Η αλήθεια είναι πως αυτή η σειρά ξεκίνησε τον Οκτώβριο του ’99 αλλά απο τη στιγμή που προβλήθηκε και το 2000 δε θα μπορούσε να μην επιλεγεί. Κάποια άλλη ίσως, η συγκεκριμένη όμως όχι. Πολεμικό δράμα; Γροθιά στο στομάχι του φυλετικού ρατσισμού; Ένας ακόμη απαγορευμένος έρωτας; Ότι και να προσπάθησαν να κάνουν έπεσε στο κενό…στο απύθμενο βαρέλι της τηλεοπτικής αποτυχίας και ακόμα πέφτει φυσικά.

Οι Έλληνες ηθοποιοί που για κάποιο λόγο δε μπορούν να προφέρουν σωστά Αγγλικά, φανταστείτε να πρέπει να ερμηνεύσουν στα Σέρβικα! Ο  Στράτος Τζώρτζογλου ως κυνηγημένος Σέρβος ονόματι Γκόραν(η πρώτη επιλογή της σεναριογράφου Μαρίας Γεωργιάδου ήταν το Ιβάν, αλλά της φάνηκε πολύ κοινότυπο), ήταν τόσο πειστικός όσο ξέρω οτι ο γάτος μου μπορεί να μάθει να μιλάει ανθρώπινα. Απο θέμα παρουσιαστικού όμως το κάστινγκ ήταν λίρα εκατό. Δε νομίζω πως υπάρχει άλλος Έλληνας ηθοποιός που να μοιάζει περισσότερο με Γιουγκοσλάβο απο το Στράτο. Μάλλον γι αυτό δεν είχε πολλές επαγγελματικές προτάσεις μετά, αφού ο ρόλος τον στιγμάτισε και το έριξε στην καμπάλα. Έτσι λέει τουλάχιστον, αλλά ούτε ο καθρέφτης του δεν τον πιστεύει.

Η σκληρή απο τον πόλεμο καρδιά του βρήκε καταφύγιο στη αγκαλιά της Ντενίση. Της γυναίκας που ακόμα και όταν έτρωγε λιαστές μαρίδες σε ψαροταβέρνα της Ιτέας, έδειχνε πιο αψεγάδιαστη απο διαμάντι πεντακοσίων καρατίων, αποκαλύπτοντας το που ξοδεύτηκε σχεδόν όλο το μπάτζετ της σειράς….στο μοντάζ πάνω στην ίδια. Η ερμηνεία της έκανε το Γαρδέλη, που έπαιζε τον μοιχό αδερφό της, να  θυμίζει Χάμφρει Μπόγκαρτ…και αυτό δημιουργεί εγκεφαλικό βραχυκύκλωμα! Η Μαρία Γεωργιάδου έδωσε μαθήματα αλτρουισμού αφού ως σεναριογράφος δεν πήρε το πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά αυτόν της απατημένης συζύγου, αφήνοντας τη Μιμή να  μεγαλουργεί ως οφείλει με την σκανδαλώδη αταλαντοσύνη της.

Όσο για τις σκηνές μάχης οι οποίες ήταν αρκετές, συγκρίνονται μόνο με το “πόλεμο” που παίζαμε μικροί σε πλατείες και υπο ανέγερση οικοδομές(hot πίστα). Αν ήξερε ο Κάρατζιτς οτι το Mega θα παρήγαγε αυτή τη μεγαλειώδη μαλακία θα είχε ασχοληθεί μόνο με το γκολφ.

