάλλον που εδώ και χρόνια πάσχει από παντελή έλλειψη χιούμορ. Στην ουσία παίζουν χωρίς κανέναν αντίπαλο, είναι ελεύθεροι να πουν και να κάνουν ό,τι θέλουν ενώ δεν έχουν κανένα λόγο για να βελτιώσουν την ποιότητα της εκπομπής, αφού με βάση τα νούμερα αυτό είναι που θέλει ο κόσμος.

2. Η οχλαγωγία (όταν και οι τέσσερις ταυτόχρονα προσπαθούν να πετάξουν από ένα joke, πάντα με αφορμή κάτι που λίγο πριν έχει πει ο Κανάκης) δεν είναι διασκεδαστική, ούτε δικαιολογείται κάτω από την ταμπέλα του «χύμα» που με τόσο πάθος όλοι υποστηρίζουν. Είναι εκνευριστική και πολλές φορές έχει ταράξει το R.E.M. μου.

3. Πείτε μου πως τα κακόγουστα σεξο- αστεία για την οικονομική κρίση και τους Γερμανούς είναι ένα hype που θα περάσει και δεν θα τα φάμε στη μάπα όσο διαρκέσει αυτή η μίζερη περίοδος. Μου προκαλούν περισσότερη θλίψη και από τα δελτία ειδήσεων.

4. Το να δηλώνεις κουρασμένος από την δουλειά σου (η οποία πολλές φορές περιορίζεται στο να λες ανέκδοτα για μία ώρα) στην παρούσα φάση είναι κομματάκι προκλητικό (χτύπημα κάτω από τη  μέση)

5. Το “blog Troktiko” δεν χρειάζεται περισσότερη διαφήμιση από μια εκπομπή που αγγίζει το 30 τοις εκατό της τηλεθέασης. Υπάρχουν εκατοντάδες άλλα με πολύ πιο ουσιαστικό περιεχόμενο και ελάχιστους αναγνώστες που χρειάζονται extra προβολή.

6. Εφόσον ο υπερβολικός αυθορμητισμός και η τρέλα που χαρακτηρίζει την εκπομπή δεν επιτρέπουν σχεδόν ποτέ την ολοκλήρωσή του τοπ 25 (;) της επικαιρότητας, γιατί δεν το μειώνουν σε τοπ 10, αντί να παραπονιούνται συνέχεια για τον περιορισμένο χρόνο και το «χέρι» που τους βάζει ο ΑΝΤ1;

7. Το επόμενο big hit μετά τα gay αστεία με τον Κωστάκη θα είναι τα γυμνασιακά αστεία με τις μάνες;

8. Η στήλη «ιντερνετικά»τρώει τα τζάμπα χρόνο από την  εκπομπή. Θα μπορούσαν να δείχνουν κοντινά πλάνα σε σπλιτ σκριν με τα μπούστα από τις σαλονικιές τούρλες  (σόρι, δε θυμάμαι το όνομά τους) την ώρα που οι τέσσερίς τους λένε ανέκδοτα.

9. Ο Κανακοκεντρισμός της εκπομπής με εκνευρίζει. Δεν ξέρω αν γίνεται εσκεμμένα ή αν οφείλεται στην αδυναμία του Σερβετά να μιλήσει σαν άνθρωπος και όχι σαν καρικατούρα από το ΑΜΑΝ ή του τύπου- στα- αριστερά- με- τα- γυαλιά να κάνει οτιδήποτε άλλο από το να σιγοντάρει τις εξυπνάδες του Κανάκη, αλλά θα ήθελα να μεγαλώσει ο ρόλος του ασπρομάλλη-ροκά-πρώην μάγειρα, θεωρώ πως είναι ο πιο αστείος από τους 4.

10. Τα τύπου ραδιοφωνικά πλάνα στην αρχή της εκπομπής με τον Κανάκη να κάνει headbanging υπό τους ήχους των Texas και του Manu Chao με κάνουν να ντρέπομαι.

10+1 Τέλος, δεν απάντησαν ποτέ στο email που τους είχαμε στείλει, γεγονός που δεν εκτιμήθηκε από το καθόλου εμπαθές site μας.

1. Γιατί σύμφωνα με το styling της αφίσας (μαύρο γυαλί – κασκόλ – παιχνιδιάρικη κλίση κεφαλιού – γυαλιστερή ηλεκτρική κιθάρα στον ώμο), ο Μιχάλης επέστρεψε στις ροκ ρίζες του και αυτό είναι κάτι που όλοι πρέπει να στηρίξουμε.

