Μετά το,  κατά γενική ομολογία,  απογοητευτικό φινάλε του Lost, o Παπάκ, παίζοντας πλέον χωρίς αντίπαλο (eat my dust Damon Lindelof) αφιέρωσε χωρίς ενοχές τα 25 από τα 50 λεπτά του χθεσινού προτελευταίου επεισοδίου του 4, στο σαλόνι του σπιτιού των Ξενοπουλέων, το οποίο και θα βγει στο σφυρί από την ερχόμενη Δευτέρα στο notos home σε μια λαμπερή not to be missed βραδιά, παρουσία των πρωταγωνιστών (we‘ve just got to be there!). Με αφορμή λοιπόν τα φλας μπαξ του Κριστόφ και των τριών, που εξαιτίας της κρίσης αναγκάστηκαν να πουλήσουν το σπίτι (και να μετακομίσουν σε λοφτ στο γκάζι)  είχαμε μια εξαιρετική παρουσίαση επιπέδου Μοιραράκη με πανοραμικά πλάνα, τράβελιν και κλόουζ αψ στα αντικείμενα του χώρου αλλά και την μουσική συνοδεία μιας γιουροβιζιονικά καταραμένης μπαλάντας από τον  πρέζακα, που για άλλη μια φορά σύρθηκε στα πατώματα αγκαλιά με την κιθάρα του. Στα υπόλοιπα 25 λεπτά τώρα…

Read More

Η πρώτη επαφή που είχα με το Lost (ναι θα ξεκινήσω από τόοοσο παλιά) ήταν το 2004, την χρονιά που ξεκίνησε, στο Λονδίνο, φιλοξενούμενος σε ένα φιλικό σπίτι. Οι μέρες που προβάλλονταν ήταν απαγορευτικές για οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα, ο φίλοι μου μου το είχαν ξεκαθαρίσει από την αρχή. Για πολλούς λόγους δεν είχα μασήσει, θυμίζω ήταν 2004, πολύ πριν ξεκινήσει το όλο hype με την αμερικανική τηλεόραση, προσωπικά δεν είχα καν internet στο σπίτι και γενικά η φάση του «στήνομαι για να δω μια σειρά» μου φαίνονταν τελείως άκυρη (such a mid zeros thing to say). Κάποια στιγμή έτυχε να δω μερικά λεπτά, προδιατεθειμένος πως πρόκειται περί μαλακίας, κυρίως για να ξενερώσω τους φίλους μου πετώντας χολή και ειρωνεία. Ρώτησα έναν από αυτούς τί ακριβώς παίζει για να πιαστώ από κάπου. «Είναι αυτοί, που ήταν σε ένα αεροπλάνο που έπαθε βλάβη και έπεσε και τώρα είναι ναυαγοί σε ένα νησί στη μέση του πουθενά». Και εκεί που ήμουν έτοιμος να πω «so fuckin WHAT? το Survivor μου φαίνεται πολύ πιο ενδιαφερον (επίσης such a mid zeros thing to say) μου είπε «…αλλά κάτι μυστήριο και σκοτεινό παίζει  με το νησί». Fuck. Πόσο απλή και γαμάτη ιδέα. «Κάτι παίζει με το νησί…».

Read More

Stay tuned…

Φτάσαμε στο τέλος. Όχι ακριβώς, αλλά απο Δευτέρα-Τρίτη κανείς νομίζω δε θα συζητάει για το τι συνέβη στο προτελευταίο επεισόδιο του Λόστ. Πολλοί θα έχουν για πάντα χαραγμένες στο υποσυνείδητο τους στιγμές και εικόνες απο πολλά άλλα επεισόδια, μα η καύλα αδημονία για το μεγάλο φινάλε θα αφήσει αυτό το σκαλοπάτι σε δεύτερη μοίρα. Λογικό είναι βέβαια απο τη στιγμή που μεσολαβούν λίγες ώρες μέχρι τη στιγμή που θα μάθουμε τι σκατά είχαν τελικά στο μυαλό τους ο Τζέι-Τζέι και οι υπόλοιποι…

