20.51: ‘Εξω από το Γκαγκάριν υπάρχει η μεγαλύτερη μαζική προσέλευση ανθρώπων μετά το προσκύνημα για το λείψανο του Βησσαρίωνα. Ψιλικατζόμπυρα και ένα ντόνατ που δε θα το έτρωγε  καθυστερημένος μπάτσος από ταινία των Κοέν γεμίζουν τα στομάχια. Τρέμουλο χειλιών, κροτάλισμα σαγονιού, ανυπομονησία. Δεν ξέρω ποιος είναι πιο κουλ, ο τύπος με την S.A.G.A.P.O μπλούζα ή ο ανάπηρος diehard fan δίπλα του.

Read More

Μετά το προηγούμενο σαδιστικά βαρετό επεισόδιο, όλοι πιστεύαμε πως το επόμενο θα είναι πολύ πολύ καλύτερο…και δικαιωθήκαμε. Όχι πως μας άφησε μαλάκες όπως παλιά, αλλά τουλάχιστον ήταν γνήσιο Λοστ και όχι μπαστάρδεμα του Πρίζον Μπρέικ. Read More

1. Γιατί σύμφωνα με το styling της αφίσας (μαύρο γυαλί – κασκόλ – παιχνιδιάρικη κλίση κεφαλιού – γυαλιστερή ηλεκτρική κιθάρα στον ώμο), ο Μιχάλης επέστρεψε στις ροκ ρίζες του και αυτό είναι κάτι που όλοι πρέπει να στηρίξουμε.

2. Γιατί είναι ο μοναδικός τραγουδιστής στην ιστορία του ελληνικού πενταγράμμου που κατάφερε να κάνει καριέρα τραγουδώντας απ’ τη μύτη.

3. Γιατί θέλω να τον ακούσω να λέει ζωντανά τον πιο disturbing στίχο σε ελληνικό pop τραγούδι ever, το «μου λείπουν τα στηθάκια σου-προσκέφαλοστονειρουμουυυυυυ-τοχάζι» από το “Μωρό μου φάλτσο“. Πέρα από το γεγονός ότι πρόσφατα κατάφερα να αποκωδικοποιήσω το «προσκαίφαλοστονειρουμουυυυυυ-τοχάζι» (“προσκέφαλο στου ονείρου μου το χάζι” – κοινώς κοιμόταν πάνω στα βυζιά της), η λέξη “στηθάκια” είναι πολύ πιο πολίτικαλι ινκορέκτ από την λέξη «βυζάρες» φερ’ ειπείν, καθώς περιέχει παιδοφιλικά υπονοούμενα. «Στηθάκια»? Who the fuck talks like that?

4. Γιατί τουλάχιστον 10 από τα τραγούδια του έχουν συνοδέψει προ-εφηβικές μου χυλόπιτες. Τώρα που το σκέφτομαι δεν υπάρχει κάποιο τραγούδι του που να μην το άκουγα έχοντας φάει χυλόπιτα. Βασικά μαλακίες γράφω, αυτό δεν έχει να κάνει με τον Ρακιντζή και τα τραγούδια του αλλά με την εκνευριστική συχνότητα που έτρωγα χυλόπιτες. Sorry Μιχάλη, my fault. Next please…

