Προτού σας αποκαλύψουμε ποια είναι η Χειρότερη Σειρά της Δεκαετίας (πάντα σύμφωνα με την προσωπική in/tv/dual γνώμη μας), οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε  τη θέση μας προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και βίαιων αντιδράσεων φανατισμένων μας οπαδών, προσθέτοντας λίγο ακόμα λίπος στην ήδη υπάρχουσα κοιλιά που έχει κάνει αυτό το countdown. (άντε να τελειώσει δηλαδή, να μου φύγει αυτό το άγχος, έχω αρχίσει να νιώθω σαν τους σεναριογράφους του Lost, απορώ πώς κοιμούνται οι τύποι τα βράδια, εδώ εμείς έχουμε μερικές χιλιάδες unique viewers καθημερινά και έχουμε χάσει τον ύπνο μας, φανταστείτε πώς νιώθουν αυτοί που έχουν σχεδόν όλη την υφήλιο σε stand by να περιμένει ακονίζοντας νύχια. και δεν μιλάμε για φυσιολογικούς ανθρώπους σαν εσάς, στην περίπτωση του LOST έχουμε να κάνουμε με παθιασμένους geek-ουλες που έχουν αφιερώσει μήνες για να αποκωδικοποιήσουν τις ανακρίβειες της σειράς, προσωπικά πιστεύω πως αν το φινάλε δεν σταθεί αντάξιο των προσδοκιών, ο JJ Abrams θα πέσει θύμα δολοφονίας εξαγριωμένου nerd mob, πραγματικά δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του). Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν πως μέσα στην εικοσάδα υπήρχαν πολλές σειρές που θα μπορούσαν να βρίσκονται στην πρώτη θέση, αλίμονο, για ελληνική τηλεόραση μιλάμε, το πιο εύκολο πράγμα είναι να βρεις κάκιστα τηλεοπτικά προϊόντα, δεν υπάρχει καμία πρόκληση σε αυτό. Για αυτό ακριβώς τον λόγο αποφασίσαμε, η Χειρότερη Σειρά της Δεκαετίας να είναι αυτή που μας προκάλεσε το περισσότερο γέλιο όταν την θυμηθήκαμε, ίσως όχι εξαιτίας της τραγικής της παραγωγής, των άθλιων ερμηνειών ή του γελοίου σεναρίου αλλά επειδή για κάποιο λόγο ο εγκέφαλός μας την είχε θάψει τόσο βαθιά στο τηλεοπτικό μας υποσυνείδητο, που στο άκουσμα του τίτλου της και μόνο, νιώσαμε την ηθική υποχρέωση να την βγάλουμε από τον βούρκο και να της δώσουμε την θέση που της αξίζει. Αρχικά είχαμε κάποιες αμφιβολίες αλλά όσο πέρναγε ο καιρός μέχρι και οι τελευταίες εξαλείφθηκαν, η σειρά ήταν το απόλυτο outsider, μια γροθιά ενάντια στα προγνωστικά, μια σχετικά πρόσφατη παραγωγή (2006) που κανένας από εσάς αλλά και από το κοντινό μας περιβάλλον (παρά τις αμέτρητες προσπάθειες) δεν κατάφερε να μαντέψει, ακόμα και στο poll που βγάλαμε οι περισσότεροι ψηφίσατε την safe επιλογή του ANT1 και του Alpha, ελάχιστοι πήγαν κόντρα στο ρεύμα, ψηφίζοντας το, αγαπημένο στους περισσότερους, Μεγάλο Κανάλι.  Μάλιστα φίλοι-ες μου, η Χειρότερη Σειρά της Δεκαετίας προέρχεται από το Mega Channel…

Δύο χρόνια μετά το φιάσκο της «Απόστασης Αναπνοής» (το athletic drama με τον Σόμερ που κοσμεί την 14η Θέση των Χειρότερων Σειρών της Δεκαετίας ) ο ίδιος σεναριογράφος επιστρέφει ανεβάζοντας τον πήχυ ακόμα πιο ψηλά, βασισμένος όμως και πάλι στην ίδια φιλοσοφία. Ποια είναι αυτή; Μια ομάδα εξευγενισμένων χαρακτήρων (αθλητές στην περίπτωση του «Απόσταση Αναπνοής») που κρύβονται πίσω από την ιδιότητά τους για να λειτουργήσουν χωρίς αναστολές σαν σαπουνοπερικοί ήρωες ακολουθώντας τους βασικούς κανόνες του σαπουνιού: κέρατο, δολοπλοκία, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, ανίατες ασθένειες, ξεκατινιάσματα, κλισέ ανατροπές. Στο «Γη και Ουρανός» λοιπόν, ο τίτλος του οποίου παραπέμπει σε επικό πολεμικό δράμα του Γιμού, τη θέση των αθλητών παίρνει μια ομάδα ορειβατών FOR FUCKS SAKE, ορειβατών επαναλαμβάνω που -guess what?- ερωτεύονται την ίδια γυναίκα (Κουρής-Μαρκουλάκης-Ματίκα). Εξαιτίας μηδαμινού budget, η mountain διάσταση της σειράς φανερώνεται για πρώτη και τελευταία φορά στο pilot episode με μια heart-racing σκηνή στα ανεμοδαρμένα ύψη του Υμηττού, κατά την διάρκεια της οποίας ένας από τους δύο κορυφαίους ορειβάτες / διασώστες γκρεμοτσακίζεται και μένει παράλυτος or sth, δίνοντας πάσα στο lame drama για τα υπόλοιπα 20 επεισόδια μιας σειράς που θα μπορούσε να είναι το lovechild του «Βαρομετρικού Χαμηλού» με το «Λόγω Τιμής». Φήμες λένε πως ο εν λόγω σεναριογράφος θα χτυπήσει ξανά ολοκληρώνοντας την θεματική του τριλογία με ένα space drama αυτή τη φορά, στο οποίο ένας πρώην αστροναύτης της ΝΑΣΑ θα ερωτεύεται την γυναίκα του φίλου του. Το mega βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για την τηλεοπτική μεταφορά του συγκεκριμένου διαστημικού-ερωτικού-δράματος, καθώς εξαιτίας της οικονομικής κρίσης οι μοναδικές space σκηνές (του πρώτου επεισοδίου) πρέπει να κοπούν και να αντικατασταθούν από άλλες χαμηλότερου κόστους, κατά την διάρκεια των οποίων ο πρώην αστροναύτης – πρωταγωνιστής θα χαϊδεύει την διαστημική του στολή (που για συναισθηματικούς λόγους θα έχει κρατήσει στην ντουλάπα) νοσταλγώντας τις βόλτες του στο φεγγάρι ή απλά θα βλέπει με δάκρυα στα μάτια την Οδύσσεια του Διαστήματος. Υπήρχε και μια πρόταση που ήθελε τον χαρακτήρα να κινείται υπό συνθήκες έλλειψης βαρύτητας στην κανονική ζωή σαν μια ένδειξη διαμαρτυρίας, αλλά απορρίφθηκε γιατί η σειρά έχανε τον δραματικό της τόνο. Πιθανοί τίτλοι : «Διαγαλαξιακά Πάθη», «Μ’εχεις κάνει πύραυλο», «Ερωτική Α-ΝΑΣΑ». Coming soon…