2. Γιατί είναι ο μοναδικός τραγουδιστής στην ιστορία του ελληνικού πενταγράμμου που κατάφερε να κάνει καριέρα τραγουδώντας απ’ τη μύτη.

3. Γιατί θέλω να τον ακούσω να λέει ζωντανά τον πιο disturbing στίχο σε ελληνικό pop τραγούδι ever, το «μου λείπουν τα στηθάκια σου-προσκέφαλοστονειρουμουυυυυυ-τοχάζι» από το “Μωρό μου φάλτσο“. Πέρα από το γεγονός ότι πρόσφατα κατάφερα να αποκωδικοποιήσω το «προσκαίφαλοστονειρουμουυυυυυ-τοχάζι» (“προσκέφαλο στου ονείρου μου το χάζι” – κοινώς κοιμόταν πάνω στα βυζιά της), η λέξη “στηθάκια” είναι πολύ πιο πολίτικαλι ινκορέκτ από την λέξη «βυζάρες» φερ’ ειπείν, καθώς περιέχει παιδοφιλικά υπονοούμενα. «Στηθάκια»? Who the fuck talks like that?

4. Γιατί τουλάχιστον 10 από τα τραγούδια του έχουν συνοδέψει προ-εφηβικές μου χυλόπιτες. Τώρα που το σκέφτομαι δεν υπάρχει κάποιο τραγούδι του που να μην το άκουγα έχοντας φάει χυλόπιτα. Βασικά μαλακίες γράφω, αυτό δεν έχει να κάνει με τον Ρακιντζή και τα τραγούδια του αλλά με την εκνευριστική συχνότητα που έτρωγα χυλόπιτες. Sorry Μιχάλη, my fault. Next please…

5. Γιατί -όπως έχουμε παρατηρήσει σε πολλά βίντεοκλίπ του- ξέρει να οδηγάει ελικόπτερο γεγονός που μας κάνει να ελπίζουμε σε μια θεαματική ροκ-σταρ προσγείωση στην ταράτσα του Gagarin.

6. Γιατί το «Δικός σου για Πάντα» θέλω να είναι το τραγούδι που θα κάνω το πρώτο μου stage diving.

7. Γιατί θέλω να δω αν πέρα από τους ηλίθιους hipsters (που πλέον δεν μπορείς να τους αποφύγεις, χώνουν τα βρωμερά τους μουστάκια παντού – γιατί ξαφνικά όλα μπορούν να είναι hip, ακόμα και τα ποπ είδωλα των 80s) θα παρευρεθούν και true οπαδοί του Μιχάλη, με αφανούλα / χαίτη, στενά τζιν και ξεχειλωμένα σιδεροτυπωμένα t-shirts με το εξώφυλλο του αγαπημένου τους δίσκου. Βασικά η απορία μου είναι αν υπάρχουν τέτοιου είδους άτομα ή αν είναι γεννήματα της 80s βιντεοκασετο–αναθρεμμένης φαντασίας μου. Γιατί αν υπάρχουν, όχι απλά θα έρθουν με τα κωλοφτιαγμένα τους παπάκια, αλλά παίζει να κάνουν και τσαμπουκά με τους hipsters, τύπου «Βασικά Καλησπέρα σας» κετς.

8. Γιατί ελπίζουμε σε ένα special guest appearance της Σοφίας Αρβανίτη με το κομμάτι «Μπλέχτηκα»…

9. …και γιατί όχι, σε ένα  καυτό φιλί on stage που θα προκαλέσει σάλο στη show biz?!!

10. Γιατί θέλουμε να δούμε αν στο «Εγώ και ο Πουφ» θα βγάλει στην σκηνή τον διάσημο αρκούδο με τον οποίο περιπλανήθηκε μες της Υδρας τα στενά για τις ανάγκες του ομώνυμου βίντεο κλιπ.

11. Όπως επίσης αν η πρωταγωνίστρια του βίντεο κλιπ «I Wanna Getaway» Βάνα Μπάρμπα θα παρευρεθεί στο live, όχι τίποτ’ άλλο, επειδή συνέχεια παραπονιέται πως «δε γίνονται πράγματα-δε γίνονται πράγματα».

12. Γιατί ευχόμαστε να εκτελέσει το αμφιλεγόμενο S.A.G.A.P.O. όπως του αξίζει, δηλαδή με φουτουριστικά δερμάτινα, λέιζερ σόου και τη περίφημη «Τhriller meets Robocop» χορογραφία.