Η Σκιά του Πολέμου  δε θα μπορούσε να αποφύγει το εκτελεστικό απόσπασμα ακόμα και αν για χάρη της οι Παλαιστίνιοι αναγνώριζαν το Ισραηλινό κράτος. Οπλίσατε – Σκοπεύσατε – Πυρ…

Tα Εγκλήματα ήταν μια καλή σειρά, σε αυτό όλοι συμφωνούμε. Και ίσως ήταν η πρώτη που κατάφερε να υποστηρίξει το genre της μαύρης κωμωδίας. Δυστυχώς όμως ήταν  η τελευταία. Και λέω δυστυχώς γιατί εξαιτίας του black comedy hype που δημιούργησαν (τα «Εγκληματα» πάντα), ο κάθε ατάλαντος με μιντιακό βίσμα πίστεψε πως  είναι ικανός όχι απλά να γράψει κάτι που θα κάνει τον κόσμο να  γελάσει (αντικειμενικά ένα από τα δυσκολότερα tasks στην σημερινή τηλεόραση), αλλά και να το φιλτράρει μέσα από βιτριόλι ή μαυρίλα ή πένθιμη διάθεση προκαλώντας ανάμεικτα συναισθήμαστα στον θεατή. Το μόνο βέβαια που κατάφερε ο εκάστοτε άχρηστος είναι να προκαλέσει εντερικές διαταραχές και αυτό όχι από τα γέλια. Ο Κοκκινόπουλος έχοντας προυπηρεσία σε αυτό που μόνο στην Ελλάδα θεωρείται τηλεοπτικό θρίλερ, με την χρόνια κόπια της μοναδικής «Ανατομίας ενός Εγκλήματος»,  ομολογουμένως ήταν ο  μόνος που θα μπορούσε να προσθέσει μια σκούρα σκηνοθετική πινελιά σε ένα καλογραμμένο και αστείο σενάριο. Και  ναι, το κατάφερε. Τα «Μαύρα Μεσάνυχτα» και κυρίως ο πρώτος κύκλος (ο δεύτερος το ξεφτύλισε λίγο) ήταν  μια  σκοτεινή, γλυκόπικρη, γρήγορη και  αναπάντεχα fucked up  μαύρη κωμωδία που βασίζονταν σε μια πραγματικά έξυπνη και εμπορική  ιδέα: στα όσα τραγελαφικά και κωμικοτραγικά συμβαίνουν όταν ένας συνηθισμένος ανθρωπάκος εισβάλει στον κόσμο του  ελληνικού underground, στο σκυλο- βασίλειο της νύχτας και έρχεται αντιμέτωπος  με όλες τις λούμπεν περσόνες που κατοικούν εκεί. Εξαιρετικός ο Μάινας (από τους ελάχιστους ηθοποιούς που εκτιμώ), ζουμερά απολαυστική η Bλαντή, μισητή όπως πάντα η Μάλφα, σχετικά cool η γκοθού, ενοχλητικά κοιλαράς ο κοιλαράς γιος, εκπληκτικό το ντουέτο των Ρίσβα – Παπαδημητρίου, αξιοπρεπέστατο το σκυλο hip-hop music theme.

Όλα μια χαρά, πώς τελείωσε θα μου πει κανείς?

Ποτέ στο παρελθόν μια σειρά δεν είχε προκαλέσει τόσο εκνευριστικές  αντιδράσεις. Για να είμαστε πιο ακριβείς, το τραγούδι της σειράς. Ναι, αναφέρομαι στο Γκούτσι Φόρεμα. Μέχρι και πόλεμος μεταξύ Βόρειων εναντίων Δυτικών MCs είχαμε.

Ας τα πάρουμε απο την αρχή. Η σειρά αφορούσε τον έρωτα του μεροκαματιάρη-λαϊκού-Μπουρναζιώτη Γεωργούλη (τον οποίο γνώριζε  με το μικρό του όνομα μέχρι και όλο το οικοδομικό τετράγωνο που έμενε!)  με τη πλούσια-σνόμπ-Κηφισιώτισσα Λαμπροπούλου. Το σενάριο το έκλεψαν απο τη  νικήτρια Διαγωνισμού Σεναρίου του Σούπερ Κατερίνα και το casting έγινε πάνω σε πολύ αυστηρή και συγκερκριμένη βάση….τη διαθεσιμότητα που υπήρχε εκείνη τη περίοδο. Παρεπιπτόντως ποτέ δε κατάλαβα πως οι διαφημίσεις της Amstel εξασφαλίζουν μεγαλύτερο ποσοστό επαγγελματικής επιτυχίας απο όλες τις δραματικές σχολές μαζί. Αυτή η σειρά ήταν τόσο βλακώδης στο θέμα, τις ερμηνείες, την παραγωγή, στα πάντα,  που σχεδόν σε έπιανε οίκτος για όλους όσους συμμετείχαν άμεσα ή έμμεσα σε αυτή. 