 Κάποιοι άνθρωποι είναι απλά προορισμένοι για κάτι. Ο Στίβεν Τάιλερ θα είναι πάντα ένα 70′s cocaine casualty. O Μr T θα είναι πάντα ένας kick ass larger than life υπερήρωας. Η Κόρτνει Κοξ θα είναι πάντα η Μόνικα και η Τζόαν Κόλινς θα είναι πάντα η biatch Αλέξις Κάρινγκτον. Γεννήθηκαν γι αυτό.

Όπως ακριβώς γεννήθηκε και η Δήμητρα Ματσούκα γι αυτή τη σειρά.

Δεν είναι ότι τα έβγαζε. Και άλλες τα έχουν βγάλει στο παρελθόν, ίσως και περισσότερο. Τους είναι όμως αδύνατο να βγάλουν αυτό το ‘this is totally gonna ruin my carrer’ τρέμουλο από πάνω τους. Στις ερωτικές σκηνές έχουν το πάθος που είχε ο Βαλάντης για να καταταγεί στο στρατό και ο παρτενέρ τους τις πιάνει λες και απλώνει τραχανά.

Η Ματσούκα πήρε αυτό το στερεότυπο και το έστειλε στο διάολο. Τέρμα τα καραόκε Νατάσα Θεοδωρίδου, career role here I come. Δαιμονικά σέξι σε βαθμό που η κοπέλα σου να σου παίρνει το τηλεκοντρόλ από τα χέρια και να βάζει ‘Αρη Σπίνο στο Extra 3. All out θηλυκότητα σε σημείο που πολλοί σκέφτηκαν να παραιτηθούν από τη δουλειά τους και να δουλεύουν σε τράπεζα σπέρματος- από το σπίτι. Αν στο Kill Bill έβλεπες την Ούμα Θέρμαν με το Χατόρι Χάνζο και σκεφτόσουν ‘slice me open baby’ εδώ θα δημιουργούνταν ουρές χιλιομέτρων αν ανέβαινε μια αγγελία ‘Ζητούνται άντρες για ξεκοίλιασμα με ψηλοτάκουνες γόβες’. Τόσο διαολεμένα ερωτική που γονάτισε από το πρώτο επεισόδιο ακόμα και δυσκοίλιους τύπους σαν και μένα που ψάχνουν το στραβό ζυγωματικό και το haute κουτουρού καφτάνι. Και δε φαινόταν καν να προσπαθεί να μας αποπλανήσει μαζικά damn it. Τόσο at home σε ρόλο του αρχαιότερου επαγγέλματος που σκέφτηκα να το γυρίσω στο δωδεκαθεισμό.

Αλλά όλη η σειρά ήταν μια αλυσίδα από καλές συμπτώσεις. Καλογυρισμένο; Check. ‘Αλκης Κούρκουλος στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, μακριά από αναποδογυρίσματα τραπεζιών, εντεχνοέρωτες με τη Βίκυ ‘κουρεύομαι στα Battlefield Earth’ Βολιώτη και γυροβολιές στον Αντύπα; Check. Κιμούλης ό,τι πρέπει σε ρόλο( guess what) ξενογαμήκουλα Πυγμαλίωνα με ειδικότητα στα mind games; Check. Ακόμα και ο Πετρόχειλος με χαιτόφραντζα υπό τους ήχους LTJ Bukem έμοιαζε με β’ ρόλο ολκής βγαλμένο από Χάρτλει circa 1995( ok, I’m pushing it). Ακόμα και ένα καρέ με τη Ματσούκα και το Μιχάλη ‘Δημήτρη Δανιά σε νεότερη βερσιόν’ Μανιάτη φάνταζε καθαρτική, life changing εμπειρία( ok enough).

Αν μια σειρά έφερε το 90% του ελληνικού dominant male πληθυσμού στα όρια του πριαμισμού δε μπορεί παρά να είναι η καλύτερη της δεκαετίας. Ξέχασέ Με; No way. ‘Ετσι απλά.

Και μόνο την official περίληψη της σειράς να γράφαμε ή το δελτίο τύπου του ΑΝΤ1 να ποστάραμε, θα έφτανε για να συμφωνήσουμε στο λόγο αυτής της επιλογής. Παρόλ’ αυτά αξίζει, πιστέψτε με, να εντρυφήσουμε σ’αυτή την ποδοσφαιρική τραγωδία.

Καταρχάς όλο αυτό το λάθος ήταν ιδέα του ίδιου του Τσαρούχα. Ήταν κάτι που περιεργαζόταν στο δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με το σώμα και χωρίς λαιμό για στήριξη κεφάλι του, απο τότε που οι φίλοι του κανόνιζαν να μαζεύονται για μπάλα  σε μονούς αριθμούς ώστε να μένει πάντα στην απ’έξω. Τελικά ένα βράδυ και  ενω η σκέψη του στήθους της Παπαθωμά  τον έκανε να βλέπει παντού τεράστιες μπάλες απο λιπώδεις αδένες, είχε την έμπνευση να προτείνει στο Μανουσάκη να κάνει τα απωθημένα του σήριαλ. Η επιλογή του συγκεκριμένου σκηνοθέτη δεν ήταν φυσικά τυχαία καθώς κανένας υγιής εγκέφαλος δε θα αναλάμβανε τέτοιο πράγμα. 