13. Γιατί σύμφωνα με το δελτίο τύπου θα υπάρχει και video προτζέκτορας που θα προβάλλει διάφορα visuals created by Rakintzis, γεγονός που μας εξιτάρει καλλιτεχνικά καθώς ακόμα δεν έχουμε ξεπεράσει το jaw-dropping  3-D animation του Ethnic με τον ιππότη Φρανκεστάιν που παίρνει πίσω την Πόλη (;)

14. Γιατί θέλουμε να δούμε αν επωφελούμενος το hype της Μενεγάκη θα προβάλει σε video wall το βίντεοκλίπ του «Προκαλείς» στο οποίο η εν λόγω τίβι σταρ πρωταγωνιστεί.

15. Γιατί ο τύπος έγραψε τον πιο αντιφεμινιστικό στίχο ever, τι να πεις, ρισπεκτ απλά: «ανατολίτη μ’ είπε μωαμεθανοwwww (ρινικό delay) γιατί της είπα να μου βάλει νερόοοwwwww (ρινικό delay 2) – α – νομίζω πως δεν μπάμε γκαθόwwwλου γκαλααααα (ρινικό delay 3)”

16. Γιατί αυτή η hair metal φωτό και αυτό το σκληροπυρηνικό βίντεο αξίζουν όσο 10000 λεξεις.

17. Για να δούμε αν θα παίξει το “Είσαι σαν Κουνέλι” έχοντας για background μια φωτογραφία της Λάσπα (άσχετο, αλλά είναι η μόνη που μου θυμίζει κουνέλι αυτή την στιγμη)

18. Γιατί ήταν από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος) που, με τους στίχους του Bon Voyage, πάντρεψε την αγγλική με την ελληνική γλώσσα σε ένα κομμάτι με γαλλικό τίτλο (ντόινγκ!). Σε αυτό το σημείο οφείλω να παραθέσω τους αγαπημένους μου στίχους από το συγκεκριμένο άσμα, πρέπει να τους δείτε γραμμένους, πραγματικά δεν περιγράφονται.

με γεμίζεις με κρα-yo,  έχε γεια προς το παρόoooooo-ooν-oooo

(δεν ξέρω γιατί αλλά βρίσκω ευφυή την ομοιοκαταληξία του κρα-yoν με το πα-ρόν)

κάποιαν άλληνε θα βρω,  μονομιάς θ’απαλλαγώ

(αυτό το «άλληνε» με διαλύει)

ας μην είναι τόσο high, φτάνει να την έχω πλάι

(high ομοιοκαταληξία με το πλάι, θα τρελαθώ)

μια μου λες έχω δουλειά, επειγόντως φεύγω για την ταιβαhhh
κ μετά για το σουδαν κ εγω μένω πίσω μόνος σαν χαιβαν
(σαν Χ-Α-Ι-Β-Α-Ν – σαν Χ-Α-Ι-Β-Α-Ν!!!)

κ δεν πάει η βαλίτσα μπέμπα θα στο πω στα ίσια

(πάντα νόμιζα πως έλεγε «δεν μπα θα στο πω στα ίσα», σοκ)

στο επόμενο ταξίδι να κρατάς και λίγο ξίδι (τι είρων!)

Ps. Α! Και που ‘σαι Μιχάλη, κανόνισε να μας πήξεις στο Πακιστανικό r n’ b που παίζεις τα τελευταία χρόνια, θα φύγω κλαίγοντας από το Gagarin, 15 ευρώ δεν είναι και λίγα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.

Υπάρχουν αμέτρητοι λόγοι για να μισήσεις το Grey’s Anatomy. Αρχικά ο τίτλος του. Τι σημαίνει Grey’s Anatomy. H ανατομία της Γκρέις, ναι. Ποιάς Γκρέις? Του νοσοκομείου? Της αφυδατωμένης πρωταγωνίστριας? Της Αmazing Grace? Της Καίτης Γκρέις? Δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω.

*Μετά είναι αυτό το Sex and the City meets E.R. meets Melrose Place genre που αποτελεί τον συνδυασμό 3 κατηγοριών κλισέ: Των φεμινιστικών κλισέ (“I ‘m afraid of commitment” / “God, I just wanna fuck, do I ask so much? “ / “Did you just say you love me? – O.M.Gx4”), των ιατρικών κλισέ (doctor love patient syndromes / “I got a flat line here!” / “don’t you die on me! You hear me? Don’t you dare dying on me goddamn you! *τον χτυπάει στο στέρνο*) και των friends fuck each other and occasionally bitchin’ without any special reason κλισέ.