 Για τις αντιδράσεις που ανέφερα στη αρχή όμως, σε έπιανε οίκτος μόνο για τα μουνόπανα  τις πετσέτες που λερώθηκαν τσάμπα στις γέννες όλων όσων ασχολήθηκαν με το βασικό μουσικό θέμα που ερμήνευε ο ετοιμοθάνατος καλλιτεχνικά, εκείνη τη περίοδο, Μαζωνάκης. Ξαφνικά ξέσπασε χιπ-χοπόλεμος μεταξύ γελοίων που θίχτηκαν επειδή οι στίχοι του τραγουδιού υποννούσαν οτι οι κάτοικοι των Βορείων προαστίων είναι μοσχοαναθρεμένα βούτυρα και καθυστερημένων Δυτικών, που σύμφωνούσαν στο οτι μόνο όποιος μένει πέριξ του Αιγάλεω μπορεί να ισχυρίζεται πως είναι αρσενικό και αν κέρδιζε δυο μύρια στο Λαϊκό, που παίζει φανατικά ο τορναδόρος πατέρας του, θα τα μοίραζε στα σχολεία της περιοχής του. Στη μάχη μπήκαν και Νότιοι (η Γλυφάδα πάντα έβγαζε τη μεταξένια  απαλότητα της Always σα λέξη) που συστρατεύτηκαν με τους Βόρειους φυσικά, ενώ οι  Δυτικοί βρήκαν πλάτες στους Ανατολικούς. Οι τελευταίοι μπήκαν στη μάχη επειδή οι περισσότεροι είναι ξένοι και τους αρέσει γενικά ο τζέρτζελος. Έγραφαν εναλλάξ diss songs οι μεν για τους δε και τα παρουσίαζαν σε μεσσημερινές εκπομπές ΄κ σε βραδυνό βραδινά δελτία. Βέβαια εκείνη τη περίοδο μάθαμε και το οτι ο Τεο Ρακ ήταν ο πρώτος που έπαιξε χιπ-χοπ στην Ελληνική τηλεόραση αλλά αυτή η πληροφορία ήταν μάλλον τόσο σημαντική για εσένα όσο το να μάθεις τον τρόπο που σε συνέλαβαν οι γονείς σου. Πιο άχρηστη και απο ντεκαφεϊνε καφέ.

Όταν λοιπόν μια τέτοια ηλίθια τηλεοπτική σειρά εισβάλλει λόγω της άθλιας μουσικής της επένδυσης στο ραδιόφωνο και τελικά επεκτείνεται στις γειτονιές της Αθήνας (too dramatic, i know), δε μπορεί παρά εδώ να είναι η τελευταία φορά που θα αναφερθεί…..σας παρακαλώ! 

Είναι δυνατό μια σειρά στην οποία ο ‘θέλω να τον πατήσει υπερταχεία’ Γεράσιμος Γεννατάς και ο Κωνσταντίνος ‘άνεμος της αλλαγής’ Μαρκουλάκης παίζουν σε ρόλο ex cop turned ηδονοβλεψία και παίρνουν μάτι όχι αυτόν που έπρεπε να παρακολουθούν, αλλά τις ενοίκους του απέναντι διαμερίσματος να μπαίνει στη λίστα με τις καλύτερες σειρές; Μήπως γιατί ξύπνησε το ματάκια που κρύβει μέσα του κάθε άντρας;