Αυτά που είδαμε στις οθόνες μας ήταν τόσο τραγικά που η σκέψη επιστροφής του Μικρούτσικου μοιάζει με ευλογία…(μετάνιωσα ήδη που το έγραψα). Αφού ο Πασχάλης δε μπορούσε να τρέξει ούτε με 0,2 χιλιόμετρα την ώρα, αποφάσισαν να τον κάνουν τερματοφύλακα. Ομάδα του ο Αστέρας(σκέτο), η πιο φημισμένης ομάδας της χώρας μας και η μοναδική ίσως με δικό της Ραδιοφωνικό Σταθμό(κάτι σαν το Chelsea TV, αλλά σε προδιαγραφές ραδιοφώνου). Έτσι γεννήθηκε ο Αλισσανδράτος  ο οποίος για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο είχε το παρατσούκλι “Λύκος”. Πέρα απο το τίτλο του καλύτερου, κοντύτερου και χοντρότερου τερματοφύλακα της Ελλάδος( κάτω απο το τέρμα έμοιαζε με παχύσαρκο εννιάχρονο που παίζει σουτάκια με το πατέρα του ενώ ο μεγαλύτερος αδερφός του προπονείται με το Θησέα Ταύρου στην άλλη εστία) κατείχε και τον τίτλο του οικογενειάρχη. Γυναίκα του η Τζίνα Αλοιμόνου, που στη πρώτη της εμφάνιση δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και εκτός απο πολύ καλά θαμμένη στοιχειώδη υποκριτική, δεν έκρυψε απολύτως τίποτα! Δεν έχουμε παράπονο.  Ο Λύκος ήταν τόσο καλός, που όπως συνηθίζεται σε όλο το ποδοσφαιρικό κόσμο, οι αντίπαλοι πρόεδροι μίσθωναν πουτάνες με σκοπό να μη του αφήσουν ούτε σάλιο για να φτύσει τα γάντια του στον επόμενο αγώνα. Η Ζέτα Δούκα επίσης φρέσκια, ήταν η πουτάνα που τελικά παρέσυρε τον Αλισσανδράτο σε υγρά και σκοτεινά μονοπάτια, μέχρι που τη σκότωσε ο Δημητράκης….Ποιος;!! Ναι ο Δημητράκης, ο μικρός-αναπληρωματικός τερματοφύλακας του Αστέρα που φθονούσε με όλο το κοκαλιάρικο και αγύμναστο κορμι του το Λύκο. Πριν το φονικό είχε φροντήσει να μουσκέψει το βρακάκι της κόρης του προέδρου μήπως και σταυρώσει βασική ενδεκάδα. Τελικά τα κατάφερε, όχι όμως λόγω κόρης…

Οι μυθικές(κυριολεκτικά) εμφανίσεις του Αλισσανδράτου κίνησαν το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων του εξωτερικού, με νικήτρια στη μάχη απόκτησης του την Ίντερ! Ναι την πραγματική Ίντερ, η οποία έδωσε ένα πετρελαιοφόρο λεφτά για να πάρει στο Μιλάνο το τερματοφύλακα του φανταστικού Αστέρα, σε ένα Πανεπιστημιακού επιπέδου παράδειγμα ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Έτσι για ένα πλάνο ο Αλισσανδράτος έγινε Alissandratos στέλνοντας τη λογική μας στην κάσα για στόλισμα.

 Ευτυχώς η μεταγραφή δεν έγινε ποτέ γιατι ο πορτιέρο τραυματίστηκε…κάπως και κάπου… και όχι μόνο δε πήγε στην Ιταλία αλλά τον έδιωξαν και απο τον Αστέρα, ενω σχεδόν ταυτόχρονα τον εγκατέλειψε και η Τζίνα, ρίχοντας τον σε κατάθλιψη που έκανε τον Κέιτζ στο Leaving Las Vegas να μοιάζει με motion-ista. Αυτή ήταν και η συγκυρία που έδωσε τη δυνατότητα στο Δημητράκη να παίξει βασικός.

Ο Λύκος όμως δε το έβαλε κάτω και δυστυχώς επέστρεψε, αυτή τη φορά με την ομάδα του Π.Α.Σ. Λύκων. Ομάδα στην οποία εκτός απο όσα σαπάκια έδιωξε ο Αστέρας, έπαιζε και ο Μιχάλης Βλάχος…..ω ναι! Ο οποίος ακόμα και εδώ, σε σκηνοθετημένο ποδόσφαιρο, εξακολουθούσε να είναι το ίδιο μυρωδιάς οσο τον ξέραμε. Μετά απο πολλά ματς στα οποία δε χρειαζόταν ριπλέι για τις φάσεις αφού η ταχύτητα των παικτών  μπορούσε να συλλήφθεί και με φωτογραφική μηχανή του 1826, Αστέρας και Λύκοι έφτασαν στο τελικό του Κυπέλλου. Τέλευταίος αγώνας και επιτέλους τελευταίο επεισόδιο…

Εκεί ο Αλισσανδράτος έκανε κάτι που  μας  έμεινε αξέχαστο. Την ωρα που το είδα πίστεψα ειλικρινά πως είτε καταστράφηκε η οθόνη της τηλεόρασης μου είτε  μπλέχτηκε το σήμα με κανάλι που έπαιζε παιδική παράσταση της Κάρμεν Ρουγγέρη…

 …δεν προσέξατε; Check again,

 …οι δημιουργοί του Benjamin Button νοιώθουν σίγουρα τυχεροί που αυτή η σειρά προβλήθηκε  πέντε χρόνια πριν τη ταινία τους. Ο Λύκος λοιπόν έχει μεταμφιεστεί σε…κάτι. Οι γνώμες για το λόγο αυτής της τερατώδους γελοιότητας  διίστανται. α) Το προφανές…Αφού το παρατσούκλι του είναι Λύκος, ας δέιχνει και σαν λύκος…Το πρόβλημα εδώ είναι οτι έμοιαζε περισσότερο σε   σκίουρο. β) Το έκανε για να τρομάζει τους αντιπάλους…Μάλλον το αντίθετο συνέβη αφού όπως φαίνεται και απο τις φωτό οι υπόλοιποι δε μπορούσαν να κρατήσουν τα γέλια τους. Για την ιστορία, το ματσάκι το οποίο σύμφωνα με τον Αστερα FM παρακολουθούσε όλη η χώρα αλλά στο γήπεδο του Αιγάλεω ήταν δεν ήταν 30 άτομα, πήγε στα πέναλτι και το κέρδισαν οι Λύκοι με πρωταγωνιστή τον Αλισσανδράτο(what a suprise!). Μετά την απονομή του Κυπέλου συνελήφθη ο Δημητράκης για το φόνο της Ζέτας(οι μπάτσοι ήταν στο γήπεδο πριν το μάτς, αλλά όπως ορίζει το savoir vivre της ΕΛ.ΑΣ άφησαν το δολοφόνο να ολοκληρώσει τον αγώνα), ενώ η ομάδα των Λύκων γλέντησε σε μπουζουκομάγαζο. Ο Αλισσανδράτος έγινε πίτα απο τα ουίσκια και τηλεφώνησε στη Τζίνα εκλιπαρώντας για συγχώρεση. Αυτή  αδύναμη να αντισταθεί στα φιλοζωικά ένστικτα που της προκάλεσαν τα νιαουρίσματα του, γύρισε στη τριχωτή αγκαλιά του.