*Μετά είναι οι αντρικοί χαρακτήρες της σειράς: Ο Dr.Mac Dreamy που θα είναι για πάντα στα μάτια μας ο 80s πιτσαδόρος με τις «αντζούγιες», ο Τζορτζ που ξεκίνησε ως καληνυχτάκιας / αγκαλίτσας και   έχει καταλήξει να αποτελεί το panty-dropper boy του νοσοκομείου, γεγονός τουλάχιστον γελοίο καθώς μέχρι και η κουτσή μαρία ξέρει πως στη πραγματική του ζωή είναι totally and waaay out of the closet gay και οι υποκριτικές του ικανότητες ας πούμε πως θα μπορούσαν να μας πείσουν μόνο αν αποπλανούσε τον african American γιατρό με τις τραγελαφικές tribal μπαντάνες. Και τέλος ο δρ. Μark Sloan που από το όνομά του και μόνο καταλαβαίνεις πως είναι ο μπήχτης της σειράς, γι’ αυτόν δεν έχω να πω κάτι το ιδιαίτερο, κάθε σειρά χρειάζεται το man-whore της.

*Μετά είναι το disturbingly cheesy soundtrack της σειράς που παίζει ασταμάτητα ρουφώντας αντρικές ορμόνες, είτε κατά την διάρκεια εξαγωγής σπλήνας στο χειρουργικό δωμάτιο, είτε κατά την διάρκεια ξεκατινιάσματος στην καφετέρια του νοσοκομείου, είτε κατά την διάρκεια σεξ στα αποδυτήρια, είτε κατά την διάρκεια ξαφνικού θανάτου ασθενούς.

*Το voiceover της σειράς, θλιβερό κατάλοιπο του Sex and the City, που μας φλομώνει σε τσιτάτα και εξυπνάδες σαπουνοπερικής φιλοσοφίας, στην αρχή και στο τέλος κάθε επεισοδίου, μια φωνή που έρχεται από το υπερπέραν, εκτός και αν σε κάποιο αναπάντεχο twist της ιστορίας αποδειχθεί πως μία εκ των πρωταγωνιστριών αφηγείται όλες αυτές τις μαλακίες.

*Το γεγονός ότι ανεξάρτητα από το αν έχεις δει έστω και ένα επεισόδιο του Grey’s Anatomy , ξέρεις πως η ξανθιά θα πεθάνει από καρκίνο.

*Και τέλος, το κυριότερο απ’ όλα, το miscasting στους γυναικείους ρόλους. Βασικά έχω την εντύπωση πως είναι  μοναδική σειρά στην ιστορία των post soaperas, που όλες οι πρωταγωνίστριες είναι φέσια. Ας το δούμε αναλυτικά:

-η βασική πρωταγωνίστρια που θα έπρεπε να είναι όλα τα λεφτά, αποτελεί ένα νεκροφιλικό κελεπούρι, μοιάζει σαν να έχει μόλις έχει ξυπνήσει από κόμα πενταετίας, το κεφάλι της μετα βίας στηρίζεται στον σχεδόν κοκαλιάρικο σώμα της και κάθε της λέξη ακούγεται σαν death wish.

-Η κινέζα… χμ… η κινέζα… Βασικά όταν είχα πρωτοδεί την κινέζα νόμιζα ότι θα έπαιζε ρόλο κομπάρσου, μια διανοητικά καθυστερημένη ασθενής που θα πέθαινε από εγκεφαλικό στο τέλος του επεισοδίου. I guess I was wrong. Φαντάζομαι πως η συμμετοχή της στη σειρά οφείλεται στην political correct στάση των αμερικανών απέναντι στις κοινωνικά αδύναμες ομάδες, όπως για παράδειγμα οι παραμορφωμένες / τερατόμορφες ασιάτισες, κατηγορία στην οποία ανήκει.

-Η ξανθιά που πεθαίνει από καρκίνο στο 5^ο κύκλο συμπεριφέρεται σαν να είναι το hot blonde babe του cast ενώ στην πραγματικότητα ανήκει στην κατηγορία της χοντρομουτσουνιάρας, όρος που δημιουργήθηκε προς τιμήν της Βικτόρια Νιούμαν και περιλαμβάνει όλες όσες παρουσιάζουν συσσώρευση λίπους στο πρόσωπο δίνοντας την εντύπωση chubby material ενώ στην πραγματικότητα το σώμα του είναι ανορεκτικό.

-Τέλος, η αγαπημένη των συνδρομητών του www.fatbabes.com, η μελαχρινή βούζα της οποίας οι πλάτες θα μπορούσαν να αποτελέσουν αεροδιάδρομο, που για ένα φεγγάρι νταραβερίζονταν με τον καληνυχτάκια Τζορτζ, χρησιμοποιώντας τον σαν εργαλείο στα βουλιμιακά της όργια.