Not exactly. Ο μισότρελος συνοικιακός μαφιόζος Γαργαμπίκας ήταν αστείος έως πολύ αστείος, η Παναγιώτα Βλαντή ξέφυγε από το ρόλο της εύθραυστης σα βάζο από μουράνο ενζενί που πεδικλώνεται στις αμυγδαλιές σε επεισόδια της 10ης Εντολής, μέχρι και ο Καζάκος σε ρόλο γκαγκάου πρωτοπαλίκαρου την πέρναγε τη βάση( σε αντίθεση με την amphetamine ερμηνεία της Σμαράγδας Καρύδη) . Μια κωμική σειρά όπου γέλαγες χωρίς να πρέπει να πας σε εξομολόγο μετά. Δύσκολη υπόθεση για ελληνικό σίριαλ και με μερικά από τα πιο επιτυχημένα γκανγκς από την εποχή των…oh, fuck it, ιεροσυλία.

ps. Ναι, ήταν το peeping tom part τελικά.

 Αυτό που θυμάμαι από αυτό το coming of age teen drama είναι οι εκρήξεις. Δηλαδή ούτε σε ταινία του Τζον Μακ Τίρναν τόσες. Οι πρωταγωνιστές είχαν γεννηθεί με το ταμπεραμέντο του Mark E. Smith μετά από τριήμερη κραιπάλη και μπορούσαν να ξεκινήσουν καυγά με το νεροχύτη του σπιτιού.  Μπορεί να υπήρχε ένας διάλογος του στιλ ‘χθες πήγα για καφέ με τη Λίζα’ και να κατέληγε σε ένα βίαιο σύστριγγλο για την καταπίεση των οργισμένων νέων, την πάλη των τάξεων και τη γενοκτονία της Ρουάντα. Βέβαια πολλές φορές τα ξεσπάσματα ήταν απόλυτα δικαιολογημένα. Για παράδειγμα η σκηνή όπου ο βασικός πρωταγωνιστής Σάκης ανακαλύπτει μετά από δύο χρόνια ότι αυτός που γουστάρει είναι στρέιτ τελικά και μάλιστα βγαίνει με τη συγκάτοικό του τη Φανή. Σε μια σκηνή βγαλμένη από Γουιντερμπότομ σε δημιουργικό peak ο Σάκης στολίζει τη Φανή σα χριστουγεννιάτικο δέντρο( ούτε στο σπίτι τους δεν την άφησε να μπει, tough son of a bitch) και μετά πάει στην παραλία της Θεσσαλονίκης και σπάει ρετσινομπούκαλα ουρλιάζοντας σπαρακτικά για τη ζωή( και το γκόμενο) που του έκλεψαν.

To 504 χλμ… ήταν ό,τι ακριβώς περιμέναμε από ένα λαζοπουλικό πορτρέτο που παρουσίαζε τον έλληνα φοιτητή που πάει να σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη σαν εργάτη ορυχείων στα Ουράλια με διαλόγους ‘Ελένη Ζιώγα σε writer’s block’ από το υπερπέραν . Οι ερμηνείες είχαν τη φυσικότητα που θα είχε ο ‘Αδωνις Γεωργιάδης σε λάιβ των Atari Teenage Riot. Οι γυναίκες έμοιαζαν να έχουν καταπιεί από δυο τρία κοχύλια η καθεμία για να πετύχουν το δεν-ξερω-γιατί-ακριβώς-αλλά-πρέπει-να-βγαίνει-τσαμπουκαλεμένο ύφος, τα δε αγόρια είχαν το βλέμμα σε δορυφορική σύνδεση με το άπειρο και οι μαζεμένες λέξεις που μπορούσαν να πουν ήταν στην καλύτερη το 1/3 ενός haiku. Η σειρά ανέδειξε σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα( τα μισά γυρίσματα έγιναν σε κιτρινισμένους τοίχους παλιού βυρσοδεψείου ή κάτι τέτοιο που το χρησιμοποιούσε ως εστία η σχολή γιατί οι άκαρδοι γέροι δεν τα έσκαγαν για δυάρι στο Πανόραμα), ενώ αξέχαστη παραμένει η σκηνή όπου ένας Αλβανός φοιτητής(τον οποίον σημειωτέον είχε χαστουκίσει μια συμφοιτήτριά του που τα ψιλοείχανε και τον καταράστηκε μέχρι τα τρισέγγονά του επειδή δεν της είπε ότι είναι Αλβανός) εισβάλλει στο γραφείο του καθηγητή του επειδή τον έκοψε,τραβάει από το μανίκι ένα race card,τον λέει Μιχαλολιάκο του Βορρά, ουρλιάζει( nothing new here) και τον μαζεύουν υπάλληλοι της Καρακίτσος Security. Στα αξιοσημείωτα το ασύλληπτα εκνευριστικό τραγούδι των τίτλων που μας έκανε σχεδόν να λατρέψουμε τους Ντομένικα.