Το Παιχνίδι της Συγνώμης βρίσκεται αξιοκρατικά στη 2η θέση των Χειρότερων Σειρών της Δεκαετίας καθώς  ήταν ένα γνήσιο, αψεγάδιαστο σκατό, απο αυτά που μόνο ο ΑΝΤ1 μπορεί να αφοδεύσει και για το οποίο πρέπει να απολογείται για πάντα. 

Το συντριπτικό ποσοστό των ελληνικών σήριαλ, όπως πολλές φορές έχουμε αναφέρει είναι χάλια. Όταν δε συμβαίνει αυτό δυστυχώς και πάλι δεν έχουμε μια αντικειμεινικά καλή τηλεοπτική δουλειά. Σε μια τηλεόραση που βασιλεύει το σκουπίδι, η μετριότητα αποκτά διαστάσεις αριστουργήματος. Μια φανταχτερή σκηνοθεσία μπορεί να επισκιάσει την ύπαρξη σεναριακών τεράτων, μια καλή παραγωγή μπορεί να κλείσει σκηνοθετικές τρύπες, ένα εμπορικό καστ σε μια σειρά που δεν έχει να προσφέρει τίποτα παραπάνω μπορεί να προσελκύσει μια μεγάλη μερίδα τηλεθεατών. Στην δεκαετία που μας πέρασε, δύο σειρές κατά την γνώμη μας, κατόρθωσαν να παρουσιάσουν ένα άρτιο και ισορροπημένο αποτέλεσμα, χωρίς να υστερούν ούτε σε αισθητικό,  ούτε σε  σεναριακό, ούτε σε τεχνικό τομέα. Η μία από αυτές ήταν η Επιφάνεια, η οποία πάτωσε. Γιατί? Γιατί είμαστε ζώα. Μπορεί όχι εγώ και εσείς, εμείς ίσως είμαστε μειονότητα (υπογραμμίζω το «ίσως»), αλλά όλοι οι άλλοι είναι. Και δεν το λέω σε σχέση με την Επιφάνεια, βασικά χέστηκα για την Επιφάνεια (η οποία ήταν  όντως εξαιρετική δουλειά, από έναν αρκετά ταλαντούχο σκηνοθέτη, με καλοδουλεμένο σενάριο, σκοτεινή και νουάρ ατμόσφαιρα, καλογυρισμένες ερωτικές σκηνές και την Πέμη Ζούνη στην μοναδική σέξι ερμηνεία στην καριέρα της), αφορμή είναι η Επιφάνεια και η κάθε καλή δουλειά που είναι αποτέλεσμα ψυχοφθόρας και χρονοβόρας προσπάθειας πολλών και ταλαντούχων ανθρώπων,  για να αξιολογηθεί τελικά ως μη εμπορική και να καταλήξει στα αζήτητα. Γιατί? Γιατί είμαστε ζώα. Είμαστε τα μικροαστικά ευφυολογήματα, η υποκρισία, ο ψευτοτσαμπουκάς και τα πρόστυχα αστεία του Λαζόπουλου, τα ψεύτικα δάκρυα και ο σαδισμός της Βίκυς Χατζηβασιλείου, τα βυζιά, τα μπούτια και η αγραμματοσύνη της Μενεγάκη, οι φαρμακερές γλώσσες των ομοφυλοφίλων στα πάνελ των μεσημεριανών, η αλογοουρά του Κοτέντου και τα μπότοξ της Μπαλατσινού, τα μακαρόνια που εκσφενδονίζει ο Μποτρίνι, οι τρώγλες και οι γαμιστρώνες του Alpha, ο μισθός της Μπήλιως και του κάθε λαμόγιου της Ερτ, η Ευγενία Μανωλίδου και όλες οι μηδαμινές υπάρξεις που τρώμε στη μάπα χωρίς ποτέ να καταλαβαίνουμε το γιατί, το κιτσαριό και η σπατάλη της Γιουροβίζιον, η φτηνή  σαπουνόπερα, τα ανέγκεφαλα ξέτσουλα και τα καγκούρια του Love Bites, ο κιτρινισμός, η τρομολαγνεία και του κουτσομπολιό των δελτίων ειδήσεων, αυτά είμαστε.

Ποιος είπε λοιπόν ότι αξίζουμε καλύτερη τηλεόραση;

]]> http://theintvduals.com/2010/01/%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%82-%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%b1%ce%b5%cf%84%ce%af%ce%b1%cf%82-e%cf%80%ce%b9%cf%86/feed/ 53 http://theintvduals.com/2010/01/%ce%bf%ce%b9-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%82-%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%b1%ce%b5%cf%84%ce%af%ce%b1%cf%82-litsa-com-3/ http://theintvduals.com/2010/01/%ce%bf%ce%b9-%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%82-%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%b1%ce%b5%cf%84%ce%af%ce%b1%cf%82-litsa-com-3/#comments Wed, 27 Jan 2010 13:32:23 +0000 ρον-μος http://theintvduals.com/?p=5030 Στο τέλος γίνεται καλύτερο »]]>