Συμπέρασμα: Οι άσχημες γυναίκες που κυριαρχούν στο Grey’ s Anatomy αποτελούν το βασικό συστατικό της επιτυχίας της σειράς στο γυναικείο φύλο, καθώς όλοι ξέρουμε πως κάθε ωραία γκόμενα που σέβεται τον εαυτό της φροντίζει να συναναστρέφεται με ασχημότερες για να μην νιώθει ανταγωνισμό. Typical.

Το season 5 του Grey’s Anatomy θα προβάλλεται κάθε Τρίτη στον Αντ1, στις 23.00

‘Ενας άλλος με ρώτησε πως μου φάνηκε ένα παιχνίδι του Euro και του είπα ‘το ματς είχε μια άγρια ομορφιά’. Ξεροκατάπια.

‘Ενας τρίτος με ρώτησε αν βρέθηκε ο δολοφόνος του Σεργιανόπουλου. Η απάντηση ήταν ‘η αστυνομία έχει εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψη του δράστη’. Με έλουσε κρύος ιδρώτας.

Σε μια συζήτηση για τα τροχαία ατυχήματα η άποψή μου ήταν ‘πληρώνουμε βαρύ φόρο αίματος’ ( 10” αμήχανη σιωπή από τους υπόλοιπους). ‘Εφυγα με σπριντ για να πάρω λίγο αέρα.

Μιλώντας για τις κλιματικές αλλαγές τόνισα ότι ‘η διεθνής επιστημονική κοινότητα έχει κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τα ακραία καιρικά φαινόμενα’. Είχε φτάσει η ώρα να δω την αλήθεια κατάματα.

Είμαι ένα κινούμενο δημοσιογραφικό κλισέ. Μια ζωντανή διαφήμιση πρωινού free press μίας χρήσης. Αυτές οι χιλιοειπωμένες εκφράσεις έχουν φωλιάσει μέσα μου όπως το ‘Αλιεν στην κοιλιά του Κέιν, μόνο που αυτές δε λένε να βγουν. Παρακάτω ακολουθεί η σχετική λίστα και τα ανάλογα tags με τις εκφράσεις που τα πληκτρολόγια και τα μικρόφωνα αηδιάζουν όταν τις βλέπουν ( ‘πάλι εσύ;’) και που είναι σαν το παλιό καλό κρασί( not).

Disasterpiece: πύρινη λαίλαπα, βιβλική καταστροφή, σεληνιακό τοπίο, Κρανίου τόπος( personal favourite), θάφτηκαν κάτω από τόνους λάσπης( τελείως gore), το χτύπημα του Εγκέλαδου

Death: εκοιμήθη( new entry #1), άφησε την τελευταία του πνοή, άνιση μάχη, πλήρης ημερών( wtf?), σε κατάσταση προχωρημένης σήψης, στη γειτονιά των αγγέλων( αυτό ακούγεται σαν b-side σε single του Δημήτρη Ζερβουδάκη)

Ein Zwei Polizei: πέπλο μυστηρίου, εξετάζονται όλα τα ενδεχόμενα, στυγερό έγκλημα, οι δράστες διέφυγαν με μοτοσικλέτα(η απόλυτα 80’s λέξη) μεγάλου κυβισμού, σφίγγει ο κλοιός

Now Sports: Ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου, μπαλιά διαβήτης, η εσχάτη των ποινών, πόρνη μπάλα( το ‘ο σκύλος μου έφαγε την εργασία’ και ‘πέθανε η γιαγιά μου’ είναι καλύτερες δικαιολογίες), πανταχού παρών, κεραυνοβόλησε τον αντίπαλο τερματοφύλακα

Best Of Τhe Rest: σάλος/διεθνής κατακραυγή/ συγκλονισμένη η διεθνής κοινή γνώμη, αυτοκτονικός ιδεασμός( new entry #2), κύμα καύσωνα, ο Μολώχ της ασφάλτου, ιστορική επίσκεψη, έντονο διάβημα διαμαρτυρίας, θα χυθεί άπλετο φως/ οι ένοχοι θα λογοδοτήσουν, κούρσα για το χρίσμα των Δημοκρατικών( new entry #3), Μαύρη Δευτέρα για τις διεθνείς χρηματαγορές, βατά/ για καλά διαβασμένους τα θέματα

It’s gonna happen to you too.

 …the more they stay the same.

Ο συνειρμός εύλογος και αναπόφευκτος: πάμε να δούμε τις 5 φωνές της ελληνικής τηλεόρασης που μόλις ψελλίζουν τις πρώτες τους συλλαβές μας φτάνουν στα πρόθυρα του anger management course.