Read More

Προτού σας αποκαλύψουμε ποια είναι η Χειρότερη Σειρά της Δεκαετίας (πάντα σύμφωνα με την προσωπική in/tv/dual γνώμη μας), οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε  τη θέση μας προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και βίαιων αντιδράσεων φανατισμένων μας οπαδών, προσθέτοντας λίγο ακόμα λίπος στην ήδη υπάρχουσα κοιλιά που έχει κάνει αυτό το countdown. (άντε να τελειώσει δηλαδή, να μου φύγει αυτό το άγχος, έχω αρχίσει να νιώθω σαν τους σεναριογράφους του Lost, απορώ πώς κοιμούνται οι τύποι τα βράδια, εδώ εμείς έχουμε μερικές χιλιάδες unique viewers καθημερινά και έχουμε χάσει τον ύπνο μας, φανταστείτε πώς νιώθουν αυτοί που έχουν σχεδόν όλη την υφήλιο σε stand by να περιμένει ακονίζοντας νύχια. και δεν μιλάμε για φυσιολογικούς ανθρώπους σαν εσάς, στην περίπτωση του LOST έχουμε να κάνουμε με παθιασμένους geek-ουλες που έχουν αφιερώσει μήνες για να αποκωδικοποιήσουν τις ανακρίβειες της σειράς, προσωπικά πιστεύω πως αν το φινάλε δεν σταθεί αντάξιο των προσδοκιών, ο JJ Abrams θα πέσει θύμα δολοφονίας εξαγριωμένου nerd mob, πραγματικά δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του). Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν πως μέσα στην εικοσάδα υπήρχαν πολλές σειρές που θα μπορούσαν να βρίσκονται στην πρώτη θέση, αλίμονο, για ελληνική τηλεόραση μιλάμε, το πιο εύκολο πράγμα είναι να βρεις κάκιστα τηλεοπτικά προϊόντα, δεν υπάρχει καμία πρόκληση σε αυτό. Για αυτό ακριβώς τον λόγο αποφασίσαμε, η Χειρότερη Σειρά της Δεκαετίας να είναι αυτή που μας προκάλεσε το περισσότερο γέλιο όταν την θυμηθήκαμε, ίσως όχι εξαιτίας της τραγικής της παραγωγής, των άθλιων ερμηνειών ή του γελοίου σεναρίου αλλά επειδή για κάποιο λόγο ο εγκέφαλός μας την είχε θάψει τόσο βαθιά στο τηλεοπτικό μας υποσυνείδητο, που στο άκουσμα του τίτλου της και μόνο, νιώσαμε την ηθική υποχρέωση να την βγάλουμε από τον βούρκο και να της δώσουμε την θέση που της αξίζει. Αρχικά είχαμε κάποιες αμφιβολίες αλλά όσο πέρναγε ο καιρός μέχρι και οι τελευταίες εξαλείφθηκαν, η σειρά ήταν το απόλυτο outsider, μια γροθιά ενάντια στα προγνωστικά, μια σχετικά πρόσφατη παραγωγή (2006) που κανένας από εσάς αλλά και από το κοντινό μας περιβάλλον (παρά τις αμέτρητες προσπάθειες) δεν κατάφερε να μαντέψει, ακόμα και στο poll που βγάλαμε οι περισσότεροι ψηφίσατε την safe επιλογή του ANT1 και του Alpha, ελάχιστοι πήγαν κόντρα στο ρεύμα, ψηφίζοντας το, αγαπημένο στους περισσότερους, Μεγάλο Κανάλι.  Μάλιστα φίλοι-ες μου, η Χειρότερη Σειρά της Δεκαετίας προέρχεται από το Mega Channel…

Read More

Μη λέμε πάλι τα ίδια, αν ακόμα έχετε αγωνία να δείτε τι είναι το Hatch, το όνομα Τσαρλς Γουίντμορ σας θυμίζει ‘Αγγλο Υφυπουργό ‘Αμυνας και αναρωτιάστε αν η σκηνή όπου ο Μπεν τηλεμεταφέρθηκε στην Τυνησία ήταν homage στον Τροχό της Τύχης απομακρύνετε τα παιδιά από το σπίτι, ψάξτε στο youtube για κάποιο mash up Lady Gaga και Γιώργου Κοινούση, μαζέψτε χρήματα για τα θύματα της Αιτής( από το facebook), μπείτε σε κάποιο φόρουμ για να σχολιάσετε το αριστούργημα της 7ης τέχνης Τάδε ‘Εφη Ζαραπούστρα, κάτι. Α ναι, στο ebay έμαθα ότι κάποιος Κορεατης geek πουλάει ζωή, ρίξτε μια ματιά.

Οι υπόλοιποι κανονικοί άνθρωποι Lost Junkies ας προχωρήσουν στο παρασύνθημα( ακολουθεί τρελή γκοργκοντζόλα). Let’s get Lost baby!

Read More

 Κάποιοι άνθρωποι είναι απλά προορισμένοι για κάτι. Ο Στίβεν Τάιλερ θα είναι πάντα ένα 70’s cocaine casualty. O Μr T θα είναι πάντα ένας kick ass larger than life υπερήρωας. Η Κόρτνει Κοξ θα είναι πάντα η Μόνικα και η Τζόαν Κόλινς θα είναι πάντα η biatch Αλέξις Κάρινγκτον. Γεννήθηκαν γι αυτό.

Όπως ακριβώς γεννήθηκε και η Δήμητρα Ματσούκα γι αυτή τη σειρά.

Δεν είναι ότι τα έβγαζε. Και άλλες τα έχουν βγάλει στο παρελθόν, ίσως και περισσότερο. Τους είναι όμως αδύνατο να βγάλουν αυτό το ‘this is totally gonna ruin my carrer’ τρέμουλο από πάνω τους. Στις ερωτικές σκηνές έχουν το πάθος που είχε ο Βαλάντης για να καταταγεί στο στρατό και ο παρτενέρ τους τις πιάνει λες και απλώνει τραχανά.