Ψάχνοντας υλικό στο διαδίκτυον για αυτή την τηλεοπτική χλέπα, απέσπασα κάποιες σημαντικές πληροφορίες, η μία εκ των οποίων είναι από τα πιο χαρμόσυνα νέα της εβδομάδας. Το Litsa.com τελείωσε! Finito la musica-pasato la fiesta,  do bulo γουρουνοκέφαλη κομμώτρια, c u in fuckin  hell fat biatch, you and your disturbingly ugly low life entourage!  Ζητώ συγνώμη για τον οχετό αλλά καταλαβαίνετε την χαρά μου, νόμιζα πως είχε σταματήσει προσωρινά (ή πως παιζόταν ακόμα, δεν έχει σημασία, για σήριαλ του ΑΝΤ1 μιλάμε, το κανάλι φάντασμα, nobody gives a fuck) και ξαφνικά μαθαίνω πως αυτό το τηλεοπτικό μπάσταρδο που προέκυψε από την έκφυλη σεξουαλική επαφή του Καλημέρα Ζωή με το Sex and The City αποτελεί πλέον παρελθόν. Άλλο ένα πράγμα που έμαθα είναι πως δεν υπάρχει site με όνομα Litsa.com (ναι, πληκτρολόγησα την διεύθυνση, έχω πέσει τόσο χαμηλά), γεγονός που με απογοήτευσε, είχα σκοπό να αφήσω άπειρα hate comments (aka κουράδια) ή έστω έναν ιό για την πάρτη του. Βλέποντας επίσης τα 2 πρώτα λεπτά του pilot (τόσο άντεξα), παρατήρησα πως στο blog που υποτίθεται πως έχει στο σήριαλ χρησιμοποιεί σαν header image μια φωτογραφία με 5 χαμογελαστά και σκελετωμένα μαυράκια. Δεν έχω δει τη σειρά, αλλά νόμιζα πως η θεματική της Λίτσα σαν blogger  ήταν τα «γκομενικά», μια φωτογραφία ενός βαρβάτου πέους θα ταίριαζε πολύ καλύτερα στο background του blog της, από πού προέκυψαν οι ανθρωπιστικές ανησυχίες για τα παιδιά του 3ου κόσμου? Fuck, μισούσα αυτή τη σειρά με πάθος ανεξέλεγκτο. Βασικά μισώ όλες τις σειρές που χρησιμοποιούν σαν πρωταγωνίστρια το «κορίτσι της διπλανής πόρτας» που είναι όντως το κορίτσι της διπλανής πόρτας, δεν είναι σχήμα λόγου. Η Λίτσα μου θυμίζει κάτι μακρινές ξαδέρφες που πετυχαίνω σε κηδείες και γάμους, νταρντάνες, χοντρομούρες, λαϊκές και βαμμένες για ιταλικό μεταμεσονύχτιο σόου, πάντα χαμογελαστές και κοινωνικές, που με την πρώτη ευκαιρία αρχίζουν να μιλάνε για τα γκομενικά τους (το μοναδικό θέμα που έχουν στο μυαλό τους 24-7) σε όποιον τυχαίνει να τις πλησιάζει, τύπου «και που λες μου λέει αυτός χρειάζομαι χρόνο και μένω άφωνη ρε συ, ακούς εκεί ο Μπάμπης χρειάζεται χρόνο, τώρα τον πιάσανε τα υπαρξιακά του, τώρα που τον έχω ανάγκη? Μετά φταίω εγώ που πήρα τον Μήτσο, μετά είμαι εγώ ή τσούλα, ε όχι, κύριε, δεν θα με τρελάνεις εσύ, θα σε τρελάνω εγώ *χτυπάει το κινητό* «Χα! Μάντεψε!» (στην άλλη που μιλάει τόση ώρα). «Ο Μπάμπης?» (η άλλη), «Όχι!», «ο Μήτσος?», «Ούτε», «Ε, ποιος?»… «Ο Παναής, θα σου εξηγήσω μετά…» και πάει λέγοντας. Αυτό δε που πάντα με νικούσε, ήταν οι ερωτικές σκηνές της Λίτσας με τον Αθανασίου. Πέρα από το γεγονός ότι δεν μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο πάνω του (η έλλειψη χρώματος? Η ξηροστομία? Η άρθρωση? Το τεράστιο στόμα του?), η ερωτική χημεία που πετύχαινε με την βοϊδοκέφαλη, έκανε το ζευγάρι Ρώμα-Λουιζίδου να στάζει υγρή σεξουαλικότητα. Ακόμα πιο τραγικό είναι ότι στο youtube υπάρχουν αρκετά αρρωστάκια που έχουν ανεβάσει video-mashups με τις ερωτικές σκηνές της Λίτσας, for fuck’s sake σε τι κόσμο ζούμε, πρέπει κάποιος να σταματήσει αυτή την αρρώστια!…  Το θέμα με αυτή τη σειρά είναι ότι η φρίκη δεν σταματούσε στη Λίτσα και στον Αθανασίου αλλά επεκτείνονταν σε όλο το καστ, ο καθένας είχε προσθέσει το δικό του κομμάτι στο παζλ της κακογουστιάς και της ασχήμιας. Ποιον να πρωταναφέρω? Την ντροπιαστικά χοντρή κοκκινομάλλα φίλη της Λίτσας που έμοιαζε με την Σάλι Σπέκτρα στα νιάτα της? Η’ τα υπόλοιπα ανώνυμα ξέκωλα του κομμωτήριου  που θύμιζαν cougars σε πορνό του Salieri? Για να μην πω για όλους αυτούς του κάγκουρες που εμφανίστηκαν κατά καιρούς υποδυόμενοι πάντα τους εκάστοτε γκόμενους της κάθε λαϊκάντζας, με αποκορύφωμα το Θήφη Πολυζωίδη στο ρόλο του γκαραζόβλακα? Η τελευταία σταγόνα εμετού έπεσε με το trailer της 2^ης σεζόν του Litsa.com, όχι μόνο γιατί μας ενημέρωσε πως αυτό το όργιο θα συνεχιστεί και δεύτερη χρονιά αλλά γιατί είχε αυτή την μοντερνιά, τύπου Gossip Girl κετς, ότι πήγε η Λίτσα στο London να μάθει να φτιάχνει εναλλακτικές κουπ και κάτι τρέχει στα γύφτικα!… Wow, μόλις είδα πόσο έχω γράψει, νομίζω πως είναι η ώρα να σταματήσω.

Νιώθω 10 κιλά ελαφρύτερος, θα μπορούσα να  τρέξω σαν ελάφι στο δάσος.

-Εγώ Κολωνάκι μένω

-μουαχαχα! Εγω πάω Λαχαναγορά!