5. Μαρία Γεωργιάδου: Αν και είναι λίγο ‘like 8 years ago’ αυτή η χαρακτηριστική ιντελεκτουέλ τσιρίδα μας έχει σημαδέψει ανεξίτηλα. Κάτι σαν Μίνα Αδαμάκη στο πιο ψωνισμένο και ‘Αννα Κουρή στο πιο κοσμοπολίτικο, τυλιγμένη στην ίδια συσκευασία. Κάνει το χαρακτήρα της νεόπλουτης, μπαμπάτσικης, φωνάσκουσας βλαχοκυράτσας που φοράει περιδέραια με πέρλες και διαβάζει ευλαβικά τη στήλη της Μαργαρίτας Μιχελάκου( ο οποίος παρεπιπτόντως κάνει θραύση στα σοκάκια της Αθήνας και φέρει την κωδική ονομασία Άβα Γαλανοπούλου) να μοιάζει σχεδόν αξιολάτρευτος.

4. Ρένος Χαραλαμπίδης: Τα συναισθήματά μας για το συγκεκριμένο γλοιώδη δανδή της κακιάς ώρας συνοψίζονται στους στίχους των Chumbawamba ” You think you’re God’s gift you’re a liar, I wouldn’t piss on you If you were on fire’. Οι γεμάτες φανφάρα διαφημίσεις που πρωταγωνιστεί με το μόνιμο trademark ύφος του αυτάρεσκου ψευτοδιανοούμενου, είτε πρόκειται για μπισκοτάκια είτε για το Conn-X, είναι απλά αλάτι στην πληγή.

3. Γιάννης Μποσταντζόγλου: Δώσαμε πραγματική μάχη για να αποβάλλουμε από τη μνήμη μας την όχι και τόσο μακρινή εποχή όπου στο τηλεοπτικό mainstream κυριαρχούσε το υποκριτικό μοντέλο ‘ουρλιάξτε σα να είστε frontmen grindcore μπάντας’ που επέβαλλαν με περισσή μαεστρία οι Ρήγας και Αποστόλου. Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου κατάφερε το ακατόρθωτο: ξεπέρασε με ευκολία σε αχρείαστα ντεσιμπέλ τη Τζέσυ Παπουτσή, την πρώτη διδάξασα στους τηλεοπτικούς βρυχηθμούς. Way to go, John.

2. ‘Ολες ανεξαιρέτως οι παρουσιάστριες του MAD: Σα να έχουν βγει από το ίδιο καλούπι. Φορώντας μονίμως ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο, λίγο αλέγκρες, λίγο παιχνιδιάρες, λίγο ‘ακούω τα πάντα, ανάλογα με τη διάθεση’, λίγο ‘ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Πάουλο Κοέλιο’, λίγο ‘στον άντρα κοιτάω το χιούμορ και τα παπούτσια’ και με μηδενική χημεία με το auto cue. Παρά τις προσπάθειές τους να καθιερώσουν το κουλ νιαούρισμα( sic) η κατάρα της ανέμελης bimbo είναι δύσκολο να σπάσει. Ο Θέμης Γεωργαντάς μπροστά τους…όχι, δεν είναι.

1. Βασίλης Δρυμούσης: Κάθε φορά που βλέπω το Fight Club στη σκηνή που ο ‘Εντουαρντ Νόρτον στραπατσάρει το πρόσωπο ενός τύπου και ο Μπραντ Πιτ λέει ‘take him to the fucking hospital’ στη θέση του τύπου βλέπω αυτόν. ‘Οταν ανοίγει το στόμα του για να ξεστομίσει τα λαχαναγορίτικα σεξουαλικά του υπονοούμενα σκέφτομαι βασανιστήρια που κάνουν το Funny Games να μοιάζει με το Ντάμπο το ελεφαντάκι. Αν τον αποκαλέσεις τηλεοπτικό σκουπίδι προσβάλλεις βάναυσα τα σκουπίδια. Συμπέρασμα; Θα γεράσει στη μικρή οθόνη…

5. ‘Γκαφρά’: Εντάξει, όλες οι σλανγκ εκφράσεις που έχουν να κάνουν με λεφτά( ‘τσιτσί’, ‘μαρούλια’, ‘χαρτιά’, ‘μπικικίνια’) έχουν ανεπτυγμένο το low life στοιχείο, αλλά αυτό παραπάει. Θυμίζει λιπόσαρκο συνοικιακό νταή με αποτυχημένη μοΐκάνα που κάνη τη ζωή του ριάλιτι μέσα από το κινητό σε δημόσιους χώρους με χροιά ‘μόλις έμαθα να κατεβάζω τον καπνό’, βρωμερή ανάσα από πιτόγυρο και τόνους κωλοπαιδισμού.