Η Ματσούκα πήρε αυτό το στερεότυπο και το έστειλε στο διάολο. Τέρμα τα καραόκε Νατάσα Θεοδωρίδου, career role here I come. Δαιμονικά σέξι σε βαθμό που η κοπέλα σου να σου παίρνει το τηλεκοντρόλ από τα χέρια και να βάζει ‘Αρη Σπίνο στο Extra 3. All out θηλυκότητα σε σημείο που πολλοί σκέφτηκαν να παραιτηθούν από τη δουλειά τους και να δουλεύουν σε τράπεζα σπέρματος- από το σπίτι. Αν στο Kill Bill έβλεπες την Ούμα Θέρμαν με το Χατόρι Χάνζο και σκεφτόσουν ’slice me open baby’ εδώ θα δημιουργούνταν ουρές χιλιομέτρων αν ανέβαινε μια αγγελία ‘Ζητούνται άντρες για ξεκοίλιασμα με ψηλοτάκουνες γόβες’. Τόσο διαολεμένα ερωτική που γονάτισε από το πρώτο επεισόδιο ακόμα και δυσκοίλιους τύπους σαν και μένα που ψάχνουν το στραβό ζυγωματικό και το haute κουτουρού καφτάνι. Και δε φαινόταν καν να προσπαθεί να μας αποπλανήσει μαζικά damn it. Τόσο at home σε ρόλο του αρχαιότερου επαγγέλματος που σκέφτηκα να το γυρίσω στο δωδεκαθεισμό.

Αλλά όλη η σειρά ήταν μια αλυσίδα από καλές συμπτώσεις. Καλογυρισμένο; Check. ‘Αλκης Κούρκουλος στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, μακριά από αναποδογυρίσματα τραπεζιών, εντεχνοέρωτες με τη Βίκυ ‘κουρεύομαι στα Battlefield Earth’ Βολιώτη και γυροβολιές στον Αντύπα; Check. Κιμούλης ό,τι πρέπει σε ρόλο( guess what) ξενογαμήκουλα Πυγμαλίωνα με ειδικότητα στα mind games; Check. Ακόμα και ο Πετρόχειλος με χαιτόφραντζα υπό τους ήχους LTJ Bukem έμοιαζε με β’ ρόλο ολκής βγαλμένο από Χάρτλει circa 1995( ok, I’m pushing it). Ακόμα και ένα καρέ με τη Ματσούκα και το Μιχάλη ‘Δημήτρη Δανιά σε νεότερη βερσιόν’ Μανιάτη φάνταζε καθαρτική, life changing εμπειρία( ok enough).

Αν μια σειρά έφερε το 90% του ελληνικού dominant male πληθυσμού στα όρια του πριαμισμού δε μπορεί παρά να είναι η καλύτερη της δεκαετίας. Ξέχασέ Με; No way. ‘Ετσι απλά.

(Hallelujah!!!)

Πέρασα γαμάτα στο χθεσινό Cannibalive όχι βέβαια εξαιτίας του επεισοδίου που για άλλη μια φορά δεν ανταποκρίθηκε στο hype, αλλά εξαιτίας της νέας μορφής του live blogging. Η όλη φάση μου θύμισε κάτι τελειωμένες 90s διαφημίσεις τύπου «γραμμή για πάρτι, έλα και συ στη τρελοπαρέα μας», πραγματικά το καταδιασκέδασα (αν και πολλές φορές έφτασα στα πρόθυρα επιληπτικού επεισοδίου), αν συνεχίσουμε έτσι σύντομα θα αρχίσουν τα πηγαδάκια και τα ξεκατινιάσματα, θα ανοίγουμε private chat rooms και θα θάβει ο ένας τον άλλον («για μένα το ‘πε αυτό η Ιφιμέδεια?» – «καλά πώς την είδε έτσι το Τεμπελόσκυλο?» – «ο καλαμεσυγχωρείς το παίζει λίγο μούρη ή είναι ιδέα μου?» – «μμμ, γιατί αυτό το Παλιάμπελο που έρχεται συνέχεια καθυστερημένο? λες και εμείς δεν έχουμε δουλειές, μονό αυτή-ος είναι μπίζι!») φάση high-school κετς! Eλπίζω να περάσατε και εσείς καλά, περιμένω feedback. Πατήστε more αν θέλετε να δείτε τι έγινε και στο επεισόδιο.