 Αυτή η σειρά ήταν ένα μεγάλο στοίχημα, γιατί έπρεπε να μεταφέρει στην οθόνη ένα από τα πέντε καλύτερα ελληνικά μυθιστορήματα ever. Μπορεί να είχε τα μείον της( μερικές φορές νόμιζες ότι βρισκόσουνα στη Wisteria Lane και όχι στον Περαία του 1957), μπορεί με αυτό το φοντί ανσενέ σε άσπρο-μαύρο η κατάσταση να θύμιζε ‘βρέχει στη φτωχογειτονιά’, αλλά κατάφερε να κρατήσει αυτή τη voyeur πνιγηρή και άκρως απαισιόδοξη ματιά του βιβλίου του Καραγάτση. Βιασμοί, εκβιασμοί, αυτοκτονίες, εξαθλίωση, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, τρουμποπουτάνες, πορνόγεροι, μουστάκια σε σωστές δόσεις( σε αντίθεση με το Γιούγκερμαν που θύμιζε πάρτι στη ρώσικη ντίσκο) σε ένα σάπιο μικροαστικό κόσμο που καταρρέει βουλιάζοντας στα σκατά και εσύ απολαμβάνεις το κάθε δευτερόλεπτο.

 ’Ετσι είναι. ‘Οταν μαζεύεις μερικούς από τους καλύτερους ‘Ελληνες ηθοποιούς( Πιττακή, Καταλειφός, Μαρία-μελλοντική μητέρα των παιδιών μου- Ναυπλιώτου, μέχρι και την Ελεωνόρα από τους Αυθαίρετους for fucksake), τη μουσική επένδυση την έχει η Καραϊνδρου( note to self: θυμίζεις πενηντάρη γκριζοκρόταφο φαν του ‘Ακη Καουρισμάκι που διαβάζει την Αυγή Κυριακή πρωί στην Αίγλη του Ζαππείου) και η κινηματογραφική σου ματιά δεν περιλαμβάνει σκηνές όπου η κουτσουλιά ενός περιστεριού στο παρμπρίζ γίνεται δραματική σεκάνς φτιάχνεις μια σειρά εποχής που σέβεται τον εαυτό της με δυνατούς χαρακτήρες και χωρίς να θυμίζει Λευτέρη Παπαδόπουλο. And that’s a compliment.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ένα τηλεοπτικό σήριαλ με κεντρικό πρόσωπο ένα μπαστάρδι που σε όλα τα επεισόδια λέει χαριτωμένες μαλακίες και κάνει ζουζουνιές παρέα με την post modern έκδοση της Βίρνας Δράκου, έγινε η μεγαλύτερη τηλεοπτική επιτυχία του 2002. Πρώτα απ’ όλα πώς είναι δυνατόν κάποιος να άκουσε το τραγούδι των τίτλων αρχής και να εξακολουθούσε να βλέπει την σειρά, μιλάμε για ένα από τα πιο disturbing tv-themes ever, είναι το τραγούδι που θα έλεγε ο γκάμι μπερ αν τον είχε γεννήσει η Μιρέλλα Παπαοικονόμου, fuck, τι το ‘θελα και το σκέφτηκα, here we go again : «τρρρρεχει-τρέχει-τρέχει το σκατο- τρέχειτρεχειτρεχειτο σκατο στ’αυλάκι», oh god no! Νot that voice again!… Δεύτερον, η σειρά δεν βλεπόταν γιατί δεν περιείχε τίποτα από τα παρακάτω:

• Το μούλικο δεν είχε γραμμένο στο κεφάλι της κανένα σατανιστικό ή έστω παγανιστικό σύμβολο.
• Δεν ήταν καρπός βιασμού σε άσυλο ψυχοπαθών.
• Δεν ήταν ανήλικο πορνίδιο.
• Δεν έπεσε  θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης του Γιώργου Βογιατζή, ο οποίος με αυτόν τον τρόπο τουλάχιστον θα δικαιολογούσε τον ρόλο του στη σειρά.
• Δεν ήταν κακιασμένο bitchy brat με όνειρο να σκοτώσει την μητέρα του.
• Δεν ήταν εξωγήινο.
• Δεν είχε ούτε μια δαιμονισμένη κούκλα.
• Οι γονείς του δεν είχαν πεθάνει με φρικτό τρόπο.
• Το κεφάλι του δεν περιστρεφόταν γύρω από τον εαυτό του.
• Δεν ξέρασε με δύναμη στο πρόσωπο της Βίρνας.
• Δεν προσέγγισε σεξουαλικά τον Γιώργο Βογιατζή (ακόμα να δικαιολογήσουμε το ρόλο του στη σειρά, it could go all night)
• Δεν ήταν καν μεγάλη γυναίκα που από μάγια εγκλωβίστηκε στο κορμί ενός μικρού παιδιού!

Τίποτα κύριοι.  Αντιθέτως ήταν ένα τυχαίο μπάσταρδο που βρέθηκε στο δρόμο της Βίρνας, η οποία και το πήρε υπό την προστασία της. That’ s all, nothing more here guys. Και ok αυτό έγινε στο πρώτο επεισόδιο, το βρήκε παρατημένο, το μάζεψε, το πήρε, υπήρχε μια δράση, μια ένταση. Άντε σου λέω στο δεύτερο και στο τρίτο σκέφτονταν αν θα το κρατήσει , είχε ένα δίλημμα, μια σχετική αγωνία. Στα  υπόλοιπα 20 επεισόδια τι στο διάολο έδειχνε? Τι? Τι?! Μιλήστε για το Θεό!

Ευτυχώς δεν ήταν μια αρρωστημένη φάρσα με θέμα το sequel του Καφέ της Χαράς, όπου η Λουιζίδου απήχθη απο ξαναμμένους τσοπάνους με πονηρές διαθέσεις και το Ρώμα να αναλαμβάνει χρέη πουπουλοφόρου εκδικητή.

Εδώ είχαμε μια πολύ καλή μεταφορά με θέμα την εξαφάνιση και τελικά τη δολοφονία μιας  δεκαπεντάχρονης,  βασισμένη σε πραγματικό γεγονός που συνέβη στην Ισπανία το καλοκαίρι του 2007. Πολύ καλά προσαρμοσμένη στα δικά μας και με αξιοπρεπείς ερμηνείες. Έξυπνη πουστιά το οτι σε κάθε χώρα που προβλήθηκε είχε και διαφορετικό τέλος όσον αφορά το δολοφόνο της κοπέλας, δίνοντας του έτσι επιπλέον κίνητρο για παρακολούθηση. Όποιος το είδε, πραγματικά το ένιωσε και αυτό είναι που το κάνει επιτυχημένο.

Εδώ το τέλος της πραγματικής ιστορίας….