Γι’ αυτό ακριβώς θεωρώ πως η Ζιώγα είναι σπουδαία σεναριογράφος. Σε ένα απλό διάλογο, μέσα σε 3 ατάκες καταφέρει να συνοψίσει το μεγαλείο μια συγκλονιστικής ιδέας: φορτηγατζής καψουρεύεται χρηματίστρια και τούμπαλιν. Τέρμα, μετά δεν θες τίποτ’ άλλο, ούτε αιμομιξίες, ούτε αυνανισμούς, ούτε σκηνοθετικές βιρτουοζιτέ. Έχεις την νευρωτική  και disturbing ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, την tigaλαϊκή -με ξανθοπουλικές πινελιές- περσόνα του Τσαρούχα, μια νταλίκα που τη λένε «Μαραντόνα» και έναν από τους πιο ανεκδιήγητους τηλεοπτικούς έρωτες στην ιστορία. Βάζεις και σαν sidestories μια καραμίζερη γριά για μάνα του Τσαρούχα και μια ανέραστη κακομοίρα για αγαπητικιά του με φόντο το εξωτικό Λαύριο, το Μάινα για αδίστακτο αφεντικό και εραστή της Ζιώγα που την παρασέρνει σε βρώμικα κυκλώματα μέσα στα οποία πραγματοποιούνται VIP parties όπου ο σερβιτόρες προσφέρουν στους καλεσμένους κοκαϊνη πάνω σε ασημένιους δίσκους (fact), κανα δυο βόλτες με το Μαραντόνα στο κέντρο της Αθήνας Σάββατο βράδυ, εντεχνορόκ jingle για main theme (πάμε όλοι μαζί «Φυγαμεεεε-εεεε-εεεε-ε»), αρκετή δόση alma libre (σημαίνει ελεύθερη ψυχή, duh?) και τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους!  Α ρε Ζιώγα πού είσαι, που ασχολούμαστε με τα τσουτσέκια, γύρνα πίσω να δείξεις στον κόσμο πως φτιάχνεται το δράμα, bannerακι θα σε ‘κανα ρε πούστημ…

(Δείτε εδώ το επικό trailer)

 Η σειρά αυτή ήταν η ελληνική εκδοχή των Tudors. Μόνο που αντί για Jonathan Rhys Meyers είχε τον Τάσο Χαλκιά στο ρόλο του Αλή Πασά( κανονικά το κείμενο έπρεπε να σταματήσει εδώ). Δεν ξέρουμε αν ήταν μια απόπειρα του Τάσου να γίνει η αρσενική έκδοση της ‘Εμα Τόμσον και να παίζει μόνο σε σειρές εποχής αλλά απέτυχε. Παταγωδώς. What a surprise.

Καταρχήν η παραγωγή έκανε το Gym Show, όπου οι παίχτες έτρωγαν ένα τσιζ χωρίς πίκλες από τα Goody’s για μεσημεριανό να μοιάζει με το ‘Αβαταρ. Τα εσωτερικά γυρίσματα πρέπει να έγιναν σε μοδάτο οριεντάλ καφέ μπαρ των Ιωαννίνων ή στον αργαλειό της γιαγιάς στο Μέτσοβο και τα κιλίμια και οι ναργιλέδες πρέπει να αγοράστηκαν από καραβιά στον Τσεσμέ και να κόστιζαν όσο ένα ζευγάρι αθλητικά Abibas.Στο μεταξύ με τόση μπουχάρα η Δέσποινα Μοιραράκη θα το γύρναγε στην κηπουρική, ενώ οι στολές και τα νοικιασμένα μούσια εποχής θύμιζαν αποκριάτικο χορό δημοτικού στα Νέα Δειλινά, μείον το σπαθί του Λάιονο. Αλλά και τα εξωτερικά γυρίσματα ήταν εντελώς Εντ Γουντ, όχι κάστρο δεν έβλεπες ούτε πολεμίστρα. Kαι την κυρά Φροσύνη  αντί για τη λίμνη των Ιωαννίνων τη μακέλεψαν σε μια παιδική πισίνα από τα Μάκρο με μια φλοράλ ταπετσαρία για background. Μια φτηνή ιστορική φαρσοτραγωδία που κράτησε 85 επεισόδια. That’s your Greek TV right there.

ps. ‘Οχι, δεν ξέρω αν πίσω από τον Τάσο Αλή Χαλκιά βρίσκεται ο Θανάσης Πάτρας.

 Για να προλάβω τα ‘are you retarded?’ σχόλια, τον cyber λιθοβολισμό σαν πουτάνα του Ισλαμαμπάντ και το μεγαλύτερο από το Γουότεργκειτ σάλο για την απόφαση να βάλουμε τους 31 Δρόμους στη λίστα με τις καλύτερες σειρές ακολουθούν μερικά facts:

- Η Σοφία Καρβέλα, το κορίτσι που έκανε τη Μπέθυ Αργυράκη να μοιάζει με Ειρήνη Παππά στην άρθρωση, χωρίζει από τον αφανή ήρωα του σίριαλ, το γκόμενό της. ‘Οπως κάθε κορίτσι της ηλικίας της φεύγει για Νιου Γιορκ Σίτι με ένα δισάκι, μια φλούδα μανταρίνι στην τσέπη και τις πιστωτικές της μάνας της ΄για να ζήσει το όνειρό της’, το οποίο αργότερα μάθαμε ότι ήταν να γίνει fashion editor σε περιοδικό μόδας( και σχεδόν τα κατάφερε, αυτή τη στιγμή πιθανότατα μαντάρει τις κάλτσες και κουβαλάει τα νεσεσέρ της Πατρίσια Φιλντ)

- Την πρώτη της μέρα στο Νιου Γιορκ σχεδόν πέφτει θύμα βιασμού από ένα pathetic υπέρβαρο που μοιάζει με τον Earl από το My Name Is Earl και αφήνει και την πανάκριβη Μαρκούτσι βαλίτσα της στο σπίτι του.Παρεπιπτόντως,ο pathetic υπέρβαρος που μοιάζει με τον Earl από το My Name Is Earl διοργανώνει όργια με κόκα και πουτάνες από την Κοιλάδα της Σιλικόνης που τύφλα να χουν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες    Το ίδιο βράδυ το Sofaki πηγαίνει σε ένα πάρτι όπου γνωρίζει τον καβουρντισμένο σαν κορινθιακή σταφίδα τσίπριο Alex, κάποιος της ρίχνει Rohypnol στη σπράιτ με γρεναδίνη, φασώνονται μέχρι να πεις Harlem και πάνε για ’10-15 seconds of oral sex, maximum’ στο σπίτι του. Το Σοφάκι ξυπνάει εν εξάλλω, ‘χαου κουντ γιου ντου δις του μι’, ο Alex όμως είναι Ζαμπούνης σε κάτι τέτοια και ούτε την ωλένη δεν της άγγιξε, της φέρνει πίσω και τη βαλίτσα και ξεκινάει μία ‘will they, won’t they’ σεξουαλική ένταση που διαρκεί like forever.