Read More

Τις Δευτέρες το πρωί με πιάνουν τα υπαρξιακο-φιλοσοφικά μου. Έχει αρχίσει να μ’ εκνευρίζει το effect που έχει αυτή η μέρα πάνω μου, τόσα χρόνια η ίδια μιζέρια, το ίδιο μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι μου, σε λίγο θα φτάσω σε σημείο να θαυμάζω όλους αυτούς τους υπερ-αισιόδοξους ανθρώπους που θεωρούν πως το καλύτερο όπλο ενάντια στην  καταθλιπτική ιδέα της αρχής μια καινούριας αβάσταχτης εβδομάδας είναι ένα φωτεινό χαμόγελο. Fuck, δεν τους αντέχω αυτούς, πέρα από το ότι πιστεύω πως βαθιά μέσα τους υποφέρουν και κλαίνε σαν πεντάχρονα, το μόνο που καταφέρνουν με την θετική τους στάση απέναντι σε κάτι τόσο ψυχοφθόρο είναι να με σπρώχνουν βαθύτερα στον βάλτο της μουρτζουφλιάς και της κακεντρέχειας, μέχρι την Παρασκευή οπότε και αναδύομαι σαν θαλάσσιο κτήνος, τινάζοντας τις λάσπες πάνω στις χαρούμενες μάσκες τους. Ok enough με την καταραμένη ποίηση ας περάσουμε σε κάτι πραγματικά σημαντικό…

Η νέα σεζόν του CannibaLive Blogging ξεκινάει από σήμερα, αφού σύμφωνα με το poll οι περισσότεροι από σας θέλατε να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο διεξάγονταν μέχρι τώρα. Γύρω στις 21.00 με 21.15 λοιπόν, στη θέση ενός συνηθισμένου  post θα υπάρχει μια πλατφόρμα τύπου chat-room στην οποία θα μπαίνετε βάζοντας το όνομα σας και αφού σας κάνουμε το απαραίτητο approve θα είστε ελεύθεροι να γράφετε ότι σας κατέβει, με ευκολία και ταχύτητα, χωρίς την καθυστέρηση των απανωτών refresh. Ελπίζουμε να πάνε όλα καλά.

Σύμφωνα με εγκυρότατες πληροφορίες, η υποψία που είχα σχετικά με την σεξουαλική ταυτότητα της Ζέτας Δούκα  στο «Τέσσερις» θα επαληθευτεί και άρα λίαν συντόμως θα την απολαύσουμε στο ρόλο του τράβελου που καψουρεύει τον Κουρή! Θα γίνει σφαγή…

Αύριο προβάλλεται το τρίτο επεισόδιο του Lost, μην ξεχάσετε να το κατεβάσετε την Τετάρτη, να το δείτε την Πέμπτη και να το αναλύσουμε όλοι παρέα την Παρασκευή. 

Προτού προχωρήσω σε αυτό που θα ήθελε να ονομάζεται “review του Lost“, να ξεκαθαρίσω κάποια πραγματάκια. Αρχικά λατρεύω το LOST. Και ναι, αυτή η λατρεία πολλές φορές μπορεί να εκφράζεται με γαμοσταυρίδια ή με μια έντονη επιθυμία να σπάσω την τηλεόρασή  μου ή με την αίσθηση πως είμαι πανίβλακας και γι’ αυτό το λόγο δε μπορώ να καταλάβω τα όσα συμβαίνουν σε αυτό το κωλόνησο. Το λατρεύω ακόμα και όταν βιάζει τον εγκέφαλό μου και τον κάνει να κλαίει κουλουριασμένος στην μπανιέρα κάτω από το καυτό ντους μετά το τέλος κάθε επεισοδίου. Γιατί για μένα αυτό είναι το Lost. H πιο brilliantly και annoyingly cool σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης. Ένα δεύτερο πράγμα που θα ήθελα να ξεκαθαρίσω είναι ότι μέσα από αυτό το site δεν υπάρχει περίπτωση να βρείτε απαντήσεις στα εκατοντάδες ερωτήματα που θα σας απασχολούν με κάθε νέο επεισόδιο, αν επιθυμείτε κάτι τέτοιο υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω που έχουν ανάγει τα reviews του Lost σε επιστημονική διάλεξη, μπορείτε να απευθυνθείτε σε αυτούς. Έαν πάλι θέλετε να επενδύσετε στον παράγοντα ψυχαγωγία, ο οποίος θεωρούμε πως είναι και το ζητούμενο των δημιουργών του Lost (τηλεόραση κάνουν, όχι λειτούργημα) τότε ναι, είστε στο σωστό url.

SPOILER ALERT! Πατήστε more MONO αν είδατε τα 2 πρώτα επεισόδια!

Read More