4.’Μπερδεγουέι’: Κλασική περίπτωση επιδημικής βλακείας που ξεπηδάει από υπό του μηδενός τηλεοπτικό σήριαλ ή καρακιτσάτη διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας ή φρυγανιάς σικάλεως, όπου μια σουρεαλιστική( και καθόλου αστεία) ιστορία καθημερινής τρέλας καταλήγει σε ένα θλιβερό punchline, το οποίο είσαι καταδικασμένος να ακούς για το επόμηνο εξάμηνο, μέχρι να αντικατασταθεί από κάτι ακόμα πιο λαΐκό και εξοργιστικά κακόγουστο.

3. ‘Συνμπλόγκερ’. New entry. Το χειρότερο δεν είναι ότι περιέχει  το γελοίο υπαινιγμό ότι οι μπλόγκερς είναι κάποιου είδους community που σιγά σιγά πρέπει να δημιουργεί το δικό της μπλοκ στις πορείες και να διεκδικήσει θέση στο διοικητικό συμβούλιο της ΓΣΕΕ και  στην πνευματική ελίτ του τόπου. Πιο φτηνή έκφραση και από το ‘συντρόφισσα’ σε κνίτικο σουαρέ σε ταβέρνα της Καισαριανής. Και κάτι άλλο. Η ‘μάνα μπλόγκερ’ ( κατά τα ‘μάνα ρέιβερ’ και ‘μάνα ανορεξικής’) στα τηλεοπτικά παράθυρα πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Mark my words…

2. ‘Τζαμάουα’. Oldie but goodie από την εποχή που άνθρωποι κυκλοφορούσαν χωρίς κάποιος να τους εκτελεί επιτόπου στο κέντρο της πόλης με αμάνικα γιλέκα με κεντημένους ελέφαντες στην πλάτη, άκουγαν Life FM 89,2 και έκαναν το διδακτορικό τους στα ‘κουμπιά’ κάθε Σάββατο στο Battery. Νικά στα σημεία το παρομοίως γλοιώδες ‘τζετέ’.

1. ‘Κοπελιά’. Η χειρότερη, πιο βλαχομπαρόκ προσφώνηση ever. Ακόμα και το ΄τρως σαν νταλικιέρης’ που είχε πει κάποτε ο Γούντι ‘Αλεν στη Μίρα Σορβίνο στο Ακαταμάχητη Αφροδίτη μπροστά του φαντάζει μελιστάλαχτο γλυκόλογο. ‘Αρρηκτα συνδεδεμένη με το ταγάρι, το αμπέχωνο και την αξύριστη μασχάλη. Το πρόβλημα είναι ότι είναι τόσο πατροπαράδοτη που δύσκολα θα βρεθεί άξιος αντικαταστάτης αυτής της καταραμένης λέξης. Αν τυχόν στο μετρό πέσει κάποιας το πορτοφόλι και αυτή προχωρήσει αμέριμνη προσωπικά θα προτιμήσω να σπριντάρω με ρεπρίζ Τζαμαικανού σπρίντερ, θα εμφανιστώ μπροστά της ως τσουρουφλιασμένος stalker κατατρομάζοντάς την( και ρισκάροντας ποινική δίωξη για κλοπή ή/και σεξουαλική παρενόχληση) παρά να εκστομίσω την απαγορευμένη φράση.

Η μπάλα στο δικό σας γήπεδο…

5. Ο Νίκος Γουλιάς, παρουσιαστής της εκπομπής Cinemania στην ΕΤ3, παίρνει συνέντευξη από το Τζόνι Ντεπ. Προφανώς επειδή το παλμαρέ του ηθοποιού είναι ανάξιο λόγου η συζήτηση έχει φτάσει στην ελληνική μουσική. Ο Ντεπ δηλώνει ότι έχει στη δισκοθήκη του αρκετά από τα ‘απαγορευμένα’ ρεμπέτικα της Αμερικής του ‘30 και ότι είναι φαν του είδους. Για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του ηθοποιού ο παρουσιαστής του κάνει δώρο το τελευταίο LP του Βασίλη Παΐτέρη(ναι, καλά διαβάσατε).

4. Ο αδιάκριτος, κάτσικας, γυμνοσάλιαγκας μπάρμαν της Απαγορευμένης Αγάπης έχει πλέον γκρίζους κροτάφους( άρα πέρασε και επίσημα στη φάση της καλλιτεχνικής ωριμότητας) και εμφανίζεται πλέον σε ρόλο μαινόμενου ταύρου/εξαγριωμένου πολίτη στα πάνελ της εκπομπής του Σπύρου Καρατζαφέρη στο Extra.