Read More

Το επεισόδιο ξεκινάει με ένα πρίβιουσλι, όπου ο μπάρμπας Ξενόπουλος μοιάζει με πρωταγωνιστή διαφήμισης λιπάσματος σε κανάλι των Τρικάλων. Στην κηδεία της Μίλφας( η οποία φυσικά σαν το τρελό φαντασματάκι τριγυρνά σε όλο το επεισόδιο, στον Παπακαλιάτη ο θάνατος είναι character upgrade) όλοι κάθονται σε παράταξη standoff σε πόλεμο συμμοριών. Ο Κουρής και τα κουρτινάκια τροχόσπιτου που ονομάζει hairstyle έχουν το ύφος ‘κρίμα που δεν πρόλαβα να σε σοβατίσω ζωντανή,το βράδυ θα σε ξεθάψω, μη σου πω θα φέρω και κανένα τραβέλι από την Καβάλας να κάνουμε threesome’. Η κουτσομούρα, η οποία στο επεισόδιο πρέπει να φόρεσε το μισό Βαρδαβά σε γυαλιά ηλίου επισκέπτεται τη μποθρώνα. Και επειδή η τελευταία γέννα που είδε ήταν της μπελούγκας της ξαδέρφης της ρωτάει τη λεχώνα φίλη της αν πόνεσε. Φυσικά πόνεσε, ηλίθια, παιδί έκανε, όχι γέμισμα-περίγραμμα για κοκτέιλ πάρτι.

Read More

Βγήκε λοιπόν και η τσόντα της Μαριάννας Ντούβλη. Ήταν να μη γίνει η αρχή. Δεν αναφερόμαστε στη συμμετοχή επιφανών Ελληνίδων σε τσόντες…αυτό πάντα γινόταν…, αλλά για το άνοιγμα της Εθνικής μας Πορνοβιομηχανίας στην ίδια μας τη χώρα. Στούς δύσκολους καιρούς, που ακόμα και οι βίζιτες έχουν υποστεί τεράστιο οικονομικό πλήγμα, η επένδυση στο πορνό φαίνεται μια λύση με μικρό ρίσκο (η πουτάνα και ο βήχας δε κρύβονται) και μεγάλη απόδοση.

Read More

Αρχικά ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: πρέπει να είσαι τουλάχιστον καθυστερημένος για να καταφέρεις να κάνεις ένα αδιάφορο,  βαρετό και εν τέλη  κακό επεισόδιο, όταν βρίσκεσαι τόσο κοντά στο φινάλε μιας σειράς διάρκειας 6 χρόνων, με δεκάδες μυστήρια και αναπάντητα ερωτήματα να εκκρεμούν. Και οι σεναριογράφοι του Lost έχουν αποδείξει πως καθυστερημένοι δεν είναι. Όπως επίσης δεν είναι και Θεοί ή κάτοχοι απαντήσεων σε αιώνια φιλοσοφικά ερωτήματα. Γιατί τελευταία έχω την εντύπωση πως το θέμα με το φινάλε του Lost παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.  Όλοι περιμένουμε απαντήσεις που θα ικανοποιήσουν το καθένα χωριστά (γεγονός που πρέπει να παραδεχτούμε πως είναι φύση αδύνατο να συμβεί), κάτι σαν pay-back για τις 121 ώρες (!) που έχουμε σπαταλήσει απ’ τις ζωές μας (ναι λες και είχαμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε) βλέποντάς το. Και όλα αυτά τα λέω έχοντας υπόψη πως το προχθεσινό επεισόδιο δεν ήταν το τελευταίο, THANK GOD έχουμε άλλες 3μιση ώρες υλικού μέχρι να ολοκληρωθεί το παραμύθι (ok πλέον το καταλάβαμε, περί παραμυθιού πρόκειται) και όλοι ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο. Γιατί αν το θέμα με τον Jacob και τον What’s His Name κλείνει εδώ, τότε damn… ειλικρινά δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση των σεναριογράφων το πρωινό της 24^η Μαΐου… Πατήστε το more για spoilers, γκρίνια και εννοείται επιπλέον mind-fucks και απορίες.

Read More