- Οι φίλοι του Alex είναι ρέμπελοι on acid που στον ελεύθερο χρόνο τους βασανίζουν σαλαμάνδρες και στην καθησιά τους τα βάζουν με τη μισή Little Italy. ‘Εχουν και μια μπάντα κάτι ανάμεσα σε christian rock και Ονιράμα, βγάζουν και ένα τζίνγκλ και τους ακούνε μέχρι και οι αρουραίοι στους υπονόμους του Νου Γιορκ, αλλά τη μπάντα διαλύει η Γιόκο Όνο η συσσωρευμένη μαλακία στον εγκέφαλο( aka creative differences). Ατζέντης της μπάντας είναι ένας μουρτζούφλης πλανόδιος καντινάς που πουλάει dirty, ο Πάτροκλος, ο οποίος στον ελεύθερο χρόνο του είναι street busker και έχει δική του εταιρία με ανεξάρτητες παραγωγές πορνό( πιθανότατα αυτός έβγαλε το ‘Legally Boned’ και το ‘Pokahotass’)

- Ο Alex μένει με τη γιαγιά του( πιο γνωστή στους μυημένους ως ia-ia), η οποία εκτός του ότι μαγειρεύει για ένα Σύνταγμα και΄είναι πληθωρική θεόχοντρη κάνει και το μεσίτη στη Σοφία, η οποία καλοβλέπει ένα σπίτι που ο Ντόναλντ Τραμπ θα χρειαζόταν να κάνει δεύτερη δουλειά για να το συντηρήσει. Το Σοφάκι για να ανταποδώσει κάνει ιδιαίτερα μαθήματα στο μισητό spoiled brat μικρό αδερφό του Alex, άσχετα αν νομίζει ότι η ‘Αλγεβρα είναι καφετέρια στο Παγκράτι.

- Ο Alex επίσης δουλεύει δυο τρεις φορές την εβδομάδα ως μπάρμαν με μισθό μεγαλύτερο του Κόμπε Μπράιαντ και αν τα άγχη της καθημερινότητας τον καταβάλλουν πετάει τα μανικετόκουμπα, παρατάει το πόστο του και πάει στη γέφυρα του Μπρούκλιν για να ρεμβάσει, νόου μπιγκ ντίαλ. Τον κυνηγάει και μια πλουσία psychotic crackwhore biatch πρώην του, η οποία μάλιστα απειλεί να κάνει το Sofaki σαν τη Νάταλι Πόρτμαν στο V For Vendetta. To δε Σοφάκι παραλίγο να πιάσει dream job ως πλύστρα σε χασαποταβέρνα στην Αστόρια, αλλά αποφασίζει ότι είναι για παραπάνω.

- Στο μεταξύ το Σοφάκι έχει κατσικωθεί στο σπίτι μιας kaloulas δασκάλας σε ελληνικό σχολείο με τον οποία ο Άλεξ παλιά είχε ανταλλάξει κάτι πήδουλους( το heated love triangle που δεν ήρθε ποτέ). μετά από έναν υπερατλαντικό τσακωμό με τη μάνα της που τις έκοψε τις πιστωτικές και την άφησε απένταρη χωρίς να μπορεί να αγοράσει ένα jelly doughnut η Σοφία κοπροσκυλιάζει στον καναπέ της bff, της φουσκώνει τον τηλεφωνικό λογαριασμό σαν κέικ καρότο και την κράζει και από πάνω. Στο μεταξί η kaloula κατηγορείται για αποπλάνηση ανηλίκου και κάποια στιγμή βρίσκονται όλοι με τα πορτοκαλιά στης φυλακής τα σίδερα με κάτι πουτάνες των 5 δολαρίων, οι οποίες περνάνε τη Σοφία ότι είναι και αυτή ‘της δουλειάς’, αλλά αυτή δεν προσβάλλεται. Από τη φυλακή τους βγάζει ο παππούς του Alex, ο οποίος είναι ο χαμένος δίδυμος αδερφός του θείου Τζέσι από τους Ντιούκς.Στο μεταξύ το Σοφάκι με τον ‘Αλεξ έχουν γίνει πιτσουνάκια και ο ‘Αλεξ για να την εντυπωσιάσει σε μια έξοδο χαιρετάει το μισό Νιου Γιορκ λες και κατεβαίνει για δήμαρχος στα Γιαννιτσά Στο τέλος η Σοφία βρίσκει το θετό πατέρα της και ανακαλύπτει ότι είναι γέννημα θρέμμα Μανχανιώτισσα.

And I could go on on. Δηλαδή πέστε μου, αν δεν είναι αυτή καλή σειρά, ποια είναι;

ps. Δεν πειστήκατε; Ούτε και γω.

Σκεφτείτε το χειρότερο μεθύσι που κάνατε ποτέ. Τεκίλα, βότκα, σφηνάκια Τζακ σε ρόλο Tasmanian Devil στο στομάχι, βλέμμα Bobby Gillespie, δέρμα Μέριλ Στριπ από το Death Becomes Her, αυτή η αίσθηση ‘δε θα βγάλω το βράδυ’, το γκορμπατσοφικό καρούμπαλο στη σύγκρουση με την εξώπορτα.

Ξυπνάς το πρωί να πας στη δουλειά. Απολύεσαι. Κρίση. Παίρνεις τηλέφωνο το αμόρε. Μιλάει. Γυρίζεις στο σπίτι, το έχουν ανοίξει και πήραν μέχρι και το γκαζάκι. Μήνυμα από το αμόρε μέχρι να έρθουν οι μπάτσοι. ‘Τελειώσαμε. Λυπάμαι’. Τηλέφωνο από τον κουνιάδο σου. Η αδερφή σου έπαθε αποκόλληση πλακούντα και έχασε το μωρό. Και εκείνος ο γέρος που πήδαγες τόσο καιρό για να κληρονομήσεις τα άφησε όλα στο πεκινουά του γείτονα τελικά. Περνάς δύσκολη μέρα;

Αν έχεις δει έστω και ένα ολόκληρο επεισόδιο από αυτό το σίριαλ μοιάζει με παράδεισο.