 Τελίκά στη δική μας βερσιόν ποιός σκότωσε τη Χαρά;…το γιατί το καταλάβαμε!

Έχοντας ανεβάσει τις πωλήσεις σερβιέτας με τις «Επιθυμίες», το «Όσο Υπάρχει Αγάπη», τα «Ζευγάρια» και τις «Ευτυχισμένες Μέρες», η PMS Queen της ελληνικής τηλεόρασης επέστρεψε και αφού πρόσθεσε μια πινελιά μεταφυσικού στον εμμηνορροϊκό της καμβά, παρέδωσε στους Έλληνες τηλεθεατές το πιο πρόσφατο δημιούργημά της, την «Επαφή», ένα “Μιρέλα Παπαοικονόμου meets Άρλεκιν meets  X-Files”  υβρίδιο που πάγωσε το αίμα μας, με την κακή, την κάκιστη έννοια. Αυτή την φορά η Ανδριανού δεν υποδύεται απλά την χειραφετημένη, ώριμη και λαχταριστή χήρα που κλείνει σπίτια κουνώντας απλά το (χοντρό) δακτυλάκι της, αλλά και την διευθύντρια ενός τηλεφωνικού κέντρου ψυχολογικής υποστήριξης με όνομα «Επαφή», από αυτά που όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε τηλεφωνήσει κατά περιόδους, σε στιγμές δύσκολες, όταν η ζωή μας φανέρωνε το σκληρό, αδίστακτο  πρόσωπό της… (το βλέπετε? και μόνο που γράφω για την Aνδριανού μεταλλάσσομαι σταδιακά σε γυναίκα). Το spooky part ξεκινάει όταν γνωρίζει τον Σεργιανόπουλο, που ζει με την μεταμοσχευμένη καρδιά του πρώην άνδρα της ζουμερής πενηντάρας, την οποία σαφώς και ερωτεύεται παράφορα, όχι μόνο για την λιπαρή σεξουαλικότητά της αλλά και για διάφορους σκοτεινούς μεταφυσικούς λόγους. Πέρα από την Άννα, στο σήριαλ για ξεκάρφωμα υπήρχαν άλλες 3 βαρετές ιστορίες, αυτή της Φαίης Ξυλά που υποδύονταν μια πικραμένη από τους άντρες (και το αιδοίο της) 35άρα, μητέρα ενός μούλικου-reminder κάποιου τελειωμένου one night stand, που εργάζονταν part time στην Επαφή και έπεσε στα ερωτικά δίχτυα του γιάπι-γαμίκουλα Φάνη Μουρατίδη και την ιστορία της Παπουτσακη (πριν στοιχειωθεί από το πνεύμα της Αλίκης), η  οποία έπαιζε ένα γίδι που την μέρα του γάμου της μαθαίνει πως ο άντρας της την κερατώνει και αυτή για εκδίκηση, πάνω σε μια αυθόρμητη αντίδραση που θύμιζε διαφήμιση σοκολάτας, φεύγει με τον Γιώργο Καραμίχο, που συμμετείχε στη σειρά υποδυόμενος τον πιο χαρακτηριστικό ρόλο της καριέρας του: αυτόν του λευκοντυμένου και ξυπόλητου σαξοφωνίστα, που όταν δεν συμπαραστέκονταν στους συναισθηματικά ανάπηρους συνομιλητές του από το κέντρο «Επαφή», φορούσε το άσπρο του παντελόνι και το ακόμα πιο άσπρο του πουκάμισο, έπαιρνε το αστραφτερό του σαξόφωνο και τραβιόνταν σε γάμους και δεξιώσεις για να μαγέψει με τις αιθέριες μελωδίες του το γυναικείο κοινό, έχοντας πρώτα βγάλει τα παπούτσια του ώστε να χαϊδεύει αισθησιακά με  τα βρωμερά του πόδια το καταπράσινο γκαζόν, δίνοντας σάρκα και οστά στην σεξουαλική φαντασίωση της Άννας Ανδριανού.