3. Το επόμενο ριάλιτι του Mega θα έχει τίτλο 9 Μήνες και θα παρακολουθεί την πορεία της εγκυμοσύνης μιας ‘τυχερής’ από τις πρώτες εβδομάδες της κύησης μέχρι την ώρα που θα σπάσουν τα νερά. Προτείνουμε για το μέλλον στο κανάλι τα εξής: 15 μέρες( ριάλιτι με τη ζωή νήπιου που περνάει την ανεμοβλογιά), 6 μήνες( ριάλιτι με τη ζωή φραπεδόβλακα ‘Ελληνα φοιτητή που φεύγει για Erasmus στο Καταντζάρο της Ιταλίας), 17 μήνες( ριάλιτι με τη ζωή φαντάρου που γίνεται δόκιμος και καταλήγει αρχιφύλακας σε φυλάκιο στο Σουφλί)

2. Η σειρά Coupling στον ΑΝΤ1. Τόσο ελεεινά υπό το μηδέν που θα προτιμούσα να είμαι κλειδωμένος σε ένα σκοτεινό, υγρό δωμάτιο γεμάτο κατσαρίδες για ένα μήνα παρά να ξαναδώ έστω και μισή σκηνή. Η Λήδα Ματσάγγου νομίζει ότι εξακολουθεί να παίζει μια παπακαλιατική μισότρελη ενζενί και οι ερωτικές περιπέτειες του καστ προκαλούν επιληπτικές κρίσεις.

1. Οι περισσότεροι έχουμε στα πορτοφόλια μας φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων και οι πιο θρησκόληπτοι καμιά μικροσκοπική εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις. Επειδή η ζωή( και τα κομμάτια στα μπλογκς) κάνει κύκλους, ο συμπαθής παρουσιαστής της Cinemania που αναφέραμε και πριν κατά τη διάρκεια συνέντευξης με το Νίκολας Κέιτζ αποκάλυψε στον ηθοποιό ότι είναι τόσο μεγάλος θαυμαστής του που κουβαλάει πάντοτε μια φωτογραφία του στο πορτοφόλι του, την οποία και του έδειξε, δίνοντας ένα νέο νόημα στην έννοια του καμμένου stalker επωνύμων.

10. Οι αντιδικίες μεταξύ τρανσέξουαλ στις εκπομπές του Φίλιππου Καμπούρη μοιάζουν με συζήτηση μεταξύ Κώστα Αξελού και Ζακ Ντεριντά για την ‘ομιλούσα σκέψη’ μπροστά στα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ μεγαλοδημοσιογράφων

9. Η live διάλυση μιας εφημερίδας στα παράθυρα μπορεί να επισκιάσει μια υπόθεση εκβιασμού του πρωθυπουργού μιας χώρας

8. Ο Πάνος Σουπιάδης στο ρόλο του ‘Αμλετ θα έπειθε περισσότερο από το συνοφρυωμένο και ‘προβληματισμένο’ για το μέλλον της εφημερίδας πάνελ στο Mega

7. Η φράση  ‘ο κομιστής του DVD’ μου θυμίζει τίτλο straight to video περιπέτειας με τον ‘Ερικ Ρόμπερτς

6. Νεαροί βουλευτές μιλούσαν για κίνδυνο απαξίωσης της πολιτικής ζωής. Ακόμα και η νέα κουπ της Amy Winehouse είναι λιγότερο εξωφρενική από αυτή τη δήλωση.

5. Ο πρωθυπουργός και ο ΓΑΠ μίλησαν σε ημερίδα κατά της διαφθοράς στο Μέγαρο Μουσικής. Πιο σουρεαλιστικό και από ποιητική συλλογή του Πιέρ Ρεβερντί.

4. Η μόνη επικοινωνιακή σανίδα σωτηρίας της κυβέρνησης αυτές τις μέρες είναι ο θάνατος του Αρχιεπισκόπου.

3. Ευτυχώς που ο ΄κύριος 70%’ είναι σε διακοπές και μας απαλλάσσει από το ‘χιούμορ του 70%’. Not for long…

2. ‘Ενας φυσιογνωμιστής δε θα προσλάμβανε το Ζαχόπουλο ούτε ως κλητήρα στο Υποθηκοφυλακείο Ηγουμενίτσας

1. Υποψιαζόμαστε ότι η ιστορία του γαμήκουλα υπέρβαρου θα γίνει σύντομα σεξιστική κωμωδία με τη σκηνοθετική σφραγίδα του Νίκου Ζερβού.