Ξεκινάμε από τον τίτλο. Τηλεμπόρα. Αυτό τον τίτλο ή ο ξάδελφος του Τάσου Αρνιακού τον σκέφτηκε ή κάποιος life long fan του Δημήτρη Κόκοτα ( ‘Γύρνα πίσω ή έστω τηλεμπόρα’). Και πιστεύαμε ότι το παρατραβηγμένο αστειάκι ‘παρουσιάστρια πρωταγωνίστρια κωμικής σειράς’ είχε εξαντληθεί στο ανορεξικό εβαπορέ σώμα και τα γρυλίσματα της Μαρίνας Κουντουράτου. Boy we were wrong. Εδώ τον ήλιο( αλλά όχι και τις κραυγές μας) σκέπαζε το βγαλμένο από το Dune του Λιντς  quadraple D στήθος της Θεοφανίας Παπαθωμά, holy crap, η Κιβωτός του Νώε χώραγε εκεί μέσα. Και επειδή κάθε αλόγα χρειάζεται το γητευτή της enter Απόστολος Γκλέτσος( με τον οποίο γνωρίστηκαν, άκουσον άκουσον, όταν τράκαραν με το αυτοκίνητο και όπως ο καθένας από μας με όποιον έχουμε τρακάρει μετά τα χριστοκάντηλα και την ανταλλαγή τηλεφώνων ακολουθεί δείπνο για δύο). Λίγο η θητεία του ως σωματοφύλακας της Ντενίση, λίγο το αριστερό προφίλ του μοντέρνου Σιμόν Μπολιβάρ η Θεοφανία έπεσε θύμα της μπρουταλιάς του σε ένα typical love hate relationship( damn, τόσο greeklish ούτε η Καγιά), anyway, με μούτρα, ξεκατινιάσματα και ομηρικούς καυγάδες τύπου Τζεφ Μπρίτζες- Ντέμπρα Γουίνγκερ από το Βελούχι. Παρεπιπτόντως ο Γκλετς, ο ρεπόρτερ με τα χίλια πρόσωπα, από εκεί που μάζευε μούσμουλα σε κάτι χωράφια for a living ξαφνικά έγινε τύπου διευθυντής προγράμματος στο κανάλι της biatch αγαπημένης του.

Στους β’ ρόλους είχαμε ένα μικρό Ρετιρέ reunion. Διευθυντής του καναλιού ήταν ο Φοίβος, ο οποίος τεχνολογικά βρισκόταν στον Αστρολάβο των Αντικυθήρων και εγκεφαλικά σε απορριφθέντα από το μπούτι-καμπ του ‘Μια Νύφη Για Το Γιο Μου’ συνεχίζοντας την ένδοξη παράδοση που θέλει όσους έχουν επιτελική θέση στις ελληνικές κωμωδίες να είναι καθυστερημένοι τσέλιγκες in training. Μέντορας του Γκλέτσουρα ήταν ο Μίλτος Παπάρας, ο οποίος έζησε και ένα φλογερό γεροντοέρωτα με τη μέλλουσα συμπεθέρα του,γνήσια ανακατώστρα που μπούκαρε σαν άλλη κυρία Κόλλια ό,τι ώρα ήθελε στο σπίτι της κόρης της( και όχι για να ζητήσει ROL), η οποία την είχε από κομμώτρια μέχρι σύμβουλο γάμου.Σε ρόλο μπάστακα επί των τιμών στο κανάλι ήταν ο Ζουγανέλης, ο οποίος ήταν, well, ο Ζουγανέλης( σύντομα στα ασφαλιστήρια αυτοκινήτων δίπλα στο θραύση κρυστάλλων θα μπει το ΄ραδιοφωνική διαφήμιση της Media Markt’). ’Κολλητή’ της Θεοφανίας ήταν μια τζαζλή στιλίστρια με πούδρα και αριστοτεχνικά βγαλμένο φρύδι, η οποία έκανε το Φώτη Σπύρου της Μαρίας της ‘Ασχημης να μοιάζει με το Στιβ Μπουσέμι στο Ghost World.

Αν την Ιωάννα της Λωραίνης την έριξαν στην πυρά αυτή τη σειρά έπρεπε να την πακετάρουν για Βουλγαρία και να την πετάξουν στον πυρηνικό αντιδραστήρα του Κοζλοντούι. Και αν και είναι τιμητικό να μπαίνεις στο top 5 ίσως και να αδικείται, μάλλον της άξιζε χαμηλότερα.

Το Σ’ Αγαπώ Μ’ Αγαπάς είχε το target group που έχουν τα επιτραπέζια. Το έβλεπαν ηλικίες από 8 έως 88 ετών( note to self: κακό παράδειγμα, από 8 έως 88 είναι το fanbase των Ημισκουμπρίων, το έχουν πει οι ίδιοι). Το έβλεπε με την ίδια άνεση το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής, ο καραφλοχαίτουλας μπασκετόβλακας με την άσπρη κάλτσα, ο home video artist με τη γαμψή μύτη και το κασκέτο που ακούει Wet Hair και πίνει μπέρμπον στο Booze. Και μπορεί η μεταφορά ενός ξένου κόνσεπτ συνήθως να φέρνει στο νου τη Νταντά ή στην καλύτερη περίπτωση Μάρκο Σεφερλή περιόδου Μουρλέν Ρουζ, αλλά όχι εδώ. Η Δημητρούλα ήταν σε καλή φόρμα, πολύ πριν το γυρίσει σε τηλεπαιχνίδια που έκαναν το ‘πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί’ να μοιάζει feel good επιτομή, ο Αθερίδης( τον οποίω μισώ σε επίπεδα Ιωάννη Παπαζήση) βλεπόταν σε ρόλο utter personal biatch συζύγου- κυματοθραύστη γκρίνιας της Δήμητρας. Τηλεοπτικός μινιμαλισμός, νορμάλ χαρακτήρες και καταστάσεις που δεν ήταν ανάγκη να έχεις τους δύο κύκλους του Κάτω Από Την Ακρόπολη σε blu ray ή να μετράς ξενύχτια με τα Σφηνάκια που έγιναν Σκερτσάκια( ή το αντίθετο; I’m confused here, σχεδόν τόσο όσο με τον Captain Jack που έγινε Hijack και μετά…oh, shut up) για να τις πεις καθημερινές και που για να γελάσεις δεν ήταν ανάγκη να μπεις σε simulator λοβοτομής. Μια κανονική σειρά με κανονικούς ηθοποιούς και κανονικούς διαλόγους. Για τα ελληνικά τηλεοπτικά δεδομένα ήταν σα να ανακαλύφθηκε ο τροχός.